ตอนที่ 1311 น่าสงสารกับผีน่ะสิ!, ตอนที่ 1312 การตรวจค้นแบบสายฟ้าแลบ
ตอนที่ 1311 น่าสงสารกับผีน่ะสิ!, ตอนที่ 1312 การตรวจค้นแบบสายฟ้าแลบ
ตอนที่ 1311 น่าสงสารกับผีน่ะสิ!
วินาทีที่ถูก เจียงเฉิง โอบกอด... ร่างกายของ ชิว อี้เหอ ก็กระตุกเกร็งโดยอัตโนมัติ สัมผัสที่แนบชิดและแปลกใหม่นี้ ทำให้เธอรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกัน... หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนแก้มแดงระเรื่อ
โชคดีที่ เจียงเฉิง เป็นสุภาพบุรุษพอ เขาเพียงแค่โอบแสดงความเป็นเจ้าของครู่เดียวแล้วก็ปล่อยมือออก เมื่อเห็นสีหน้าของเหล่าสาวๆ ที่นั่งอยู่มองมาด้วยความอิจฉาตาร้อน... ชิว อี้เหอ ก็แอบส่งค้อนวงโตให้ เจียงเฉิง ในใจ อีตาบ้านี่... ร้ายจริงๆ!
เสิ่นล่าง ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ: “เป็นซ้อจริงๆ เหรอครับเนี่ย? ...ซ้อไม่เป็นไรนะครับ? ...มิน่าล่ะ เมื่อกี้พี่เจียงถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้น”
ฟู่หยาง รีบเสริมด้วยน้ำเสียงขึงขัง: “แล้วไอ้พวกเวรนั่นมันเป็นใครครับ? ...กล้าดียังไงมารุมรังแกผู้หญิงตัวคนเดียว? ...ไม่ได้การล่ะ... ปล่อยไว้ไม่ได้! ...พวกเราต้องไปสั่งสอนมันให้หลาบจำ!”
เจียงเฉิง โบกมือห้ามทัพ ยิ้มตอบหน้าตาย: “ก็แค่พวกขี้เมาไร้สติน่ะ... ไม่ต้องถึงมือพวกพี่หรอก... ป่านนี้คงโดนหามส่งโรงพยาบาลไปหยอดน้ำข้าวต้มกันหมดแล้ว”
เห็น เจียงเฉิง ช่วยกลบเกลื่อนเรื่องแก๊งค้ายาให้ ชิว อี้เหอ ก็รีบรับมุก: “ไม่เป็นไรค่ะ... โชคดีที่เจียงเฉิงมาช่วยทัน ฉันเลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร”
หลวี่ เฉิงหมิง หันไปดุผู้จัดการฝ่ายขายที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ: “คลับ Mr. 13 ของพวกคุณบริหารจัดการกันยังไงห๊ะ? ...ทำไมปล่อยให้มั่วซั่วขนาดนี้? ...ถ้าวันนี้ซ้อเป็นอะไรไป... พวกคุณรับผิดชอบไหวไหม!?”
“นั่นสิ! ...ถ้าไม่ใช่เพราะซ้อเป็นคนใจกว้างไม่ถือสาเอาความ... คิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆ เหรอ?”
ผู้จัดการฝ่ายขายได้แต่ยิ้มแห้งๆ ในใจอยากจะร้องไห้ ผมก็ซวยเหมือนกันนะครับเนี่ย! เรื่องดันมาเกิดกับโต๊ะ VVIP ที่เขาดูแลอยู่พอดี แถมลูกค้าคนนี้ก็เปย์หนักระดับป๋า... ถ้าวันนี้ดูแลไม่ดีจนลูกค้าหนีหาย ค่าคอมมิชชันรายเดือนของเขาคงหายวูบไปกับตา
เขาพนมมือไหว้ปลกๆ รีบขอโทษขอโพย: “คุณชายครับ... ผมต้องขอประทานโทษจริงๆ ครับ... ผมจะรีบรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบทันที... เพื่อเป็นการไถ่โทษ คืนนี้ค่าของทานเล่นบนโต๊ะ ผมขออนุญาตเลี้ยงเองครับ... อย่าโกรธเลยนะครับ”
เสิ่นล่าง สวนกลับทันที: “เฮ้ยๆๆ... พวกฉันออกมาเที่ยวกันขนาดนี้... คิดว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายค่ากับแกล้มหรือไง? ...นี่มันใช่เรื่องเงินไหม?”
เจียงเฉิง เห็นท่าไม่ดี เลยตบไหล่ เสิ่นล่าง เบาๆ ปรามยิ้มๆ: “เอาน่าๆ... อย่าไปขู่เขาเลย... ขืนพูดต่อ เดี๋ยวเขาร้องไห้ขี้มูกโป่งขึ้นมา นายต้องไปนั่งปลอบเขาอีกนะ”
มุกนี้ทำเอา เสิ่นล่าง หลุดขำ: “ฮ่าๆๆ! ...พี่เจียงนี่ร้ายจริงๆ ...ปากคอเราะร้ายนะเนี่ย”
เจียงเฉิง ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า: “เอาล่ะ... ผมคงต้องขอตัวพาแฟนกลับก่อนนะครับ... พวกพี่อยู่เที่ยวกันต่อให้สนุกเถอะ”
เสิ่นล่าง รีบแซว: “โธ่... พี่เจียง... ไม่จริงมั้ง? ...ซ้อคุมเข้มขนาดนี้เลยเหรอครับ?” เขามองไปที่ ชิว อี้เหอ เห็นเธอหน้าแดงซ้ำสองเพราะคำว่า ‘ซ้อ’
เจียงเฉิง ยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งทำหน้าเศร้าเล่นบท ‘พ่อบ้านใจกล้า’: “ช่วยไม่ได้นี่หว่า... แฟนฉันคนนี้ขี้หึงจะตาย... ขืนอยู่ต่อเดี๋ยวองค์ลง ฉันไม่กล้าเสี่ยงหรอก”
ชิว อี้เหอ อยากจะตะโกนปฏิเสธใจจะขาด แต่ก็เดาทางไม่ออกว่า เจียงเฉิง กำลังเล่นละครเพื่อช่วยพาเธอออกไป หรือแค่หาข้ออ้างหนีสาวๆ กันแน่ เธอเลยได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยเลยตามเลย
ฟู่หยาง ถอนหายใจ ส่ายหน้าด้วยความเวทนา: “เฮ้อ... ชีวิตพี่เจียงนี่... น่าสงสารจริงๆ”
พอพี่ใหญ่เปิดประเด็น... เสิ่นล่างและหลวี่ เฉิงหมิง ก็ประสานเสียงพร้อมกัน: “ชีวิตพี่เจียง... น่าสงสารจริงๆ”
เจอเพื่อนรุมล้อเลียนแบบนี้ เจียงเฉิง ก็หัวเราะด่ากลับ: “น่าสงสารกับผีน่ะสิ! ...พวกนายนี่ดูไม่ออกหรือไง? ...แฟนฉันสวยยืนหนึ่งกินขาดทั้งผับขนาดนี้... มีแฟนสวยขนาดนี้ มันน่าสงสารตรงไหนวะ?”
กริบ! คำสวนกลับของ เจียงเฉิง ทำเอาทั้งสามหนุ่มเถียงไม่ออก เพราะพอลองพิจารณาดูดีๆ... แม้ ชิว อี้เหอ จะไม่ได้สวยระดับนางฟ้า 90+ แต่ด้วยค่าหน้าตา 89 แต้ม บวกกับความสวยแบบหน้าสด ผิวพรรณดีตามธรรมชาติ เธอก็สวยโดดเด่นเหนือกว่าใครๆ ในที่นี้จริงๆ
ยิ่งพอเอาไปเทียบกับพวกสาวๆ ทีมสร้างบรรยากาศ ‘หน้าปูนพลาสเตอร์’ ที่แต่งหน้าหนาเตอะจนแทบจะกะเทาะออกมาเป็นแผ่น... สามหนุ่มก็เริ่มรู้สึกว่าสาวข้างกายตัวเองดู ‘กลืนไม่ลง’ ขึ้นมาทันที เออว่ะ... ของพี่เจียงเขาดีจริง!
ทางด้าน ชิว อี้เหอ... ตอนแรกเธอนึกว่า เจียงเฉิง แค่เอาเธอมาเป็นไม้กันหมา แต่พอได้ยินเขาชมเธอซึ่งๆ หน้าว่า ‘สวยกินขาด’ แบบนี้... ความรู้สึกดีๆ ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจ เธอแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา แล้วอมยิ้มแก้มปริ
ในจังหวะที่ เจียงเฉิง กำลังจะกล่าวลาและพาเธอเดินออกไปนั้น... พรึ่บ! จู่ๆ เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มก็ดับวูบลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ไฟแสงสีหมุนวนถูกตัด... แทนที่ด้วยไฟเพดานสีขาวสว่างจ้าที่สาดส่องลงมาจนแสบตา
บรรยากาศคึกครื้นกลายเป็นเงียบกริบดั่งป่าช้า
พวกสาวๆ บางคนที่กำลัง ‘โชว์ลีลาขับขี่’ บดคลึงอยู่บนตักของพวกเสี่ยในมุมมืดอย่างเมามัน พอถูกแสงไฟส่องประจานหน้าประจานตาเข้าก็นึกว่าผีหลอก พากันกรีดร้องเสียงหลง รีบมุดหน้าซุกอกเสี่ยหนีอายกันจ้าละหวั่น
ส่วนพวกเสี่ยๆ เอง แม้จะพยายามเก๊กขรึม แต่ก็หน้าเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ยกเว้นพวก ‘สารถีเฒ่า(1)’ บางคนที่ยังคงนัวเนียต่อไปไม่สนโลก
สถานการณ์แบบนี้มีความหมายเดียว... ตำรวจบุก!
…………………………………………
(1)[สารถีเฒ่า (老司机) – เป็นแสลงในเน็ต แปลตรงตัวว่า ‘คนขับรถเก่า’ แต่ความหมายแฝงคือ ‘ผู้เชี่ยวชาญ หรือผู้ที่มีประสบการณ์โชกโชน’ โดยเฉพาะในเรื่องความรักหรือเรื่องใต้สะดือ เปรียบเหมือนคนขับรถที่รู้เส้นทาง (จุดยุทธศาสตร์) เป็นอย่างดี]
…………………………………………
ตอนที่ 1312 การตรวจค้นแบบสายฟ้าแลบ
เมื่อไฟสว่างจ้าและตำรวจบุกเข้ามา นักเที่ยวส่วนใหญ่ที่กำลังคึกคะนองถึงขีดสุด ก็ตกใจจนแทบปัสสาวะราด จากที่กำลัง ‘แข็ง’ สู้มือ... กลายเป็น ‘อ่อนระทวย’ ในพริบตา
เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเดินกรูกันเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง สายตากวาดมองไปทั่วทุกมุมห้อง นายตำรวจร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยกโทรโข่งขึ้นประกาศเสียงดังลั่น: “ทุกคนอยู่นิ่งๆ! ให้ความร่วมมือในการตรวจค้นด้วย!”
ได้ยินแบบนี้ นักเที่ยวปกติก็แค่ทำหน้าเซ็งที่งานกร่อย แต่สำหรับพวกที่กำลังเมายาได้ที่... กลับหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก สายตาลอกแลกมองหาทางหนีทีไล่ทันที
ตำรวจเริ่มจัดระเบียบให้ทุกคนนั่งลง ไม่นานนัก... นายตำรวจหัวหน้าชุดก็นำทีมเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะของ เจียงเฉิง สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนในโต๊ะ: “ใครคือคุณชายเจียง?”
คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ทำเอา เสิ่นล่างและเพื่อนๆ สะดุ้งโหยง ในใจคิดไปในทางร้ายทันที... ซวยแล้ว! มีคนแจ้งตำรวจเรื่องกระทืบคนเมื่อกี้แน่ๆ! ก็แหงล่ะ... เล่นขนบอดี้การ์ดมาเป็นกองทัพ แถมลากคนไปซ้อมปางตายขนาดนั้น ไม่เป็นข่าวก็แปลกแล้ว
เห็น เจียงเฉิง ชี้ไปที่ตัวเองอย่างใจเย็น เสิ่นล่าง ก็รีบก้าวออกมาขวางหน้า พยายามเจรจาไกล่เกลี่ย: “สารวัตรหวงใช่ไหมครับ? ...สวัสดีครับ ผมเสิ่นล่าง จากเสิ่น กรุ๊ป...”
เสิ่นล่าง แนะนำตัวพร้อมสังเกตท่าทีอีกฝ่าย ในฐานะลูกเศรษฐีตัวตึงแห่งปักกิ่ง เขารู้จักตำรวจท้องที่พอสมควร สารวัตรหวง อวิ๋นหลง มอง เสิ่นล่าง แล้วทักทายกลับตามมารยาท: “สวัสดีครับคุณชายเสิ่น”
เห็นท่าทีเป็นมิตร เสิ่นล่าง ก็ใจชื้น รีบอธิบาย: “คือเรื่องเมื่อกี้นี้มันมีที่มาที่ไปนะครับ... พวกเราไม่ได้เริ่มก่อน...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ หวง อวิ๋นหลง ก็ยกมือขัดจังหวะอย่างสุภาพ: “คุณชายเสิ่นครับ... ต้องขอประทานโทษด้วย ถ้าคุณมีข้อมูลอะไรจะแจ้ง เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องมาจดบันทึกให้นะครับ”
พูดจบ เขาก็หันไปสั่งตำรวจหญิงข้างๆ: “เสี่ยวฟาง... มาจดคำให้การของคุณชายเสิ่นหน่อย”
เห็นสารวัตรหวงไม่ยอมซื้อเวลาให้ เสิ่นล่าง ฟู่หยาง ก็รีบแทรกเข้ามาช่วย: “คุณตำรวจครับ... เหตุการณ์เมื่อกี้มีกล้องวงจรปิดยืนยันได้นะครับ! แถมยังมีพยานรู้เห็นอีกเพียบ!”
หลวี่ เฉิงหมิง ก็รีบเสริม: “ใช่ครับ! ...พวกเราทุกคนเป็นพยานให้เจียงเฉิงได้! เขาแค่ป้องกันตัวครับ!”
เห็นสามหนุ่มไฮโซแย่งกันออกรับแทน เจียงเฉิง หวง อวิ๋นหลง ก็รีบโบกมือห้ามทัพ ยิ้มแห้งๆ: “เดี๋ยวก่อนครับ... ทุกท่านน่าจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว”
จากนั้น... สีหน้าเคร่งขรึมของเขาก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสทันที เขาเดินเข้าไปหา เจียงเฉิง แล้วยื่นมือให้อย่างนอบน้อม: “สวัสดีครับ... คุณคือ คุณชายเจียงและคุณหนูชิว ใช่ไหมครับ? ...ผมหวง อวิ๋นหลงครับ... ต้องขออภัยที่มาช้า... ทั้งสองท่านไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ?”
ความจริงตำรวจมาถึงเร็วมาก เจียงเฉิง เองรู้ว่า หวง อวิ๋นหลง คือคนของรองอธิบดีหวัง ที่ส่งมาดูแลเขา เขาจึงยื่นมือไปจับตอบอย่างเป็นกันเอง: “ลำบากคุณแล้วครับ สารวัตรหวง”
“ไม่ลำบากเลยครับคุณชายเจียง... เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วที่ต้องดูแลความปลอดภัยให้ประชาชน”
เจียงเฉิง ไม่อยากเสียเวลา เขาเข้าประเด็นทันที: “คนของผมปิดทางเข้าออกไว้หมดแล้ว... คิดว่าพวกมันน่าจะยังหนีไปไหนไม่ได้... ที่เหลือฝากพวกคุณจัดการต่อด้วยนะครับ”
“รับทราบครับ! ...คุณชายวางใจได้ เราจะไม่ปล่อยให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!”
สิ้นเสียง เจียงเฉิง ชิว อี้เหอ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่สาวๆ ทีมสร้างบรรยากาศคนหนึ่งในโต๊ะ เมื่อกี้แม่สาวยังเต้นยั่วบดตัก เสิ่นล่าง อย่างเมามัน... แต่ตอนนี้กลับนั่งตัวสั่นงันงก สายตาลอกแลก เหงื่อแตกพลั่กเหมือนคนลงแดง
ชิว อี้เหอ ส่งสายตาให้ หวง อวิ๋นหลง สารวัตรหวงเข้าใจทันที สั่งให้ตำรวจหญิงเข้าค้นตัว สาวเจ้าหน้าซีดเผือด อึกอักพูดไม่ออก และแล้ว... ก็เจอกับ ‘ผงขาว’ ห่อเล็กซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น!
“เชี่ย!” เสิ่นล่าง, ฟู่หยางและหลวี่ เฉิงหมิง อุทานออกมาพร้อมกัน หน้าถอดสี เสิ่นล่าง หน้าดำคร่ำเครียด: “บ้าเอ๊ย! ...กูจะบ้าตาย! ...ของพรรค์นี้มาอยู่ในโต๊ะพวกเราได้ไงวะ!?”
ฟู่หยาง ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา: “ซวยชิบหาย... เกือบโดนร่างแหไปด้วยแล้วไหมล่ะ”
หลวี่ เฉิงหมิง ไม่พูดอะไร ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ผู้จัดการฝ่ายขาย ผู้จัดการฝ่ายขายตอนนี้แทบจะร้องไห้เป็นสายเลือด คลับเขาตรวจสุขภาพพนักงานทุก 6 เดือนก็จริง... แต่ใครจะไปรู้ว่าพวกนางไปแอบเสพตอนไหน?
เห็นสาวคนนั้นโดนลากตัวไป เจียงเฉิง ก็นึกขอบคุณสกิล ‘สัมผัสอันตราย’ และรสนิยมตัวเองที่ไม่มั่วซั่ว โชคดีที่เขาเป็นสุภาพบุรุษผู้รักนวลสงวนตัว... ไม่งั้นถ้าเผลอไป ‘ขับรถ’ คันที่มีปัญหาแบบนี้ คงยุ่งตายชัก
เจียงเฉิง หันไปถาม หวง อวิ๋นหลง: “แล้วเพื่อนผมกลุ่มนี้... จะเอายังไงต่อ?”
“เอ่อ... ตามระเบียบแล้วคงต้องขอเชิญตรวจปัสสาวะก่อนครับ... ถ้าไม่มีสารเสพติด ก็กลับบ้านได้เลยครับ”
เจียงเฉิง พยักหน้า แม้จะเป็นลูกท่านหลานเธอ... แต่เรื่องยาเสพติดในจีนนั้นเข้มงวดมาก ดาราตัวท็อปยังดับอนาคตเพราะเรื่องนี้มานักต่อนัก แต่จากการใช้สกิล ‘อ่านใจ’ ตรวจสอบเพื่อนๆ ดูแล้ว ไม่พบความกังวลหรือพิรุธใดๆ... แสดงว่า 3 หนุ่มนี้น่าจะคลีน
เจียงเฉิง บอกลาเพื่อนๆ แล้วพา ชิว อี้เหอ เดินออกไป
แต่ทว่า... การที่ เจียงเฉิง เดินตัวปลิวออกไปได้ง่ายๆ แบบนี้ สร้างความไม่พอใจให้กับนักเที่ยวขี้เมาโต๊ะข้างๆ พวกเขาตะโกนโวยวายลั่น: “เฮ้ย! ...คุณตำรวจ! นี่มันหมายความว่าไงวะ? ...ทำไมไอ้หมอนั่นถึงเดินออกไปได้เฉยเลย? ...สองมาตรฐานนี่หว่า!”
หวง อวิ๋นหลง ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาชี้หน้าคนที่กำลังยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป แล้วตะคอกเสียงดัง: “ตำรวจกำลังปฏิบัติหน้าที่! ...ห้ามถ่ายคลิป! ...วางมือถือลงเดี๋ยวนี้!”
“ทางเราได้รับแจ้งว่ามีการมั่วสุมเสพยาเสพติด! ...ขอให้ทุกคนให้ความร่วมมือในการตรวจค้น!”
เสียงประกาศก้องกังวานไปทั่วผับ ทำเอาทุกคนเงียบกริบ หวง อวิ๋นหลง กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วหันไปกระซิบสั่งลูกน้องสองสามคนข้างๆ: “ระหว่างตรวจค้น... ให้ตรวจสอบมือถือของทุกคนด้วย... หากพบภาพถ่ายหรือคลิปวิดีโอใดๆ ที่ติดภาพคุณชายเจียงในคืนนี้... ให้ลบทิ้งให้หมด!”
คำสั่งนี้... ทำเอา เสิ่นล่าง, ฟู่หยางและหลวี่ เฉิงหมิง ถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เชรดดด... สั่งตำรวจให้ลบข้อมูลในโทรศัพท์คนทั้งผับได้หน้าตาเฉย? อิทธิพลของพี่เจียง... มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!