ตอนที่ 1191 ขอร้องล่ะ... อย่า..., ตอนที่ 1192 ห้ามบอกเธอเด็ดขาดเลยนะ...
ตอนที่ 1191 ขอร้องล่ะ... อย่า..., ตอนที่ 1192 ห้ามบอกเธอเด็ดขาดเลยนะ...
ตอนที่ 1191 ขอร้องล่ะ... อย่า...
เมื่อเห็น เจียงเฉิง ค่อยๆ ก้มหน้าลงมามอบจูบอันดูดดื่มให้อีกครั้ง คราวนี้ ซือชิง ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนเหมือนตอนแรก
เมื่อสัมผัสได้ถึงความโอนอ่อนผ่อนตามของเธอ เจียงเฉิง ก็ขยับตัวเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น สกิล ‘หัตถ์เทวะคาโตะ’ เริ่มทำงาน... ปลายนิ้วของเขาบรรเลงเพลงรักอย่างพริ้วไหว เป็นธรรมชาติ และไร้ซึ่งความลังเล ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนหดสั้นลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ถาโถมเข้ามา ทำให้ใบหน้าของ ซือชิง แดงซ่านราวกับท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดง สีแดงระเรื่อลามจากแก้มไปจนถึงใบหู และลำคอระหง
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความเขินอาย แต่เธอก็ไม่อาจละสายตาจากเขาได้... เธอเผลอก้มหน้าลงมองศีรษะของ เจียงเฉิง ที่กำลังซุกไซ้และจดจ่ออยู่กับร่างกายของเธอ เพียงแค่การมองเห็นภาพนี้... ความรู้สึกเสียวซ่านในกายก็พุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ เหมือนมีพลังงานบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจ
ตอนแรก ซือชิง พยายามจะห้ามเขา แต่พอได้เห็นนิ้วมือที่ขยับอย่างคล่องแคล่วและเต็มไปด้วยเทคนิคแพรวพราวของ เจียงเฉิง… เธอก็เหมือนถูกสาปให้เป็นหิน ร่างกายแข็งทื่อ และเผลอสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เฮือก!
บางครั้ง... ‘ภาพที่เห็น’ ก็สร้างแรงกระตุ้นได้รุนแรงไม่แพ้ ‘สัมผัสทางกาย’ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคนบางคนถึงไม่ต้องลงสนามจริง แค่ดูคลิปวิดีโอก็ฟินได้แล้ว
สำหรับ เจียงเฉิง… ก่อนหน้านี้เขาเคยแอบกังวลว่า การที่มีผู้หญิงสวยๆ รายล้อมเยอะขนาดนี้ จะทำให้เขา ‘ด้านชา’ หรือ ‘เบื่อหน่าย’ กับเรือนร่างของผู้หญิงหรือไม่? แต่ตอนนี้... เมื่อเห็น ซือชิง ในสภาพอ่อนระทวย หมดเรี่ยวแรง และส่งสายตาเยิ้มๆ ให้ เจียงเฉิง ก็ตอบได้ทันทีว่า: ไม่มีทางเบื่อหรอกโว้ย! ...เรื่องแบบนี้ ใครได้ทำก็ฟินทั้งนั้น!
เจียงเฉิง ดึงมือออกมา แล้วเช็ดคราบน้ำรักปนเปื้อนลงบนชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดของ ซือชิง อย่างลวกๆ
ซือชิง เห็นแบบนั้น ก็รีบคว้ามือหนาของเขาไว้ด้วยความตื่นตระหนก เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สั่นเครือ และเต็มไปด้วยการอ้อนวอน: “เจียงเฉิง... ขอร้องล่ะ... อย่า...”
แม้เธอจะรู้ดีว่า เจียงเฉิง ไม่ได้มองเธอเป็น ซือเนี่ยน แล้ว แต่ในทางนิตินัย... เขาก็ยังเป็นแฟนของ ซือเนี่ยน อยู่ดี ถ้าเธอเผลอตัวเผลอใจไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง (ขั้นสุดท้าย) กับเขา โดยที่น้องสาวไม่รู้ วันใดที่ความแตก... ความสัมพันธ์พี่น้องคงต้องขาดสะบั้นลงแน่นอน
ได้ยินคำปฏิเสธนี้... เจียงเฉิง แทบอยากจะตะโกนด่าว่า ‘ยัยตัวแสบ!’
นี่มันหลอกให้อยากแล้วจากไปชัดๆ! ทีเมื่อกี้ตอนโดนจัดหนัก... สั่นเป็นเจ้าเข้าเหมือนตะแกรงร่อนแป้ง... ไม่เห็นจะห้ามสักคำ! พอเสร็จสมอารมณ์หมายแล้ว ก็มาบอกว่า ‘อย่า’ เนี่ยนะ? ทำไมไม่บอกตั้งแต่ก่อนจะสั่นล่ะแม่คุณ! ...แบบนี้มันฟันแล้วทิ้งชัดๆ!
เห็น เจียงเฉิง เงียบไป สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ ซือชิง ก็ร้อนรน รีบอธิบายลิ้นพันกัน: “อย่าเข้าใจผิดนะ! ...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ฉันแค่... แค่คิดว่ารอไว้ครั้งหน้า... ครั้งหน้าต้องได้แน่ๆ ค่ะ... นะคะ?”
ความกังวลและความสับสนฉายชัดในแววตาของ ซือชิง เจียงเฉิง อ่านใจเธอออกทะลุปรุโปร่ง เขาโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ ถามย้ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: “ครั้งหน้า... ได้แน่เหรอ?”
ได้ยินคำถามย้ำ... ใบหูของ ซือชิง ที่แดงอยู่แล้ว ก็แดงเถือกจนแทบหยดเป็นเลือด เธอส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเขิน ...แล้วเปลี่ยนเป็นพยักหน้าหงึกๆ อย่างมุ่งมั่นเพื่อเอาใจเขา
เจียงเฉิง ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่อ เพราะสถานการณ์ตอนนี้มาไกลเกินคาดแล้ว ค่าความเป็นมิตร 90 แต้ม... แค่อีกนิดเดียวก็ได้กินรวบทั้งพี่ทั้งน้องแน่นอน แถมตอนนี้... นอกจาก ‘ทางตรง’ แล้ว... เขายังมีทางเลือกอื่นให้เล่นอีกเยอะแยะ จะ ‘ยัดเยียด’ เหมือนเมื่อกี้ หรือจะใช้ ‘ไม้อ่อน’ ก็ได้หมด
เห็น เจียงเฉิง เงียบไป ซือชิง ก็นึกว่าเขาโกรธ เธอรู้สึกผิดจับใจที่ทำให้เขาต้องอารมณ์ค้าง ด้วยความไร้เดียงสา เธอจึงลูบแขนเขาเบาๆ แล้วถามเสียงอ่อย: “ขอโทษนะ... คุณคง... อึดอัดแย่เลยใช่ไหม?”
เห็นท่าทางน่าสงสารเหมือนลูกแมวสำนึกผิดของเธอ ใจของ เจียงเฉิง ก็อ่อนยวบ เขาดึงเธอกลับเข้ามากอดอีกครั้ง เชยคางเธอขึ้น แล้วประกบจูบอย่างดูดดื่มเพื่อปลอบประโลม ผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงถอนริมฝีปากออก แล้วสูดหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์:
“วางใจเถอะ... ผมไม่บังคับคุณหรอก”
ซือชิง ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาคลอเบ้า ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย… ทำไมกันนะ? ...เรายังไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากันจริงๆ สักหน่อย… ทำไมแค่เขาใช้ ‘นิ้วกลาง’ นิ้วเดียว... ฉันถึงได้พ่ายแพ้หมดรูปขนาดนี้? นี่ฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อเห็นว่า เจียงเฉิง ยอมถอยจริงๆ ไม่รุกต่อ ซือชิง ก็คลายความเกร็งลง ขาที่หนีบแน่นเริ่มผ่อนคลาย เธอกระพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยความรู้สึกผิด แล้วถามขึ้นมา: “แล้ว... คุณจะทำยังไงล่ะ? ...นอกจาก ‘เรื่องนั้น’ ...ฉันพอจะช่วยทำอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ?”
เมื่อเหยื่อเสนอตัวมาแบบนี้… มุมปากของ เจียงเฉิง ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที เขาถามย้อนด้วยน้ำเสียงยียวน: “คุณทำอะไรเป็นบ้างล่ะ?”
ซือชิง ตาเป็นประกาย รีบเสนอตัวอย่างกระตือรือร้นเพราะอยากไถ่โทษ: “ฉันทำได้ตั้งหลายอย่างนะ! ...ช่วยใส่เสื้อผ้าให้คุณ... ช่วยหยิบรองเท้า... หรือจะให้พาไปส่งที่เตียงก็ได้... อ้อ! ถ้าคุณนอนไม่หลับ ฉันเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังก็ได้นะ! ...เป็นไงคะ ฉันเก่งไหม?”
มองดูท่าทางภูมิใจนำเสนอตัวเองของ ซือชิง เจียงเฉิง ก็ยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับด้วยแผนการร้าย เขาเอ่ยคำพูดสองแง่สองง่ามออกมาอย่างหน้าตาเฉย: “เก่งครับ... แต่ผมว่าคุณน่าจะเก่งเรื่อง ‘ใช้ปาก(1)’ มากกว่านะ ถ้าไม่ได้ให้คุณโชว์ฝีมือด้านนี้ เห็นทีคงจะเสียของแย่”
ซือชิง ผู้ใสซื่อเข้าใจไปว่าเขากำลังประชดว่าเธอดีแต่พูดหรือปากเก่ง เธอจึงรีบเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจพลางเอ่ยท้าทาย: “ถ้าคุณชอบแบบนั้นก็จัดให้ค่ะ! ...จะบอกให้นะ เรื่อง ‘ฝีปาก’ เนี่ย... ซือเนี่ยนสู้ฉันไม่ได้หรอก! ...ฉันนี่แหละตัวแม่!”
เจียงเฉิง หัวเราะร่วนอย่างถูกอกถูกใจกับคำประกาศศักดาของเธอ:
“งั้นเหรอครับ? ...ดีเลย... ถ้าอย่างนั้นเรามา ‘เริ่ม’ กันเลยดีกว่า...”
…………………………………
(1)[ใช้ปาก (打嘴炮) – เป็นคำแสลงหมายถึง พวกดีแต่ปาก, เก่งแต่พูดแต่ไม่ทำจริง หรือคนที่เถียงเก่งมากๆ อีกทั้งยังเป็นคำพ้องความหมายกับกิจกรรม ‘Oral Sex’ ในเชิงล้อเลียน ซึ่ง ซือชิง ที่ไร้เดียงสาเดินลงหลุมพรางนี้เต็มๆ โดยการไปขิงบัฟใส่แฝดน้องว่าตัวเอง ‘เก่งเรื่องปาก’ มากกว่า]
…………………………………
ตอนที่ 1192 ห้ามบอกเธอเด็ดขาดเลยนะ...
ผ่านไปหลายสิบวินาที… กว่า ซือชิง จะเข้าใจความหมายของสิ่งที่ เจียงเฉิง ขอให้ทำ... ก็สายไปเสียแล้ว สมองของเธอขาวโพลนเหมือนถูกลบความทรงจำ เหมือนลูกกวางน้อยที่ตกลงไปในหลุมพรางของนายพราน ทำได้เพียงก้มหัวยอมจำนนต่อผู้ล่า แม้ในใจจะขัดขืน... แต่เธอก็รู้ว่า ถ้าไม่ขัดขืน อาจจะเจ็บตัวน้อยกว่านี้ และอาจจะจบเร็วกว่านี้
…………………………………………
ในขณะเดียวกัน... ในหัวของ เจียงเฉิง เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ติ๊ง!
[ใช้งาน ‘การ์ดกลืนกินลูกหลาน’ สำเร็จ! การเสียสละอันน่าเศร้าสลด คือบทเพลงโหมโรงแห่งการเกิดใหม่ที่ยิ่งใหญ่… ระบบกำลังประมวลผลรางวัลจากการคำนวณอันซับซ้อน...]
[ติ๊ง! ผลการคำนวณเสร็จสิ้น มอบรางวัลให้โฮสต์เป็นเงินสด 2,500,000,000 หยวน! (เงินรางวัลกำลังถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารในประเทศของโฮสต์ ผ่านช่องทางปันผลหุ้นจากต่างประเทศ โปรดตรวจสอบ)]
ได้ยินเสียงเงินเข้ากระเป๋า... ใบหน้าของ เจียงเฉิง ก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
แต่ทว่า... ใบหน้าของ ซือชิง กลับตรงกันข้าม ไม่มีรอยยิ้มแห่งความปีติยินดีใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความอับอายขายหน้าและความขัดเขินที่ท่วมท้นจนแทบจะระเบิด หลังจากได้รับอิสรภาพให้หายใจได้ทั่วท้อง... หน้าของเธอก็ร้อนผ่าวเหมือนโดนไฟเผา
เธอตวัดสายตาค้อน เจียงเฉิง วงใหญ่ ขวับ! สายตานั้นแฝงไปด้วยความตัดพ้อ... แต่ก็ซ่อนความเอียงอายไว้อย่างมิดชิด จากนั้นเธอก็รีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำไปทันที
แม้ว่าครั้งนี้อาการคลื่นไส้จะน้อยกว่าครั้งแรก… แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดและรสสัมผัสที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย
………………………………………
ไม่นานนัก ซือชิง ก็จัดการล้างหน้าบ้วนปากจนสะอาดสะอ้าน พยายามเรียกสติและความเยือกเย็นกลับคืนมา เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ... แก้มใสยังคงแดงระเรื่อ เธอถาม เจียงเฉิง ด้วยความเขินอาย ไม่กล้าสบตา: “คุณ... จะอาบน้ำไหมคะ?”
เห็นท่าทางเขินอายของเธอที่เอามือจับคอเสื้อคลุมอาบน้ำไว้แน่น เจียงเฉิง ก็ยิ้มมุมปาก นึกเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเธอ: “แน่นอนสิครับ... รอแป๊บนะ”
……………………………………
สองนาทีต่อมา… เจียงเฉิง เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นสบู่หอมสดชื่น สายตาเหลือบไปเห็น ซือชิง... นอนขดตัวอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น แถมยังเอาผ้าห่มคลุมโปงปิดหน้าปิดตาจนมิด!
เจียงเฉิง ส่ายหัวยิ้มๆ ทั้งขำทั้งเอ็นดู เขาเดินย่องเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบ ก้มมองใบหน้าหวานที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มนิดนึง ตาของเธอหลับพริ้ม... แต่ขนตายาวงอนกลับสั่นระริก ชัดเจนเลยว่า... ‘แกล้งหลับ’
เจียงเฉิง ยิ้มกริ่ม โน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหู: “ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะครับ? ...ทำไมไม่ไปนอนบนเตียง?”
ได้ยินเสียงกระซิบ... ซือชิง ยังคงหลับตาปี๋ แต่แก้มเนียนใสกลับแดงซ่านขึ้นมาทันตาเห็น ในใจกำลังต่อสู้กับตัวเองว่าจะตอบยังไงดี ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงเค้นเสียงตอบออกมาสองคำ: “ก็...”
เห็นท่าทางอึกอักของเธอ เจียงเฉิง ก็ยิ่งได้ใจ เขาใช้นิ้วเคาะหน้าผากมนของเธอเบาๆ โป๊ก! แล้วแซวอย่างรู้ทัน: “ดูจากหน้าตาแล้ว... ในหัวตอนนี้คงกำลังคิดเรื่อง ‘ต่ำกว่าสะดือ’ อยู่ใช่ไหมล่ะ?”
คำแซวที่แทงใจดำ ทำให้ ซือชิง เผลอหลุดปากออกมาทันที: “คุณรู้ได้ไง?!”
พูดจบ เธอก็สะดุ้งเฮือก! เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอยอมรับความจริงอันน่าอับอายออกไป! หน้าของเธอร้อนฉ่าจนแทบไหม้ ดวงตากลมโตลืมโพลงด้วยความตกใจ รีบเอามือปิดปากแน่น แก้ตัวตะกุกตะกัก: “มะ... ไม่ใช่นะ! ...คือ... มีเตียงเดียว... ฉันนอนโซฟาดีกว่า... คุณไปนอนบนเตียงเถอะ...”
เจียงเฉิง มองดูท่าทางลนลานที่น่ารักน่าชังของเธอด้วยความเอ็นดู เขายิ้มยียวน: “หน้าตาดูใสซื่อ... แต่ความคิดลามกจังนะเรา... วางใจเถอะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”
พูดไม่ทันขาดคำ… เจียงเฉิง ก็ก้มลง ช้อนร่างบางของเธอขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที!
“ว้าย!” ซือชิง ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นโครมครามแทบหลุดออกมานอกอก หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู
ปากก็บ่นอุบอิบในใจ: มาหาว่าฉันลามก... คนที่ลามกที่สุดในโลกก็คือนายนั่นแหละ!
แต่ถึงปากจะบ่น... พอถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆ อย่างทะนุถนอม ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยก็แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ความหวานล้ำที่ถูกดูแลเอาใจใส่ ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาบางๆ
หลังจากห่มผ้าให้เธอเสร็จ… เจียงเฉิง ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน แต่กลับมุดตัวเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกัน! แถมยังนอนตะแคงข้าง กอดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง!
ไม่ใช่แค่กอด… มือไม้ของเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุข… มือข้างหนึ่งสอดลอดวางแปะไว้บนหน้าอกนุ่มหยุ่นของเธออย่างเนียนๆ อีกข้างก็วางพาดไว้ที่สะโพกกลมกลึง โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่า ‘กอดให้ความอบอุ่นและปลอดภัย’
ซือชิง หน้าแดงแปร๊ดจนควันแทบออกหู เธอกลอกตาบนมองเพดาน รู้สึกเหมือนโดนหลอกซ้ำซาก… ไอ้คำว่า ‘ไม่ทำอะไร’ ของผู้ชาย... เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!
คิดได้ดังนั้น... เธอจึงยื่นมือไปจับมือปลาหมึกที่กำลังซุกซนบนหน้าอกเธอไว้ แล้วรีบชวนคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ: “เอ่อ... จะปิดเทอมแล้ว... บ้านคุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”
เขาจำได้ว่า ซือเนี่ยน เคยบอกว่าบ้านอยู่เผิงเฉิง (เซินเจิ้น) ดังนั้นบ้านของเธอก็ต้องอยู่ที่นั่นเหมือนกัน แม้ เจียงเฉิง จะยังไม่เคยไป แต่ได้ยินว่าเศรษฐกิจดีมาก
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก... อีกแค่ 10 กว่าวันก็จะถึงตรุษจีนแล้ว นักศึกษาต่างก็ทยอยเก็บของเตรียมกลับบ้าน
เจียงเฉิง ตอบสบายๆ: “บ้านผมอยู่หรงเฉิง (เฉิงตู) ครับ... พวกคุณสองคนก็จะกลับบ้านช่วงตรุษจีนเหมือนกันใช่ไหม?”
ในขณะที่ตอบ... นิ้วมือของเขาก็เปลี่ยนจากจับเต็มมือ มาเป็นใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ‘คีบ’ และ ‘บีบ’ เบาๆ ซือชิง สะดุ้ง อื้อ! เธอตีมือเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย แล้วตอบเสียงอู้อี้: “มะรืนนี้พวกเราก็จะกลับแล้วค่ะ... จองตั๋วรถไฟความเร็วสูงไว้แล้ว... แล้วคุณล่ะ?”
เจียงเฉิง ครุ่นคิดเล็กน้อย: “ดูสถานการณ์ก่อนครับ... ถ้าไม่กลับหรงเฉิง ก็คงไปฉลองปีใหม่ที่ปักกิ่ง”
ที่หรงเฉิงเขาไม่มีญาติเหลือแล้ว ปกติทุกปี พ่อแม่ลูกก็จะฉลองกันเอง 3 คน หรือไม่ก็ไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทพ่อ
“ปักกิ่งเหรอคะ? ...แล้วพ่อแม่คุณจะไปด้วยไหม?” ซือชิง ถามตาแป๋ว
“ไปสิครับ... ญาติผู้ใหญ่ผมอยู่ที่นั่นหมด... ที่หรงเฉิงเราไม่มีญาติเลย” เจียงเฉิง ตอบ จากนั้น เขาก็เปลี่ยนเรื่องมาเป็นประเด็นสำคัญ: “เรื่องของเรา... ผมกะว่าพรุ่งนี้จะหาโอกาสคุยกับซือเนี่ยนให้รู้เรื่อง...”
ประโยคนี้เหมือนสายฟ้าฟาด! ซือชิง ชะงักกึก มือที่พยายามดันมือเขาออกหยุดนิ่งทันที ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ… มีความดีใจวูบหนึ่งที่เขาจริงจัง... แต่ความกลัวและความกังวลกลับมีมากกว่า
เธอรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ไปพลางร้องเสียงหลง: “ว้าย! ...อย่า! ...ขอร้องล่ะค่ะ... อย่าเพิ่งบอกเธอเลยนะ! ...ห้ามบอกเด็ดขาด!”