ตอนที่ 1107 ให้พี่น้องจัดการเอง, ตอนที่ 1108 รถชนกัน (จีบซ้อน) ซะแล้ว?

ตอนที่ 1107 ให้พี่น้องจัดการเอง

ในขณะนี้... เรื่องราวอื้อฉาวของ ต้าจ้ง (Volkswagen) ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการหมักหมม ยังไม่ระเบิดออกมาในวงกว้าง คาดว่าทางฝั่งผู้บริหารต้าจ้งเองก็คงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจะโดนเล่นงาน

และต่อให้พวกเขารู้ข่าว... ตามธรรมเนียมปฏิบัติขององค์กรใหญ่ ปฏิกิริยาแรกก็คงเป็นการ ‘ปฏิเสธเสียงแข็ง’ แล้วรีบวิ่งเต้นปิดข่าวเพื่อควบคุมความเสียหายไม่ให้ลุกลาม

หลังจากอ่านข้อความตอบกลับจาก เฉิน เสวี่ยเอ๋อร์ เจียงเฉิง ก็สลับไปดูข้อความในกลุ่มแชตลูกเศรษฐีเซี่ยงไฮ้ ปรากฏว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมาหลายร้อยข้อความ!

กลุ่มนี้มันว่างงานกันหรือไงวะเนี่ย?? แต่พอนึกดูดีๆ... เออว่ะ พวกมันก็ว่างงานจริงๆ นั่นแหละ

เจียงเฉิง เลื่อนนิ้วกวาดตาดูข้อความย้อนหลัง

วังเจิ้ง: “สมกับเป็นย่านมหาวิทยาลัยจริงๆ! ...กลิ่นอายของความเยาว์วัยมันช่างหอมหวลเหลือเกิน…”

วังเจิ้ง: “[รูปถ่ายแอบถ่ายสาวนักศึกษา]”

วังเจิ้ง: “[รูปถ่ายบรรยากาศมหาลัย]”

เฉินฮ่าว: “แม่งเอ๊ย! ...เกลียดหน้าหนาวว่ะ สาวๆ ใส่เสื้อหนาหมด อดดูของดี”

ฉินเฟิน: “ไอ้บ้าเอ๊ย... นายจะห้อยกุญแจรถเป็นพวงองุ่นทำไมวะ? ...นั่นมันกุญแจ Benz กับ BMW ไม่ใช่เหรอ? ...นายตกอับถึงขั้นขับรถพวกนี้แล้วเหรอวะ?”

วังเจิ้ง: “@QinFen นายมันไม่เข้าใจโลก! ...นี่เขาเรียกว่า ‘กระจายความเสี่ยง’ เว้ย! ...เผื่อเจอน้องหนูบ้านนอกที่ไม่รู้จักโลโก้ Bugatti อย่างน้อยก็ต้องรู้จัก Benz กับ BMW บ้างแหละวะ! ...นี่ฉันอุตส่าห์ไปขโมยกุญแจรถจ่ายตลาดที่บ้านมาสำรองไว้เลยนะเนี่ย”

หวัง ชงชง: “ไอ้เวรตะไล... มึงมันอัจฉริยะชัดๆ”

ฉินเฟิน: “หรือว่าฉันจะเข้าใจผิดมาตลอด... สรุปว่าสาวๆ ชอบ Benz กับ BMW มากกว่าเหรอ?”

เฉินฮ่าว: “พวกไฮโซปลอมอาจจะยี้นะ... แต่เด็กมหาลัยใสๆ น่ะชอบนักแล”

ฉีหยวน: “@WangZheng ตอนนี้ฉันก็มีบัตรสมาชิกแล้วนะเว้ย... ไปกินชานมทำไมไม่ชวนวะ?”

วังเจิ้ง: “ไอ้ฉี... ฉันไม่ได้มา ‘แจกน้ำ’ การกุศลนะเว้ย นี่มา ‘ล่าเหยื่อ’... นายเคยเห็นใครพกเพื่อนไปเป็นก้างขวางคอตอนจีบหญิงบ้างวะ??”

ฉีหยวน: “พกฉันไปแล้วมันหนักส่วนไหนของนายวะ? ...สาวๆ ตั้งเยอะแยะ นายคนเดียวจะ ‘ย่อย’ หมดเหรอ? แบ่งๆ กันกินสิวะ”

วังเจิ้ง: “ไอ้ฉี... นายก็เป็นเด็กมหาลัย น่าจะรู้นิสัยเด็กสมัยนี้ดีนี่หว่า... พวกนี้น่ะ ‘บ้าคนหล่อ’ จะตายชัก... ขืนพกนายไป เดี๋ยวก็ไปแย่งซีนฉันหมดสิ”

ฉีหยวน: “บ้าคนหล่อบ้านป้านายสิ... พวงกุญแจรถนายเยอะกว่าฉันตั้งแยะ นายได้เปรียบเห็นๆ”

ฉีหยวน: “ถ้าไม่เชื่อ ลองพก ‘หวัง ชงชง’ ไปด้วยสิ... แล้วนายจะรู้ว่าพวกเธอชอบคนหล่อหรือคนรวย”

หวัง ชงชง: “@QiYuan กูไปทำอะไรให้มึงวะ? ...ถ้าพวกเธอเลือกกู แสดงว่าพวกเธอมีรสนิยมดีต่างหากโว้ย! ...เลิกมองเด็กๆ ด้วยสายตาอกุศลแบบนั้นได้แล้ว!”

ฉีหยวน: “@WangCongcong ก็จริงของนาย... ถ้าพก ‘เจียงเฉิง’ ไปด้วยสิ รับรองว่านายคงแห้วแดกแน่นอน”

หวัง ชงชง: “@QiYuan มึงนี่มันปากปีจอจริงๆ... ด่ากูจนติดเป็นนิสัยแล้วสินะ”

เหอ โหย่วจวิน: “ฮ่าๆๆ... พี่เจียงคือไพ่ตายครับ ใครก็สู้ไม่ได้”

วังเจิ้ง: “พี่ๆ ครับ... เลิกเถียงกันก่อน มาดูรูปสาวแก้กระหายกันดีกว่า”

วังเจิ้ง: “[รูปแอบถ่ายด้านข้าง]”

เฉินฮ่าว: “เชี่ย... สวยขนาดนี้เลยเหรอวะ? ...นี่นายเรียกว่าแก้กระหายเหรอ? ไฟลุกกว่าเดิมสิไม่ว่า”

หวัง ชงชง: “เด็กมหาลัยนี่คุณภาพคับแก้วขนาดนี้เลยเหรอวะ?”

ฉินเฟิน: “สเปกเลยว่ะ! ...ไอ้วัง! รีบไปขอวีแชทมาให้ไวเลย!”

ฉีหยวน: “ทำไมตอนไปแจกน้ำกับนาย ฉันไม่เคยเจอแจ่มๆ แบบนี้บ้างวะ? ...พอนายไปคนเดียว เจอของดีตลอด!”

เฉินฮ่าว: “ดูจากมุมกล้อง... แอบถ่ายเหรอวะ? ...ยังจีบไม่ติดสินะ?”

ฉินเฟิน: “ถ้าจีบไม่ติดก็ไปขอวีแชทมา... เดี๋ยวป๋าจัดการต่อเอง”

………………………………………

พอดูรูปที่ วังเจิ้ง ส่งมา เจียงเฉิง ก็เลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ นี่มัน... ซือเนี่ยนไม่ใช่เหรอ? เอ๊ะ... ไม่ใช่สิ... ดูจากลุคแล้ว นี่มันซือชิงชัดๆ!

เจียงเฉิง ขมวดคิ้วพิจารณาใบหน้าสวยหวานในรูปอย่างละเอียด บอกตามตรง... ถ้าไม่ได้เจอตัวจริงระยะประชิด หรือไม่มี ‘ระบบสแกน’ ช่วยแยกแยะ เขาคงแยกไม่ออกแน่ๆ ว่าใครเป็นใคร ฝาแฝดคู่นี้เหมือนกันอย่างกับแกะ!

เจียงเฉิง ลองเปิดระบบสแกนดูข้อมูลผ่านรูปถ่าย

[ติ๊ง! ...ระบบสแกนทำงาน... กำลังประมวลผล...]

[ชื่อ: ซือชิง]

[อายุ: 19 ปี]

[ส่วนสูง: 162 ซม.]

[หน้าตา: 90]

[รูปร่าง: 92]

[ค่าความเป็นส่วนตัว: 0]

[ค่าความเป็นมิตร: 88]

ชัดเลย... วังเจิ้ง ไปดักรอที่ร้านเจี่ยนชาแล้วดันไปจ๊ะเอ๋กับ ซือชิง เข้าพอดี

วังเจิ้ง: “ใจเย็นๆ ครับพี่ชายทั้งหลาย... ของดียังไม่หมดแค่นั้น! ...ตอนแรกผมนึกว่าเธอมาคนเดียว... ที่ไหนได้ เธอพก ‘ร่างแยก’ มาด้วยครับ!”

ฉีหยวน: “หมายความว่าไงวะ? ...มีแฟนแล้วเหรอ?”

ฉินเฟิน: “มีแฟนแล้วยิ่งดี! ...มีตัวเปรียบเทียบ สาวๆ จะได้รู้ว่าใคร ‘ดีกว่า’”

หวัง ชงชง: “ไอ้ฉิน... มึงนี่มั่นหน้าใช้ได้เลยนะ”

เฉินฮ่าว: “พี่ฉินแม่งหลงตัวเองตลอดแหละ”

วังเจิ้ง: “พวกนายนี่เดามั่วซั่ว... ดูนี่ซะก่อน!”

วังเจิ้ง: “[รูปคู่]”

วังเจิ้ง: “[รูปคู่ซูมหน้า]”

พอรูปนี้ถูกส่งลงกลุ่ม... วงแตกทันที!

ฉีหยวน: “เชี่ยยยย! ...คนสวยก๊อปปี้วางได้ด้วยเหรอวะ?”

เฉินฮ่าว: “แม่เจ้าโว้ย! ...ฝาแฝด?! ...โคตรแรร์ไอเทม!”

เจียงเฉิง รีบหยุดเลื่อนจอ กดขยายรูปดูทันที ในรูป... ซือชิง ยืนคู่กับ ซือเนี่ยน สวยคูณสอง ดาเมจทำลายล้างรุนแรงมาก!

ฉินเฟิน: “แม่งเอ๊ย... ทำไมฉันไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตล้ำค่าแบบนี้บ้างวะ?”

หวัง ชงชง: “@WangZheng อยู่ที่ไหน? ...แฝดคู่นี้เกรดพรีเมียมมาก! ...กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

เหอ โหย่วจวิน: “ว้าววว~ ...หุ่นดี หน้าสวย... แจ่มกว่าคู่แฝดที่ผมเคยคบอีก”

หวัง ชงชง: “เคยคบฝาแฝดด้วยเหรอวะ?”

เหอ โหย่วจวิน: “เคยครับ... แต่เป็นแบบ ‘ซื้อหนึ่งแถมศูนย์’ นะ... คบแค่น้องสาว พี่สาวไม่เล่นด้วย”

หวัง ชงชง: “โง่จริง... ของแบบนี้ต้องรวบยอดสิวะ!”

ฉีหยวน: “@WangZheng ส่งโลเคชั่นมาด่วน! ...มหาลัยไหนวะ? ...เกินเบอร์ไปมาก! ฉันจะไปดูให้เห็นกับตา!”

ฉินเฟิน: “ใช่ๆ ไอ้เขียว ...รีบส่งมา! ...ดูทรงแล้วไม่ใช่แนวแกหรอก สไตล์นี้ต้องป๋าเท่านั้น!”

แม้แต่ เจิ้ง จื้อกาง ที่ซุ่มเงียบมานาน ยังอดใจไม่ไหว ส่งสติกเกอร์มาร่วมวง

เจิ้ง จื้อกาง: “[เยี่ยม]”

เฉินฮ่าว: “เราเป็นพี่น้องกัน... เหลือให้ผมสักคำเถอะ อย่ากินรวบหมดเลย”

ฉินเฟิน: “ไอ้เวรวังเจิ้ง... เงียบไปเลยนะมึง! ...สงสัยกำลังรุกฆาตอยู่แน่ๆ... สัสเอ๊ย!”

ฉีหยวน: “ที่เมื่อวานชวนไปทำผม... คือเตรียมการมาเพื่อวันนี้ใช่ไหม?”

ฉินเฟิน: “ทำผมอะไรวะ?”

ฉีหยวน: “มันย้อมผมขาวเป็น ‘สีเขียว’ แล้วไง... ไม่กลัวลางร้ายหรือไงวะ”

เฉินฮ่าว: “สีเขียว? ...รสนิยมเชี้ยมาก”

ฉีหยวน: “เฮ้ย! วังเจิ้ง! ...หายหัวไปไหนวะ? ...สรุปจีบติดไหม?”

ฉินเฟิน: “หายไปนานขนาดนี้... สงสัยกำลังนัวเนียอยู่แน่ๆ... อิจฉาโว้ย!”

เฉินฮ่าว: “เปรี้ยวปากชิบเป๋ง”

หวัง ชงชง: “งานนี้คุ้มค่าตั๋วแล้วมั้ง”

…………………………………………

เจียงเฉิง ดูเวลา... ผ่านไป 5 นาที วังเจิ้ง ก็โผล่มาตอบ

วังเจิ้ง: “[ร้องไห้] ...พี่ๆ ครับ... ใจผมแตกสลายแล้ว... ขอเวลาทำใจแป๊บ”

ฉินเฟิน: “ในที่สุดก็โผล่หัวมา! ...กูรอตั้ง 5 นาที!”

ฉีหยวน: “เกิดไรขึ้นวะ? ...หรือว่าสาวเจ้ามีผัวแล้ว?”

เฉินฮ่าว: “คงจะตกใจสีผมมึงจนหนีไปแล้วมั้ง?”

ฉินเฟิน: “เป็นไงล่ะ... บอกแล้วว่าถ้าไม่ไหวให้บอกพี่... เดี๋ยวพี่ไปสานต่อเอง”

ฉีหยวน: “+1! ...ไตนายไม่แข็งแรง พักเถอะ... งานหนักแบบนี้ให้ฉันทำแทนเอง”

วังเจิ้ง: “[ร้องไห้] ...พวกเธอไม่สนใจผมเลยครับ! ...สาวมหาลัยสมัยนี้จีบยากกว่าสาวบาร์ร้อยเท่า!”

ฉินเฟิน: “ก็ใครใช้ให้นายเอากุญแจ Benz กะ BMW ไปโชว์ล่ะวะ? ...สาวระดับนี้เขาไม่มองรถตลาดหรอก!”

หวัง ชงชง: “ให้โอกาสแล้วไม่รู้จักคว้า…”

ฉีหยวน: “เสียของชะมัด! ...สรุปอยู่มหาลัยไหนวะ?”

วังเจิ้ง: “ผมงัดกุญแจ Ferrari กับ Bugatti ออกมาโชว์แล้วนะเว้ย! ...แถมยังชี้ไปที่รถ บอกว่าจะพาไปซิ่ง... แต่พวกเธอมองบนใส่ผมเฉยเลย! ...แถมยังมองเหมือนผมเป็นตัวตลกอีก!”

ฉินเฟิน: “เป็นไปได้ไหมว่า... พวกเธอคิดว่านายขี้โม้? ...คนบ้าอะไรจะขับรถซูเปอร์คาร์มา 2 คันพร้อมกัน? ...สู้ขับ Benz มาจอดเทียบจริงๆ ยังน่าเชื่อถือกว่า”

ฉีหยวน: “ฮ่าๆๆ... จริงของพี่ฉิน! ...สาวๆ อาจจะคิดว่านายเช่ารถมาขิงก็ได้ ใครจะไปรู้”

เฉินฮ่าว: “กูหมดคำจะพูดกับมึงแล้วว่ะ... ถ้ามึงกากนัก ก็ช่วยถามชื่อแซ่มาให้หน่อย เดี๋ยวพวกกูไปจัดการต่อเอง”

หวัง ชงชง: “ใช่... บ้านรวยซะอย่าง กลัวอะไรวะ?”

วังเจิ้ง: “หัวใจผมแหลกสลายแล้วครับ... พวกเธอบอกว่า ‘รถหรูแค่นี้ แฟนพวกหนูมีเยอะแยะค่ะ! ...อย่ามาขิงใส่เลย กระจอก!’”

ฉินเฟิน: “ใครวะ? ...นายถามชื่อไหม?”

หวัง ชงชง: “เชี่ย... ใครจะห้าวกว่ากูวะ? ...อยากเห็นหน้ามันจริงๆ”

เฉินฮ่าว: “ถามชื่อมาเลย! ...บอกมาให้พวกเราตัดใจหน่อย ไม่งั้นนอนไม่หลับ”

ฉีหยวน: “+1! ...ไอ้วัง! มึงไหวไหมเนี่ย? ...โดนด่าแค่นี้ก็ถอดใจแล้วเหรอ? ...นี่มันเซี่ยงไฮ้นะเว้ย! ...แฟนพวกเธอคือใคร? ...บอกชื่อมาสิวะ ให้กูหายข้องใจหน่อย!”

หวัง ชงชง: “@WangZheng ...มึงจะปอดแหกไปถึงไหน? ...ถามชื่อมา! ...กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะแน่กว่ากู!”

ฉินเฟิน: “+1! ...ขอชื่อให้ตายตาหลับหน่อย!”

……………………………………

เจียงเฉิง อ่านถึงตรงนี้แล้วก็หยุด ไม่ได้เลื่อนลงไปต่อ ดูเวลา... ข้อความล่าสุดของ วังเจิ้ง ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

เพื่อแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง... เจียงเฉิง ตัดสินใจทักไปหา ซือเนี่ยน

เจียงเฉิง: “เมื่อกี้พวกคุณไปที่ร้านเจี่ยนชาเหรอครับ?”

ในขณะเดียวกัน… ซือเนี่ยนและซือชิง กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องสมุด พร้อมดูดชานมอย่างสบายใจ พอเห็นแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา ซือเนี่ยน ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือมาดู

พอเห็นชื่อ ‘เจียงเฉิง’ ...เธอก็ตาโตด้วยความตกใจ รีบยื่นให้พี่สาวดู กระซิบเสียงตื่น: “พี่! ...เจียงเฉิงเขารู้ด้วยว่าเราไปร้านเจี่ยนชา!”

ซือชิง เงยหน้าขวับ ร้องเสียงหลง: “หา?”

โดน ซือเนี่ยน จุ๊ๆ ปากเตือนให้เงียบ เธอรีบเอามือปิดปาก แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือมาดูข้อความ

ซือชิง ขมวดคิ้ว... ใจเต้นแรง ลึกๆ แล้วเธอก็อยากให้ เจียงเฉิง รู้ว่ามีเธออยู่บนโลกใบนี้… แต่ความกลัวก็มีมากกว่า... กลัวว่าถ้าความลับเรื่องฝาแฝดแตก ความสัมพันธ์อันราบรื่นตอนนี้จะพังทลายลง

ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ซือชิง ก็สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน สูดหายใจลึกๆ แล้ววิเคราะห์สถานการณ์: “เขาจะรู้ได้ไง? ...หรือว่าดูกล้องวงจรปิด?”

ซือเนี่ยน พยักหน้าหงึกๆ: “น่าจะใช่... งั้นเขาก็ต้องรู้สิว่ามีเราสองคน?”

ซือชิง นึกย้อนไป… “เดี๋ยวนะ... ตอนนั้นเธอไม่ได้เข้าไปในร้านไม่ใช่เหรอ? ...เธอยืนคุยโทรศัพท์กับแม่อยู่หน้าร้านนี่นา? ...มุมกล้องในร้านอาจจะไม่เห็นเธอก็ได้”

ซือเนี่ยน เริ่มลังเล ซือชิง จึงตัดสินใจ: “อย่ามัวแต่เดาเลย... ถามไปตรงๆ เลยดีกว่า!”

พูดจบ เธอก็พิมพ์ตอบกลับไป สวมรอยเป็น ซือเนี่ยน

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “บอสรู้ได้ไงคะ? ...แอบส่องฉันอยู่เหรอคะเนี่ย?”

แทบจะทันทีที่กดส่ง เจียงเฉิง ก็ตอบกลับมา: “แน่นอนสิครับ... จะไม่ให้สนใจคุณได้ยังไง”

ซือชิง เห็นคำตอบก็ยิ้มแก้มปริ พิมพ์หยั่งเชิงต่อ

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “งั้นบอสรู้ไหมคะว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ร้าน?”

เจียงเฉิง: “เรื่องอะไรครับ? ...หรือว่าโดนเสี่ยขับ Bugatti เข้ามาจีบ?”

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “ว้าววว~~ ...บอสรู้ได้ไงคะเนี่ย?”

เจียงเฉิง เกือบจะแคปหน้าจอแชตกลุ่มส่งไปให้ดูแล้ว แต่ฉุกคิดขึ้นได้… ถ้าส่งไป... ก็เท่ากับบอกว่าเรารู้จักกับ วังเจิ้ง แล้ว วังเจิ้ง ก็เห็นทั้งคู่แล้ว... ความลับเรื่องแฝดก็จะแตกโพละ! ไม่ได้การ! ...ถึงค่าความเป็นมิตรของ ซือชิง จะ 88 แล้ว แต่ก็ยังไม่ชัวร์ 100% ...ต้องเนียนต่อไปก่อน!

เจียงเฉิง: “ผมแค่สงสัยน่ะครับ... ว่าพ่อหนุ่ม Bugatti คนนั้นโดนปฏิเสธท่าไหน ถึงได้เสียศูนย์ขนาดนั้น”

…………………………………………

ตอนที่ 1108 รถชนกัน (จีบซ้อน) ซะแล้ว?

พอเห็นข้อความตอบกลับของ เจียงเฉิง ซือเนี่ยนและซือชิง ก็หันมาสบตากันทันทีโดยมิได้นัดหมาย

ซือเนี่ยน ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน: “ดูเหมือนบอสจะเห็นเหตุการณ์จริงๆ ด้วย... ไม่งั้นเขาจะรู้ได้ไง?”

ซือชิง ส่ายหน้า วิเคราะห์อย่างใจเย็น: “ไม่หรอก... เราต้องตั้งสติไว้ อย่าเพิ่งร้อนตัวเผยไต๋เอง... เขาอาจจะไม่รู้เรื่องฝาแฝดก็ได้นะ”

“เมื่อกี้ฉันเป็นคนปฏิเสธไอ้หนุ่มผมเขียวนั่นในร้าน... แล้วเขาก็วิ่งตามออกมาเจอเธอทีหลัง... เป็นไปได้สูงว่าบอสอาจจะเห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดในร้านเฉยๆ... ถ้าเขาเห็นกับตาจริงๆ ทำไมไม่เดินเข้ามาทักเราล่ะ?”

ซือเนี่ยน พยักหน้าเห็นด้วย: “พี่พูดมีเหตุผล... งั้นพี่รับมือต่อนะ”

ซือชิง หยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ตอบกลับด้วยอารมณ์เบิกบาน

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “บอสเชื่อมั้ยคะ? ...อากาศหนาวขนาดนี้ อีตานั่นมาชวนฉันไปนั่งรถเปิดประทุนตากลมเล่น! ...สมองมีปัญหาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันเลยปฏิเสธไปแบบไม่ไยดีเลยค่ะ!”

เจียงเฉิง: “สมเหตุสมผลครับ... จะไปนั่งรถกินลมชมวิวทั้งที ก็ต้องนั่งรถผมสิ จริงไหม?”

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “งั้น... บอสจะขับคันไหนมารับฉันดีคะ? ...อีตานั่นคุยโวว่าที่บ้านมีรถเยอะแยะ ให้ฉันเลือกได้ตามใจชอบเลย... ฉันเลยนึกขึ้นได้ว่า ของบอสน่าจะมีเยอะกว่าเขาอีก”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน... เจอผู้ชายถือพวงกุญแจรถหรูเป็นพวงมาจีบแบบนี้ พวกเธอคงใจเต้นแรง และอาจจะหวั่นไหวบ้างไม่มากก็น้อย

แต่หลังจากรู้จัก เจียงเฉิง... มาตรฐานของพวกเธอก็พุ่งปรี๊ดจนทะลุเพดาน โดนความรวยระดับ ‘บอสใหญ่’ กระแทกใส่หน้าอยู่ทุกวัน แค่ Bugatti คันเดียวน่ะเหรอ? ...กระจอกไปเลย!

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “แต่ฉันก็ยังสงสัยอยู่ดี... บอสรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?”

เจอคำถามนี้ซ้ำอีกรอบ เจียงเฉิง ก็เริ่มเหงื่อตก ชิบหาย... ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ เขารู้ว่ามีฝาแฝด... แต่ไม่รู้ว่าทั้งคู่เดินเข้าร้านพร้อมกันไหม จะบอกว่าเห็นกับตา ก็กลัวโป๊ะแตก... จะบอกว่าดูกล้อง ก็กลัวไม่เนียน สรุป... ตัดบทหนีดีกว่า!

เจียงเฉิง: “ทายดูสิครับ? ...ตอนนี้ผมติดงานด่วน ไว้ว่างแล้วจะทักไปใหม่นะครับ”

สองพี่น้องเห็นข้อความตัดบท ก็ไม่ได้สงสัยอะไร รีบตอบกลับอย่างว่าง่าย

ซือเนี่ยน (ตัวปลอม): “รับทราบค่ะบอส! ...ตั้งใจทำงานนะคะ”

เมื่อเห็นว่าสองสาวไม่ซักไซ้ต่อ เจียงเฉิง ก็ถอนหายใจโล่งอก เขาสลับกลับไปที่กลุ่มแชตลูกเศรษฐีเซี่ยงไฮ้ทันที

เจียงเฉิง: “@All คนที่พวกนายตามหากันอยู่... ปรากฏตัวแล้วครับ”

เจียงเฉิง: “รถของผมพวกนายก็เห็นกันหมดแล้ว... คงไม่ต้องโชว์กุญแจหรอกมั้ง... ไปจินตนาการเอาเองแล้วกัน”

………………………………………

ผ่านไปประมาณ 10 วินาที… กลุ่มแชตที่เพิ่งจะเงียบไป ก็ระเบิดตู้มกลายเป็นโกโก้ครั้นช์!

ฉินเฟิน: “หมายความว่าไงวะ? ...บ้าน่า? ...อย่าบอกนะว่าสองคนนั้นคือ ‘ซ้อ’?”

ฉินเฟิน: “พี่เจียง! ลูกพี่! ...ผมผิดไปแล้วครับ! ผมยอมแพ้! ...ผมเป็นแค่คนมุงดูเฉยๆ ไม่ได้คิดจะแย่งของพี่เลยนะ! ...ได้โปรดละเว้นชีวิตน้องด้วย!”

ฉีหยวน: “กระจ่างแจ้งทันที! ...พี่เจียงครับ ปากผมมันพาซวยเอง ขออภัยอย่างสูง! ...@WangZheng มึงตายแน่! ออกมารับโทษซะดีๆ!”

หวัง ชงชง: “กูไปย้อนอ่านแชตดูแล้ว... โชคดีที่เมื่อกี้กูไม่ได้ปากหมาด่ากราด... แค่บอกว่ายอมแพ้เพราะสู้ความรวยไม่ได้... รอดตัวไปกู! ...ขอพี่เจียงโปรดเมตตาด้วยครับ ทรัพย์สินผมสู้พี่ไม่ได้จริงๆ ผมยอมแล้ว”

ฉินเฟิน: “@JiangCheng ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะพี่... ตอนจบผมก็ปอดแหกยอมถอยเหมือนกัน”

เฉินฮ่าว: “+1 ครับพี่เจียง... ผมยอมจำนนตั้งแต่แรกแล้ว... เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า ‘ความปอดแหก’ ช่วยชีวิตไว้แท้ๆ”

เหอ โหย่วจวิน เห็น เจียงเฉิง โผล่มาแสดงตัว ก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขารีบเลื่อนกลับไปเช็กข้อความของตัวเอง อืม... ไม่ได้พิมพ์อะไรล่วงเกินไปนี่หว่า รอดตัวไป

เหอ โหย่วจวิน: “[ปิดปากขำ] ที่แท้ก็ซ้อนี่เอง... มิน่าล่ะถึงสวยขนาดนี้! ...เมื่อกี้พวกผมหัวใจเต้นผิดจังหวะกันเป็นแถวเลยครับ”

เจิ้ง จื้อกาง: “แสดงว่าสายตาของเจียงเฉิงเฉียบขาดจริงๆ”

เห็น เหอ โหย่วจวิน กับเจิ้ง จื้อกาง ช่วยแก้สถานการณ์ เจียงเฉิง ก็ยิ้มขำ เขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรหรอก เพราะดูจากบทสนทนา เพื่อนฝูงกลุ่มนี้ถึงจะปากดีไปบ้าง แต่ก็มีลิมิตและมีมารยาทพอสมควร ไม่ใช่พวกอันธพาลที่โดนปฏิเสธแล้วพาลหาเรื่องผู้หญิง พอรู้ว่าสาวมีแฟนแล้วก็แค่แซวขำๆ แล้วแยกย้ายกันไป

เจียงเฉิง: “ครั้งล่าสุดที่เราไปกินข้าวกันที่โรงแรมเหอผิง... ฉันก็พาเธอไปด้วยนะ พวกนายลืมกันหมดแล้วเหรอ?”

ฉินเฟิน: “เชี่ย... พี่ครับ... ครั้งไหนวะ?”

เฉินฮ่าว: “ซ้อเยอะจัด... จำไม่ได้จริงๆ ครับว่าคนไหน [ปิดหน้าปิดตา]”

หวัง ชงชง: “กูจำได้แต่ ‘ซ้อเฉียว’ คนเดียวว่ะ... เพราะตามดูไลฟ์ตลอด... ส่วนคนอื่น กูไม่กล้ามองนาน กลัวโดนตีนพี่เจียง”

ฉีหยวน: “@WangCongcong พูดได้โดนใจมากเพื่อน”

เหอ โหย่วจวิน: “จริงครับ... แฟนพี่เจียงแต่ละคนสวยนางฟ้าทั้งนั้น ผมไม่กล้าจ้องนานหรอกครับ... จำได้แค่ว่าคนที่เจอที่ผับในปักกิ่งคราวโน้น น่าจะเป็นคนละคนกัน”

หลังจากโดนเพื่อนรุมถล่มและแซวกันยกใหญ่… ตัวต้นเรื่อง วังเจิ้ง ก็โผล่หัวออกมาจนได้

วังเจิ้ง: “@JiangCheng ...บ้าน่า... ไม่จริงใช่ไหมครับ?”

วังเจิ้ง: “เมื่อกี้ผมขับรถอยู่...”

วังเจิ้ง: “สรุปว่า... รถผมชนกัน (จีบซ้อน) กับรถพี่เหรอครับ?”

ฉินเฟิน: “@WangZheng ไอ้เวร! เร็วเข้า! …มึงรีบโขกหัวขอขมาด่วนเลย! อ้อนวอนให้พี่เจียงเมตตาไว้ชีวิตมึง!”

หวัง ชงชง: “@WangZheng ไอ้เวร! เร็วเข้า! …มึงรีบโขกหัวขอขมาด่วนเลย! อ้อนวอนให้พี่เจียงเมตตาไว้ชีวิตมึง!”

เฉินฮ่าว: “@WangZheng ไอ้เวร! เร็วเข้า! …มึงรีบโขกหัวขอขมาด่วนเลย! อ้อนวอนให้พี่เจียงเมตตาไว้ชีวิตมึง!”

วังเจิ้ง: “[ตัวสั่น] ...ผมสาบานได้เลยนะพี่! ...ก่อนจะเข้าไปทัก ผมอุตส่าห์ถ่ายรูปส่งลงกลุ่ม @ถามพวกพี่แล้วนะ! ...ทำไมไม่มีใครทักท้วงเลยวะ?”

วังเจิ้ง: “เอ๊ะ! ...เดี๋ยวนะ! ...ครั้งที่ไปโรงแรมเหอผิงกูไม่ได้ไปนี่หว่า?! ...วันนั้นกูติดนัดดูตัวไม่ใช่เหรอ? ...มิน่าล่ะกูถึงไม่คุ้นหน้าเลย!”

วังเจิ้ง: “พี่เจียงครับ! ...ผมสาบานจริงๆ ว่าไม่เคยเห็นหน้าซ้อสองคนนี้มาก่อน! ...ไม่งั้นผมจำได้แม่นแน่! ...โชคดีนะที่เมื่อกี้ผมไม่ได้ทำรุ่มร่ามอะไรลงไป”

วังเจิ้ง: “ผมแค่เข้าไปขอวีแชทพอซ้อเมิน ผมก็ถอยไปนั่งมุมห้องอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวเลยครับ”

วังเจิ้ง: “@JiangCheng ...พรุ่งนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงไถ่โทษ! ...ผมจะขอขมาซ้อต่อหน้าเลยครับ!”

พอเห็นข้อความแก้ตัวของ วังเจิ้ง... ทุกคนในกลุ่มก็เงียบกริบ เออว่ะ... วันนั้นไอ้วังเจิ้งมันไม่ได้ไปจริงๆ นี่หว่า ตอนนั้นพวกเรายังเอารูปคู่ดูตัวของมันมานินทากันสนุกปากอยู่เลย สรุป... ไม่ใช่ความผิดมันเต็มๆ หรอก ไอ้พวกปากหอยปากปูอย่างเรานี่แหละตัวดี!

ฉินเฟิน: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

หวัง ชงชง: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

ฉีหยวน: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

เฉินฮ่าว: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

เหอ โหย่วจวิน: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

เจิ้ง จื้อกาง: “พี่เจียงครับ... ซ้อเยอะเกินไป จำไม่หมดจริงๆ ครับ! [ร้องไห้หนักมาก]”

เจียงเฉิง: “พวกนายนี่มัน... ปัญญาอ่อนกันหรือไงวะ?”

ยังไม่ทันที่ เจียงเฉิง จะพิมพ์ด่าจบ… โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจาก วังเจิ้ง

เจียงเฉิง กดรับสาย ปลายสายเสียงอ่อยๆ เจือความรู้สึกผิด: “ฮัลโหล... เหล่าเจียง... โทษทีว่ะเพื่อน ฉันไม่รู้จริงๆ นะเว้ย”

เจียงเฉิง หัวเราะขำ: “จะบ้าเหรอ... พูดอะไรแบบนั้น ไม่เห็นมีอะไรต้องซีเรียสเลย... แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยเอง ตอนนี้ฉันไม่ว่างคุยนะ... กำลังยุ่งอยู่กับซ้อเฉียวของนายอยู่”

พอได้ยินชื่อซ้อเฉียว... เฉียว อินอิน ที่นั่งตัดคลิปอยู่ข้างๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยเป็นประกายหวานเชื่อม ส่งสายตารักใคร่บูชามาให้แฟนหนุ่ม เขาประกาศตัวชัดเจนกับเพื่อนๆ อีกแล้ว... น่ารักที่สุด!

วังเจิ้ง ได้ยินชื่อนี้ก็ร้องอ๋อทันที: “อ๋อ! ...เข้าใจแล้วๆ! ...เก็ตเลยเพื่อน!”

สำหรับ เฉียว อินอิน... พวกเขาทุกคนรู้จักดี ถึงจะจำหน้าแฟนคนอื่นของ เจียงเฉิง ไม่ได้... แต่ เฉียว อินอิน คือข้อยกเว้น เพราะเธอเป็นสตรีมเมอร์ดัง เห็นหน้าตามคลิปบ่อยๆ โดยเฉพาะพวกบ้ากามอย่าง วังเจิ้ง... จำแม่นยิ่งกว่าชื่อแม่ตัวเองซะอีก

วังเจิ้ง รีบวางสายอย่างรู้หน้าที่: “โอเคๆ! ...งั้นฉันไม่กวนเวลาสวีตแล้ว! ...ขอให้ ‘ยืนระยะ’ ได้นานๆ นะเพื่อน! บาย!”

เจียงเฉิง ด่าไล่หลังขำๆ: “ไอ้เวร... ไสหัวไปเลย!”

วางสายปุ๊บ... วังเจิ้ง ก็รีบพิมพ์ลงกลุ่มฟ้องเพื่อนทันที

วังเจิ้ง: “กูนึกว่าพี่เจียงอยู่กับซ้อฝาแฝด... ที่ไหนได้ ดันอยู่กับซ้อเฉียวเฉยเลยว่ะ!”