ตอนที่ 1095 คนสวยเขาไม่ตีกันหรอก, ตอนที่ 1096 การเรียกร้องสิทธินั้นยากเย็น

ตอนที่ 1095 คนสวยเขาไม่ตีกันหรอก

มีเพียง หวงเหยา เท่านั้นที่รับรู้ถึงความหวังดีของเธอ และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันในที่สุด ชีวิตของ หวงเหยา ก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนกัน... เผลอๆ จะหนักกว่าด้วยซ้ำ

ตั้งแต่เด็ก... เพราะหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตเกินวัย ทำให้เธอต้องเผชิญกับข่าวลือและสายตาคุกคามทางเพศสารพัด คำนินทาว่าร้ายถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบหายใจไม่ออก

ด้วยเหตุนี้... เมื่อ เฉียว อินอิน ยื่นมือเข้ามาเป็นเพื่อน หวงเหยา จึงรู้สึกเหมือนได้เจอน้ำทิพย์ชโลมใจ เธอรับไมตรีนั้นไว้ทันที และสาบานว่าจะปกป้องเพื่อนคนนี้สุดชีวิต ใครหน้าไหนก็ห้ามมาว่าร้าย เฉียว อินอิน เด็ดขาด!

คำกล่าวที่ว่า ‘คนสวยมักขี้อิจฉา’ อาจใช้ไม่ได้เสมอไป เพราะความจริงแล้ว... ‘คนสวย(ระดับเดียวกัน) เขาไม่ตีกันหรอก!’ อาจเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างก็มีดีเหมือนกัน เลยไม่มีเหตุผลให้ต้องอิจฉากันเอง

เฉียว อินอิน ยิ้มหวาน เอนศีรษะซบไหล่ เจียงเฉิง อย่างออดอ้อน: “ขอบคุณนะคะที่รัก... ฉันเข้าใจแล้ว ต่อไปฉันจะไม่เก็บเอาคำพูดคนอื่นมาคิดมากให้บั่นทอนจิตใจตัวเองอีกแล้ว”

เจียงเฉิง ลูบผมเธอเบาๆ สอนสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก: “จำไว้นะ... เมื่อคนเราประสบความสำเร็จ เสียงรอบข้างไม่ได้มีแค่คำชื่นชมเสมอไป... บ่อยครั้งมันจะเต็มไปด้วยความสงสัย ความริษยา และการโจมตี”

“และเมื่อไหร่ที่คุณล้ม... อารมณ์ด้านลบที่พวกเขาซ่อนไว้ก็จะระเบิดออกมา... เสียงเยาะเย้ยถากถางจะดังระงม บางคนถึงขั้นรอโอกาสซ้ำเติม เหยียบคุณให้จมดิน”

“ต่อให้คุณทำตัวดีแค่ไหน... ตราบใดที่คุณยังเด่นกว่าคนอื่น คุณก็จะตกเป็นขี้ปากชาวบ้านวันยังค่ำ... เว้นแต่คุณจะยอม ‘แบ่งผลประโยชน์’ ให้พวกเขาบ้าง ถึงจะพอซื้อคำชมจอมปลอมได้บ้าง... ไม่งั้นก็ยาก”

ได้ยินมุมมองอันลึกซึ้ง หวงเหยา ก็มอง เจียงเฉิง ด้วยสายตาแปลกใจ เธอพูดขึ้นเสียงเบา: “โห... พูดซะเห็นภาพเลย... ดูเหมือนการเป็นคนรวยนี่ก็ไม่ง่ายเหมือนกันเนอะ...”

พูดจบ เธอก็คีบไก่ชิ้นโตใส่จาน เจียงเฉิง อย่างเอาใจ เฉียว อินอิน เห็นเพื่อนทำคะแนน ก็ไม่ยอมน้อยหน้า คีบไก่อีกชิ้นให้แฟนหนุ่มเหมือนกัน พร้อมปลอบใจ: “จริงด้วยค่ะที่รัก... คุณเองก็อย่าคิดมากนะ เราแค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ”

โดนสองสาวรุมเอาใจและปลอบใจกลับ... เจียงเฉิง ถึงกับเหวอไปเล็กน้อย เดี๋ยวนะ... นี่ฉันกำลังสอนพวกเธออยู่นะ ไหงกลายเป็นคนถูกปลอบซะงั้น? แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธความหวังดี รับไก่ทั้งสองชิ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

ผ่านไปสิบกว่านาที หวงเหยา ก็รู้หน้าที่เป็นอย่างดี เธอยกมือขึ้นดูนาฬิกา แล้วพูดอย่างรู้ทาง: “โอเค! ...อิ่มแล้วจ้า! ฉันขอตัวกลับก่อนนะ วันนี้ไม่มีเรียนบ่าย... กะว่าจะไปหมกตัวในห้องสมุด จิบชานมไป ปั่นดราม่าในบอร์ดมหาลัยไป... แค่คิดก็ฟินแล้ว!”

เฉียว อินอิน ยิ้มขำ: “ขอบใจนะแก... วันนี้คงไปส่งไม่ได้นะ เดี๋ยวแยกกันตรงนี้เลย... ถ้าใครมาหาเรื่องอีก ก็รีบโทรมาฟ้องฉันนะ”

“รับทราบค่ะท่านบอสหญิง! ...ไปละนะ บ๊ายบาย~ ...อ้อ! บอสคะ ครั้งหน้าถ้ามีเลี้ยงข้าวอีก อย่าลืมเรียกหนูนะคะ~”

มองดูแผ่นหลังเพื่อนสาวเดินจากไปจนลับตา เฉียว อินอิน ก็หันกลับมามอง เจียงเฉิง ด้วยแววตาซุกซน พลางถามหยั่งเชิง: “ที่รักคะ... หวงเหยาสวยไหมคะ?”

เจียงเฉิง ไม่ปฏิเสธ ตอบตามตรงด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “ก็สวยดีครับ... แต่ถ้าพูดถึงแค่เครื่องหน้า... คุณสวยกว่าเยอะ”

แหงล่ะ... อีกคน 85 แต้ม อีกคน 94 แต้ม ถ้าไม่นับเรื่อง ‘น้ำหนักเนื้อส่วนเกิน (หน้าอก)’ ล่ะก็... เฉียว อินอิน กินขาดเห็นๆ

ได้ยินคำชม เฉียว อินอิน ก็ยิ้มแก้มปริ พอใจกับคำตอบ และเธอก็ฉลาดพอที่จะไม่ถามต่อว่า “แล้วหุ่นล่ะ? ใครดีกว่า?” เพราะการถามแบบนั้นรังแต่จะฆ่าตัวตายเปล่าๆ …ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าสู้ภูเขาไฟไม่ได้!!

เฉียว อินอิน รีบเปลี่ยนเรื่อง: “บ่ายนี้ไม่มีเรียน... เรากลับกันเลยไหมคะ?”

เจียงเฉิง พยักหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์: “ดีครับ... เพิ่งกินอิ่มมาพอดี กลับไป ‘ออกกำลังกาย’ ย่อยอาหารกันหน่อยดีกว่า...”

………………………………..

เมื่อกลับถึงห้องพักสุดหรูที่ลี่จิง อินเตอร์เนชั่นแนล เฉียว อินอิน ก็ส่งสายตาหวานเยิ้มที่ซ่อนนัยบางอย่างให้ เจียงเฉิง แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินนวยนาดตรงดิ่งเข้าไปในห้องน้ำภายในห้องนอนโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ

เจียงเฉิง ไม่ได้ทำตัวหื่นกระหายรีบตามเข้าไปทันที เพราะการที่ผู้หญิงเข้าห้องน้ำ มันมีหลายสาเหตุ ขืนผลีผลามตามเข้าไปตอนเธอกำลังทำธุระส่วนตัว... อาจจะกลายเป็นซีนสยองขวัญแทนซีนโรแมนติกได้ ต้องรอให้แน่ใจก่อนว่าเธอ ‘อาบน้ำ’ จริงๆ หรือเปล่า

เจียงเฉิง ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างใจเย็น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความจาก เฉิน เสวี่ยเอ๋อร์และจ้าว หลิงเอ๋อร์

[รายงานด่วน! บริษัท ม่ายเวย์ โดนสรรพากรบุกตรวจย้อนหลัง! พบหลักฐานเลี่ยงภาษีมหาศาล!]

[ผู้ถือหุ้นปริศนาเชิดเงินหนีไป! ...บริษัทถูกสั่งระงับการดำเนินกิจการชั่วคราว!]

[ก.ล.ต. สั่งสอบเส้นทางการเงิน! ...สงสัยมีการฟอกเงินผ่านบัญชีม้า!]

[หุ้นม่ายเวย์ดิ่งนรก! ...นักลงทุนแห่เทขาย คาดว่าเป็นการ ‘ปั่นหุ้นแล้วทุบ’ โดยคนใน!]

……………………………….

เจียงเฉิง อ่านพาดหัวข่าวแล้วก็ยิ้มมุมปาก แผนการของ เฉิน เสวี่ยเอ๋อร์ แยบยลและระมัดระวังตัวมาก เธอใช้บัญชีม้าที่เพิ่งจดทะเบียนในต่างประเทศทั้งหมดในการโจมตีครั้งนี้ ทำให้ต่อให้ตรวจสอบยังไง ก็สาวมาไม่ถึง ซิงเฉิน แน่นอน

และด้วยความบังเอิญ จังหวะที่เงินถูกโยกออกไป ดันตรงกับช่วงที่ เฉินเถี่ย หายตัวไปพอดี ทำให้สังคมปักใจเชื่อทันทีว่า ‘ไอ้เฉินเถี่ยนี่แหละตัวการ!’ เฉินเถี่ย เลยกลายเป็น ‘แพะรับบาป’ สมบูรณ์แบบ โดยที่เจ้าตัวไม่มีโอกาสแก้ตัวสักคำ

จากรายงาน... เฉิน เสวี่ยเอ๋อร์ แจ้งว่า การโจมตีครั้งนี้ แม้จะใส่ Leverage เต็มแม็กซ์ แต่ก็ดึงเงินออกมาจากม่ายเวย์ได้แค่ 500 ล้านหยวน ถือว่าบริษัทนี้ฐานะการเงินกลวงกว่าที่คิดเยอะ

เจียงเฉิง ปิดรายงานของม่ายเวย์ลง แล้วเปิดไฟล์เอกสารอีกฉบับที่ จ้าวเฉิง ส่งมาให้ มันคือ ‘รายงานผลการทดสอบมลพิษของรถยนต์’

รายงานระบุว่า... ศูนย์ทดสอบได้ทำการตรวจสอบรถยนต์จากค่าย ต้าจ้ง (Volkswagen) จำนวน 10 คัน หลากหลายรุ่น โดยเน้นไปที่ค่าการปล่อยไอเสียเป็นหลัก

ผลการทดสอบในห้องปฏิบัติการปรากฏว่า... ข้อมูลการปล่อยมลพิษของรถยนต์ ต้าจ้ง ทุกคันไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย ตัวเลขออกมาสวยหรูและสมบูรณ์แบบมาก ถึงขั้นที่ว่าต่ำกว่าค่ามาตรฐานที่กฎหมายกำหนดไว้เยอะมาก

ในขณะที่ เจียงเฉิง กำลังอ่านรายงานอย่างตั้งใจ... ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

เฉียว อินอิน เดินออกมาในสภาพที่ทำเอาลมหายใจสะดุด เสื้อไหมพรมตัวหนาถูกสลัดทิ้งไปแล้ว แทนที่ด้วย ‘ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมซาติน’ สีแชมเปญบางเบา เนื้อผ้าลื่นนุ่มแนบสนิทไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งอันเย้ายวน เผยให้เห็นผิวพรรณขาวกระจ่างใสที่มีสีชมพูระเรื่อจากการอาบน้ำอุ่น ใบหน้าสวยแดงซ่านปานผลแอปเปิ้ลสุก กลิ่นหอมกรุ่นของครีมอาบน้ำลอยมาปะทะจมูกอย่างจัง

เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนตักของ เจียงเฉิง อย่างออดอ้อน ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกแกร่งราวกับลูกแมวตัวน้อยที่โหยหาไออุ่น

เจียงเฉิง กระตุกยิ้มมุมปาก มือซ้ายโอบรัดเอวบางกิ่วพลางเลื่อนขึ้นไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นอันน่าหลงใหลอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า: “นุ่มจัง...”

คำเพียงคำเดียว... ทำเอา เฉียว อินอิน หน้าแดงเถือกลามไปถึงลำคอ เธอส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ร่างกายสั่นสะท้านไปกับสัมผัสอันเร่าร้อน... อื้อ คนบ้า!

เธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อแก้เขินด้วยการชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ของ เจียงเฉิง เมื่อเห็นตารางตัวเลขซับซ้อนเธอก็ขมวดคิ้ว: “นี่อะไรคะ? ...ต้าจ้ง? ...รายงานการทดสอบไอเสียเหรอ?”

เจียงเฉิง พยักหน้า มือยังคงซุกซนไม่หยุด: “ใช่... นี่เป็นข้อมูลเปรียบเทียบระหว่าง ‘การทดสอบในห้องแล็บ’ กับ ‘การขับขี่จริงบนถนน’”

พอได้ยินเรื่องรถยนต์ จิตวิญญาณนักซิ่งของ เฉียว อินอิน ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นชั่วคราว เธอพยายามข่มความวาบหวามที่พลุ่งพล่าน กัดริมฝีปากแน่นพลางยื่นนิ้วเรียวชี้ไปยังตารางตัวเลขที่มีความผิดปกติอย่างชัดเจน:

“เอ๊ะ?? ...ทำไมค่า NOx (ไนโตรเจนออกไซด์) มันต่างกันขนาดนี้ล่ะคะ? รถคันเดียวกันแท้ๆ... ในห้องแล็บค่าต่ำเตี้ยเรี่ยดิน... แต่พอเอาไปวิ่งจริง ค่าพุ่งกระฉูด สูงกว่าถึง 40 เท่า!”

“ทำไมมันถึงต่างกันขนาดนี้? ...เป็นเพราะเครื่องยนต์ทำงานหนักตอนวิ่งจริงเหรอ?”

……………………………………………

ตอนที่ 1096 การเรียกร้องสิทธินั้นยากเย็น

เจียงเฉิง มองดู เฉียว อินอินด้วยความชื่นชม สมกับที่เป็นสตรีมเมอร์สายยานยนต์ เธอมีความไวต่อตัวเลขและข้อมูลพวกนี้จริงๆ

เจียงเฉิง ส่ายหน้าเบาๆ พลางกระตุกยิ้มอย่างมีเลิศนัย ในขณะที่ ‘นิ้วกลาง’ ของเขาเริ่มเพิ่มจังหวะรัวเร็วและหนักหน่วงขึ้น: “ไม่ใช่ครับ... รถยังเป็นคันเดิม ไม่เกี่ยวกับเรื่องเครื่องยนต์หรือพละกำลัง... แต่ที่ข้อมูลมันต่างกัน เพราะในรถคันนี้มี ‘ซอฟต์แวร์โกง’ ติดตั้งอยู่”

เฉียว อินอิน กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่พลางหลับตาปี๋ ร่างกายพยายามต่อต้านทว่าก็โอนอ่อนไปกับความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาเป็นระลอก แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในฐานะกูรูรถยนต์ เธอจึงกัดฟันถามต่อเสียงสั่นพร่า:

“ซอฟต์... ซอฟต์แวร์โกง? ...อื้อ... หมายความว่า... ข้อมูลที่ผ่านการตรวจสอบพวกนั้น... เป็นของปลอมเหรอคะ?”

มองดูต้นคอระหงของเธอที่ค่อยๆ แดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ เจียงเฉิง ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ: “ถูกต้องครับ... รถของต้าจ้งติดตั้งซอฟต์แวร์พิเศษเอาไว้... เมื่อระบบตรวจจับได้ว่ารถกำลังถูกทดสอบในห้องแล็บ เช่น ล้อหลังหมุนแต่ล้อหน้าอยู่นิ่ง หรือพวงมาลัยไม่มีการขยับ... ซอฟต์แวร์โกงตัวนี้จะทำงานอัตโนมัติอย่างเงียบเชียบ เพื่อปรับลดการปล่อยไอเสียให้น้อยที่สุด”

ฟังจบ ดวงตากลมโตของ เฉียว อินอิน ก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จนแทบหุบปากไม่ลง เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ข่าวนี้มันช็อกโลกจนเกือบทำให้ ‘น้ำ’ ที่ เจียงเฉิง กำลังเร่งระบายออกมา ไหลย้อนกลับเลยทีเดียว!

ในหัวของ เฉียว อินอิน มีคำถามมากมายผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด แต่ตอนนี้เธอไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว ได้แต่เหม่อมองเพดานด้วยสายตาที่พร่ามัว สมองส่วนเหตุผลและส่วนอารมณ์กำลังประมวลผลตีรวนกันมั่วไปหมด... ทั้งเรื่องข้อมูลรถ และเรื่องความรู้สึกทางกายที่ถาโถมเข้ามา

เห็น เจียงเฉิง ยังคงจ้องหน้าเธออยู่ เฉียว อินอิน ก็เขินอาย รีบเอากำปั้นน้อยๆ ทุบอกเขาเบาๆ: “อื้อ... ยังจะมีอารมณ์มาเล่นแบบนี้อีก... งั้นก็แสดงว่า... ตัวเลขสูงปรี๊ดที่อยู่ข้างหลังนั่นคือข้อมูลจริงใช่ไหมคะ? ...รถของต้าจ้งไม่ได้รักษ์โลกเลยสักนิด?”

เจียงเฉิง ไม่ตอบด้วยคำพูด เขาดึงนิ้วออก แล้วโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ไยดี แล้ววาดวงแขนแกร่งช้อนตัว เฉียว อินอิน ขึ้นมาอุ้มวางเธอลงบนโซฟานุ่มอย่างนุ่มนวล ก่อนจะทาบทับร่างของเธอไว้ราวกับขุนเขากดทับไข่ไก่

แววตาของเขาในตอนนี้... ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนา: “ช่างหัวเรื่องรักษ์โลกไปก่อนเถอะ... ตอนนี้เรามา ‘หัดขับรถ’ กันก่อนดีกว่า”

เฉียว อินอิน ทุบอกเขาอีกรอบ แกล้งโวยวาย: “จะบ้าเหรอ... นอนอยู่แบบนี้จะขับรถได้ยังไง?”

เจียงเฉิง ยิ้มกริ่ม: “ความหมายของคุณคือ... อยากจะลอง ‘ระบบขับขี่อัตโนมัติ’ ด้วยตัวเองเหรอ? ผมยังไงก็ได้นะ... ไหนๆ เมื่อกี้ผมก็ ‘เสียบกุญแจ’ นำร่องไปแล้วนี่นา...”

……………………………………

3 ชั่วโมงต่อมา เฉียว อินอิน เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนกระโปรงตัวใหม่ ฝีเท้าของเธอดูแผ่วเบาและขัดเขินเล็กน้อย จากนั้น เธอก็เหมือนลูกแมวขี้อ้อน รีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มบนเตียงนอน กอดแขน เจียงเฉิง ที่นอนอยู่ข้างๆ ไว้แน่น

สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและความอบอุ่นของคนในอ้อมกอด ทำให้ เจียงเฉิง ยกยิ้มมุมปาก มือไม้เริ่มซุกซนอีกครั้ง เลื่อนลงไปกอบกุมสะโพกกลมกลึงของเธอไว้เต็มไม้เต็มมือ แล้วกระซิบข้างหูเธอ: “ไปซิ่งกันอีกสักรอบไหมครับ?”

เฉียว อินอิน ส่ายหน้ารัวๆ หน้าแดงแปร๊ด: “ไม่เอาแล้วค่ะ... สองรอบแล้วนะเมื่อกี้... ไม่ไหวแล้ว... ขาฉันไม่มีแรงแล้ว... ง่วงด้วย...”

เธอใช้ศีรษะดันอกเขาเบาๆ เพื่อประท้วง พอนอนพักไปสักครู่... เหมือนเธอจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าถาม: “เรื่องเมื่อกี้ยังคุยไม่จบเลยนะ... ข้อมูลเรื่องรถต้าจ้งนั่น เชื่อถือได้แน่เหรอคะ?”

“ผมจ้างทีมงานมืออาชีพทดสอบมากับมือ... แม่นยำ 100% ครับ”

เฉียว อินอิน ขมวดคิ้วสงสัย: “แล้วคุณทำแบบนี้ทำไมคะ? ...หรือว่าคุณจะซื้อกิจการต้าจ้ง?”

เห็นจินตนาการของแฟนสาวเตลิดเปิดเปิงไปไกล เจียงเฉิง ก็ดีดหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งที: “ผมจะไปซื้อต้าจ้งทำไมเล่า? ...ผมต้องการข้อมูลนี้เพื่อทำอย่างอื่นต่างหาก...”

เฉียว อินอิน ยู่ปาก เอามือกุมหน้าผากที่โดนดีด แต่ยังคงนอนฟัง เจียงเฉิง อธิบายแผนการอย่างตั้งใจ

เมื่อ เจียงเฉิง บอกว่าจะ ‘ทำการขายชอร์ต’ หุ้นต้าจ้ง เฉียว อินอิน ที่มึนงงในตอนแรก ก็ตาเป็นประกาย เหมือนบรรลุสัจธรรมทันที: “อ๋อ! เข้าใจแล้วค่ะ! ...การปล่อยก๊าซไนโตรเจนออกไซด์ (NOx) เป็นมาตรฐานสำคัญในการตรวจสอบรถยนต์เครื่องยนต์ดีเซล... ไม่นึกเลยว่าแบรนด์ใหญ่อย่างต้าจ้งจะกล้าโกงหน้าด้านๆ แบบนี้!”

“มิน่าล่ะ... ก่อนหน้านี้ตอนฉันทำคลิปรีวิวรถต้าจ้ง ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมตัวเลขสมรรถนะเทียบกับค่าไอเสียมันถึงดูดีเวอร์วังกว่าค่ายอื่นนัก... ที่แท้ก็ข้อมูลปลอมนี่เอง!”

เจียงเฉิง พยักหน้า: “ใช่แล้ว... แต่เบื้องหลังของต้าจ้งไม่ธรรมดา เราจะแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้... ผมต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้”

ได้ยินเขาเล่าความลับทางธุรกิจระดับพันล้านให้ฟังแบบหมดเปลือก เฉียว อินอิน ไม่รู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกหวานล้ำในใจ การที่เขาบอกเรื่องสำคัญขนาดนี้... แสดงว่าเขาไว้ใจเธอมาก

จริงๆ แล้ว... สาเหตุที่ เจียงเฉิง กล้าบอก ก็เพราะเขามีสกิล ‘สัมผัสใจ’ และ ‘สัมผัสอันตราย’ คอยสแกนอยู่แล้ว ถ้าไม่มีสกิลพวกนี้ เขาคงไม่กล้าเสี่ยง เพราะจิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง... แต่นี่เขามีระบบช่วย เลยเหมือนมีประกันสองชั้น

เฉียว อินอิน ครุ่นคิดสักพัก แล้วเสนอไอเดีย: “อืม... ไนโตรเจนออกไซด์เป็นตัวการหลักของหมอกควันพิษ ฝนกรด และภาวะโลกร้อน... ถึงหมอกควันในเซี่ยงไฮ้จะไม่หนักเท่าปักกิ่ง แต่ฉันว่าเราเล่นประเด็น ‘สิ่งแวดล้อม’ ได้นะคะ”

“เช่น... ให้ฉันทำคลิปอธิบายเรื่องรถยนต์ แล้วแอบแทรกประเด็นสงสัยเรื่องค่าไอเสียของต้าจ้งลงไป... เพื่อจุดชนวนกระแสในเน็ต”

เจียงเฉิง ส่ายหน้าปฏิเสธทันที: “ไม่ได้! ...ต้าจ้งไม่ใช่บริษัทไก่กา พวกเขามีทีมทนายความระดับโลกเขี้ยวลากดิน... ขืนคุณโดนเพ่งเล็งขึ้นมา เรื่องจะยาวและอันตรายมาก”

แม้ไอเดียของเธอจะดี และด้วยฐานแฟนคลับของเธอก็น่าจะจุดกระแสได้จริง แถมยังช่วยสร้างชื่อเสียงให้เธอได้ด้วย… แต่ เจียงเฉิง ไม่ยอมเด็ดขาด ถึงเขาจะมีเงินและอำนาจพอจะช่วยเคลียร์ได้... แต่เขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงของเขาไปเป็น ‘นกต่อ’ ออกหน้ารับกระสุนแทน

เฉียว อินอิน ขมวดคิ้ว: “งั้น... จ้างสื่อให้ทำข่าวไหมคะ?”

“เมื่อสองปีก่อน... เคยมีข่าวเรื่องต้าจ้งปล่อยมลพิษเกินมาตรฐานในต่างประเทศหลุดออกมาบ้างแล้ว... แต่พอข่าวออกไป ก็เงียบหายไปเหมือนหินจมน้ำ… แม้แต่ผู้บริโภคที่ซื้อรถต้าจ้งไปแล้ว ก็ไม่มีใครออกมาเรียกร้องอะไร”

เฉียว อินอิน ขมวดคิ้วจนเป็นปม สงสัยใคร่รู้: “ทำไมล่ะคะ?”

เจียงเฉิง ถอนหายใจ: “คุณก็น่าจะเคยได้ยินใช่ไหม... ว่าในประเทศเรา ‘การเรียกร้องสิทธิผู้บริโภค’ ในวงการรถยนต์มันยากเข็ญแค่ไหน?”

เฉียว อินอิน พยักหน้าเบาๆ: “อืม... เคยได้ยินข่าวมาบ้างค่ะ... บางคนซื้อรถป้ายแดงมา เครื่องยนต์พังตั้งแต่วันแรก แต่ศูนย์ก็ยืนยันจะแค่ ‘ซ่อม’ ให้ ไม่ยอมให้ ‘เปลี่ยนคันใหม่’ เด็ดขาด...”

“ยิ่งแบรนด์ดัง ยิ่งหยิ่งยโส... ไม่เคยเห็นหัวผู้บริโภคเลย”