ตอนที่ 771 ถอดรองเท้าแล้วค่อยเต้น, ตอนที่ 772 นี่มึงไม่เคยเห็นคนเต้นรำหรือไง?

ตอนที่ 771 ถอดรองเท้าแล้วค่อยเต้น

สิ้นเสียงคำสั่งของ เฟิงกัง... ทั้งงานก็เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้น

แต่ที่น่าแปลกใจคือ... กลับไม่มีใครสักคนลุกขึ้นมาพูดปกป้อง เร่อปา เลย

เหล่าดาราชายและนักลงทุนคนอื่นๆ นอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังจ้องมอง เร่อปา ด้วยความสนใจและสนุกสนาน:

“ผู้กำกับเฟิงพูดถูก... มาสิ เต้นให้ดูหน่อย ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาบ้าง”

“ปกติเห็นแต่เต้นอย่างอื่น... ยังไม่เคยเห็นใครเต้นระบำซินเจียงสดๆ แบบนี้เลย”

“มาๆๆ... ฉันเตรียมมือถือถ่ายคลิปไว้แล้ว เต้นเลยๆ”

………………………………….

เมื่อเจอกับเสียงเชียร์และแรงยุจากคนรอบข้างที่ดังเซ็งแซ่... เร่อปา ที่ด้อยประสบการณ์ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

ใบหน้าที่เคยขาวผ่อง ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เธอกวาดตามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง พยายามมองหาความเห็นใจหรือใครสักคนที่จะช่วยเธอได้

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา... มีเพียงความเย็นชาและสายตาที่รอสมน้ำหน้าดูเรื่องสนุก

ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง... เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามฝืนบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างเกรงใจที่สุด:

“ต...ต้องขอโทษจริงๆ นะคะทุกท่าน ตอนนี้ฉันคงไม่สะดวกเต้นเท่าไหร่... อีกอย่างชุดกับรองเท้าที่ใส่วันนี้ ก็ไม่เหมาะกับการเต้นระบำซินเจียงเลยค่ะ”

แม้ในน้ำเสียงจะเต็มไปด้วยการอ้อนวอนขอความเห็นใจ... แต่ เฟิงกัง กลับไม่สนใจไยดี:

“ก็ถอดรองเท้าออกสิ... ดูสิ พื้นที่นี่สะอาดจะตาย ไม่ทำเลอะเท้าหรอก”

“เต้นให้พวกป๋าๆ ดูหน่อย... ถ้าฉันดูแล้วชอบ เกิดมีแรงบันดาลใจขึ้นมา... นางเอกหนังเรื่องหน้าอาจจะเป็นเธอก็ได้นะ”

ข้อเสนอของ เฟิงกัง... ในใจ เร่อปา อยากจะปฏิเสธเป็นล้านครั้ง

ทว่าเธอเพิ่งรับปากผู้จัดการมาว่าจะ ‘ทำตัวให้ดี’ อีกทั้งตอนนี้เธอยังเป็นเพียง ‘หน้าใหม่’ ในวงการ แม้จะพอมีผลงานมาบ้าง แต่ก็ยังห่างไกลจากขั้นที่จะไปหักหน้าผู้กำกับระดับประเทศได้

หากเธอทำอะไรผิดพลาดไปเพียงนิดเดียว... เกรงว่านอกจากอนาคตของตัวเองจะดับวูบแล้ว ยังอาจนำความเดือดร้อนมหาศาลมาสู่บริษัทอีกด้วย!

หยางมี่ ที่กำลังยืนคุยอยู่กับ หวัง ชงชง ไม่ไกลนัก ได้ยินเสียงเอะอะก็รีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาทันที

พอฟังบทสนทนาแค่สองประโยค... หยางมี่ ก็ประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เธอรีบแทรกตัวเข้าไปยืนข้าง เฟิงกัง พร้อมรอยยิ้มการค้า:

“สวัสดีค่ะผู้กำกับเฟิง! ...ฉันหยางมี่เองค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ท่านให้ความเอ็นดูและใส่ใจนักแสดงของเจียซิงของเรา... มาค่ะ แก้วนี้ฉันขอดื่มคารวะเพื่อแสดงความขอบคุณนะคะ!”

พูดจบ... หยางมี่ ก็กระดกไวน์แดงในมือจนหมดแก้วในรวดเดียว

ท่าทางเด็ดขาด ชัดเจน ไม่ยืดยาด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรีบเดินมา หรือเพราะดื่มเร็วเกินไป... ดวงตาคู่สวยของเธอถึงกับหยีลงเล็กน้อยด้วยความมึนและความร้อนวูบวาบจากแอลกอฮอล์

เฟิงกัง เห็นว่าเป็น หยางมี่ ก็กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา ก่อนจะแสร้งทำวางมาดเป็นผู้ใหญ่ใจดี:

“อ้อ... หยางมี่นี่เอง เด็กใหม่บริษัทเธอนี่ดูดีใช้ได้เลยนะ ถึงหน้าตาจะเป็นลูกครึ่งดูแปลกตา แต่ก็มีเอกลักษณ์ดี... โตมาในซินเจียง ก็ต้องเต้นระบำซินเจียงเป็นทุกคนไม่ใช่เหรอ?”

“วันนี้ฉันมีธุระเลยมาช้า พอเดินเข้างานมาก็เห็นแม่หนูนี่สะดุดตาเป็นคนแรกเลย... รูปร่างแบบนี้ อนาคตดังระเบิดแน่นอน”

ได้ยินคำพูดเหน็บแนมแฝงนัยยะของ เฟิงกัง... รอยยิ้มของ หยางมี่ ก็แข็งค้างไปชั่วขณะ แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เธอก็ยังรักษารอยยิ้มไว้:

“ระบำพื้นเมืองพวกนี้เป็นแค่พื้นฐานค่ะ น้องเต้นได้อยู่แล้ว... แต่ถ้าท่านผู้กำกับเห็นแววว่าน้องมีของ ทำไมไม่ลองให้น้องไปแคสติ้งที่บริษัทท่านดูล่ะคะ? ถึงตอนนั้นให้น้องเตรียมตัวให้พร้อม แล้วเต้นให้ดูเต็มที่เลย... ท่านคิดว่าไงคะ?”

แต่ เฟิงกัง กลับโบกมือปฏิเสธข้อเสนอของ หยางมี่ อย่างไม่ไยดี:

“โอ๊ย... ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก ที่นี่ก็กว้างขวางออก... เต้นโชว์ตรงนี้แหละ ให้ทุกคนได้ชื่นชมกันทั่วๆ”

เมื่อเห็น เฟิงกัง ยังยืนกรานคำเดิม... หัวใจของ เร่อปา ก็ดิ่งวูบลงเหว เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหา หยางมี่ อีกครั้ง

หยางมี่ เข้าใจความรู้สึกของน้องสาวดีที่สุด พวกเธอเป็น ‘ศิลปิน’ ไม่ใช่ ‘สาวนั่งดริงก์’ อีกอย่าง วันนี้เป็นงานเลี้ยงทางการ ทุกคนแต่งชุดราตรีหรูหรามาประชันกัน

การจะให้ เร่อปา ‘ถอดรองเท้า’ แล้วเต้นเท้าเปล่าในชุดเกาะอกโชว์เนินเนื้อต่อหน้าฝูงชน… สภาพมันจะต่างอะไรกับ ‘นางรำรับจ้าง (เด็กเอ็นฯ)’ หรือตัวตลกที่เต้นแลกเศษเงิน?

ถ้ามีเวทีการแสดงจัดไว้ให้เป็นกิจจะลักษณะ... การขึ้นไปโชว์ความสามารถถือเป็นหน้าที่ของนักแสดง

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่…

ถ้าเต้นตอนนี้... ก็เท่ากับลดตัวลงไปเป็น ‘ของเล่น’ ให้พวกเศรษฐีดูเล่นขำๆ หยางมี่ ไม่มีทางยอมให้ เร่อปา ทำแบบนั้นเด็ดขาด เธอจึงพยายามต่อรองอีกครั้ง:

“ถ้าทุกท่านอยากชมจริงๆ... เอาไว้คราวหน้าฉันจะจัดเวทีให้เลยค่ะ เดี๋ยวจะเกณฑ์ศิลปินเจียซิงทุกคนมาซ้อมการแสดงชุดใหญ่ แล้วโชว์ให้ทุกท่านดูแบบเต็มอิ่มเลย ดีไหมคะ?”

แม้ หยางมี่ จะพยายามปฏิเสธทางอ้อมอย่างชัดเจนที่สุดแล้ว... แต่ เฟิงกัง ก็ไม่ยอมเลิกรา

ถึง หยางมี่ จะเป็นหนึ่งในบอสของเจียซิง แต่ในสายตาของพวกผู้กำกับและนายทุน… เธอก็เป็นแค่ ‘นักแสดงเกรดสูง’ คนหนึ่งเท่านั้น

คำว่า ‘นักแสดง’ ในสายตาคนพวกนี้... ก็แค่ ‘คนเต้นกินรำกิน’

“หยางมี่... เธอทำแบบนี้ไม่ถูกนะ” เฟิงกัง เริ่มเสียงแข็ง: “ตอนนี้เจียซิงก็มีแค่เธอคนเดียวที่มีหน้ามีตา... เธอต้องให้โอกาสเด็กใหม่ได้ ‘โชว์ของ’ ต่อหน้านักลงทุนบ้างสิ... นี่ฉันหวังดีกับบริษัทเธอนะ มีแต่ได้กับได้”

คำพูดของ เฟิงกัง เหมือนมีดที่จ่อคอหอย... ทำเอา หยางมี่ พูดไม่ออก และที่แย่ไปกว่านั้น... พอ เฟิงกัง เปิดประเด็น ดาราชายและนักลงทุนคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มผสมโรงกดดันตามน้ำ:

“ใช่ๆ... เต้นสักเพลงเถอะน่า ไม่สะดวกก็แค่ขยับๆ แข้งขาก็ได้”

“นั่นสิ... เต้นให้พวกเราสนุกหน่อย จะเป็นไรไป”

“ฉันอุตส่าห์เตรียมกล้องรอตั้งนานแล้ว... อย่าให้เสียบรรยากาศสิ เต้นเลยๆ”

………………………………

เห็นหลายคนเริ่มยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป... หยางมี่ หันไปมอง เร่อปา ด้วยความจนใจ

ตอนนี้ปัญหามันลุกลามใหญ่โตเกินกว่าแค่ เฟิงกัง คนเดียวแล้ว

นักลงทุนคนอื่นๆ ก็เอากับเขาด้วย… ถ้าปฏิเสธตอนนี้... เท่ากับ ‘หักหน้า’ คนทั้งกลุ่ม

นักลงทุนพวกนี้เขามีก๊วนมีแก๊งของเขา… ถ้าไปทำให้โกรธสักคนสองคนยังพอไหว... แต่ถ้าเล่นงานพร้อมกันทั้งก๊วนแบบนี้...

เส้นทางในวงการบันเทิงของ เร่อปาและอาจรวมถึงเจียซิงอาจจะจบเห่ได้เลย!

………………………………

ตอนที่ 772 นี่มึงไม่เคยเห็นคนเต้นรำหรือไง?

ท้ายที่สุดแล้ว... พวกเขาก็คือ ‘นักลงทุน’ ผู้กุมอำนาจในการพูดและเงินตราไว้อย่างเบ็ดเสร็จ

พวกเขายอมจ่ายเงินเพื่อให้คุณมา ‘เลียเท้าเหม็นๆ’ ของเขา… ต่อให้คุณไม่อยากทำ... คุณก็ ‘ต้องทำ’

และหลังจากเลียเสร็จ... คุณยังต้องฝืนใจชมอย่างหน้าชื่นตาบานว่า ‘หอมจังเลยค่ะ’ อีกต่างหาก!

หากวันนี้คุณกล้าทำให้คนพวกนี้ไม่พอใจ... สิ่งที่รอคุณอยู่คือ ‘การถูกแบน’ อย่างโหดร้าย

ไม่ว่าผลงานชิ้นไหน... ขอแค่มีชื่อคุณเข้าไปเกี่ยวข้อง นายทุนคนอื่นก็จะพากันปฏิเสธการลงทุน หรือไม่ก็ยื่นคำขาดให้ ‘เปลี่ยนตัวนักแสดง’ ทันที

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดและริมฝีปากที่เม้มแน่นของ หยางมี่ หัวใจของ เร่อปา ก็ร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวลึก

สถานการณ์ตอนนี้... แม้แต่ พี่มี่ ก็ช่วยเธอไม่ได้แล้ว และดูเหมือนคืนนี้... เธอคงหนีไม่พ้นต้องเต้นโชว์จริงๆ

ภาพเหตุการณ์การถูกบีบคั้นกดดันนี้... อาจจะไปกระตุ้นความรู้สึกเห็นอกเห็นใจของผู้คนรอบข้าง

นอกจากดาราสาวบางคนที่ชอบดูเรื่องชาวบ้านแล้ว... ผู้หญิงส่วนใหญ่ในงานต่างมองมาที่ เร่อปา ด้วยสายตาเวทนา

แม้แต่ ซูหว่าน ที่ยืนอยู่ข้าง เจียงเฉิง ก็รู้สึกปวดใจแทน เธอกำชายเสื้อของ เจียงเฉิง แน่นโดยไม่รู้ตัว ระบายความอัดอั้นในใจ

เจียงเฉิง สัมผัสได้ถึงแรงดึงที่เอว จึงหันมามองเธอด้วยสีหน้าเอือมระอานิดๆ: “เจ๊ครับ... คุณบีบ ‘ลูกกลมๆ (กระดุม)’ ของผมซะแน่นขนาดนี้... มันส์มือมากไหมครับ?”

คำพูดของ เจียงเฉิง ดึงสติ ซูหว่าน ให้กลับเข้าร่าง เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอขย้ำชายเสื้อเขาจนยับยู่ยี่เหมือนคีมเหล็ก!

เธอรีบปล่อยมือด้วยความตกใจ แล้วปัดๆ รอยยับบนเสื้อเขาอย่างลนลาน พร้อมพึมพำขอโทษ: “อุ๊ย! ...ตายแล้ว! ขอโทษคะทำไงดี? ยับหมดเลย…”

“เขาไม่ได้ให้คุณไปเต้นสักหน่อย... จะมาใจเต้นตุมตามแทนเขาทำไม?” เจียงเฉิง ถามเสียงเรียบ

ซูหว่าน เบะปาก บ่นอุบอิบ: “ฉันแค่คาดไม่ถึงน่ะค่ะ... ระดับพี่หยางมี่ยังโดนฉีกหน้าขนาดนี้ คนพวกนั้นไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด”

เจียงเฉิง ยิ้มมุมปาก ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาและโหดร้าย:

“ทำไมต้องไว้หน้า?”

“จำไว้นะ... คนพวกนี้เขามาเพื่อ ‘ลงทุน’ ไม่ได้มาเพื่อ ‘ให้เกียรติ’ พวกคุณ”

“เข้าใจไหม? ...โลกของการหาเงิน มันมีลำดับความสำคัญของมันอยู่”

คำพูดที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายของ เจียงเฉิง ทำเอา ซูหว่าน เถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดคือ ‘ความจริง’

ต่อให้ดาราจะรวยแค่ไหน... ในสายตานายทุน พวกเธอก็เป็นแค่ ‘คนเต้นกินรำกิน’ เงินทองชื่อเสียงที่ได้มา... ล้วนเป็นเศษเงินที่นายทุนเจียดมาให้ทั้งนั้น

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเปลี่ยนจาก เร่อปา เป็น อวี๋ เซียวเซียว หรือนักลงทุนหญิงคนอื่นๆ... รับรองว่าไม่มีใครกล้าสั่งให้พวกเธอถอดรองเท้าเต้นกินรำกินแน่ๆ

เหตุผลมีข้อเดียว... ‘สถานะ’ มันต่างกัน

“ที่คุณพูดก็ถูกค่ะ…” ซูหว่าน ถอนหายใจ: “ยิ่งเห็นแบบนี้ ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่มีคุณ... ถ้าไม่มีคุณ ป่านนี้ฉันคงโดนหวงหมิง ดองเค็มจนหมดอนาคตไปแล้ว”

“แต่ดูทรงแล้ว... เร่อปาคงไม่รอดแน่ๆ เฮ้อ... ถ้าเต้นจริงๆ คลิปนี้คงกลายเป็นจุดด่างพร้อยติดตัวเธอไปตลอดชีวิต”

ขณะที่ขอบตาของ เร่อปา เริ่มแดงก่ำ และน้ำตาเม็ดโตกำลังจะไหลริน… เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นในหัว เจียงเฉิง!

ติ๊ง!

[ภารกิจแบบสุ่ม!]

[เนื้อหาภารกิจ: เข้าช่วยเหลือ ‘เร่อปา’ และช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกในปัจจุบัน หลังจากสำเร็จภารกิจ จะได้รับรางวัลสุ่มหนึ่งรายการ (คำนวณจากระดับความพึงพอใจภายในใจของเร่อปา)]

เจียงเฉิง เลิกคิ้วเล็กน้อย

นอกจากเสียงโอนเงินเข้าบัญชีทุกวินาทีแล้ว... ระบบเงียบหายไปนานมาก

จู่ๆ ก็เด้งภารกิจมาแบบนี้... น่าสนุกดีแฮะ!

เขาหันไปยิ้มให้ ซูหว่าน แล้วพูดประโยคที่มีนัยแฝง:

“ถ้าตัวเองไม่มีแรงพอจะขัดขืน... และไม่อยากโดนรุมรังแก…”

“ทางออกที่ดีที่สุดคือ... หา ‘ที่พึ่ง’ ที่แข็งแกร่งกว่าคนพวกนั้นมาคุ้มกะลาหัวซะ”

พูดจบ... เจียงเฉิง ก็ก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปกลางวงล้อมของ เฟิงกัง ทันที

ในขณะนั้น... เร่อปา เหมือนจะยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว

เธอยิ้มเจื่อนๆ อย่างจำยอม ค่อยๆ ยกขาข้างหนึ่งขึ้น เอื้อมมือไปถอดรองเท้าส้นสูงออก...

ทันใดนั้น เจียงเฉิง พุ่งตัวเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ

มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของ เร่อปา เพื่อหยุดการกระทำนั้น จากนั้น... เขาก็ช่วยจับรองเท้าสวมกลับเข้าไปที่เท้าของเธออย่างนุ่มนวล!

การปรากฏตัวกะทันหันของชายหนุ่มแปลกหน้า... ทำให้หัวใจของ เร่อปา เต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

เธอลืมตาโพลง จ้องมอง เจียงเฉิง ด้วยความตกตะลึงและงุนงง

เขา... เขาเป็นใคร?

ทำไมจู่ๆ ถึงเข้ามาช่วย?

เธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อน... และได้ยินมาว่าเขาคือ ‘ท่านประธานเจียง’ ที่เอ็นดู ซูหว่าน มากๆ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... ซูหว่าน ก็ยืนอยู่ตรงโน้น เขาไม่น่าจะมาทำดีกับเธอแบบนี้สิ?

คิดได้ดังนั้น เร่อปา ก็รีบหันไปมอง หยางมี่ ซึ่ง หยางมี่ เองก็กำลังทำหน้า ‘เหวอ’ ไม่แพ้กัน!

หยางมี่ เบิกตากว้าง ส่งสายตาคำถามมาให้ เร่อปา: นี่เธอ... ไปแอบกิ๊กกับท่านประธานเจียงตั้งแต่เมื่อไหร่!?

เร่อปา รีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ แล้วมองหา ซูหว่าน ซึ่งตอนนี้... ใบหน้าของ ซูหว่าน ‘บอกบุญไม่รับ’ สุดๆ

แม้เธอจะไม่ได้คัดค้านที่ เจียงเฉิง จะช่วยเพื่อนมนุษย์… แต่การเห็นผู้ชายของตัวเองไปนั่งคุกเข่าใส่รองเท้าให้ผู้หญิงอื่นอย่างอ่อนโยนแบบนั้น...

กลิ่นน้ำส้มสายชูมันตีขึ้นจมูกจนฉุนกึก!

เร่อปา เห็นสายตาพิฆาตของ ซูหว่าน ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที รีบหันกลับมามอง เจียงเฉิง

เจียงเฉิง สัมผัสข้อเท้าเล็กๆ ที่เนียนลื่นของ เร่อปา... ในใจกระตุกวูบวาบ

อืม... เท้าสาวงามนี่มันหอมจริงๆ ด้วยแฮะ

แต่เดี๋ยวนะ... ข่าวลือในเน็ตบอกว่า ‘เท้าของต้า มี่มี่’ เหม็นไม่ใช่เหรอ? ไม่รู้จริงหรือเปล่า?

เจียงเฉิง สลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป สายตาของเขาค่อยๆ ไล่ระดับขึ้นมาจากข้อเท้า... ผ่านเรียวขาขาวผ่อง... ขึ้นไปตามแนวชุดราตรีสีดำ

จากมุมเสยที่เขานั่งอยู่… ชุดราตรีรัดรูปช่วยขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของสะโพกกลมกลึงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

และเมื่อมองสูงขึ้นไปอีก… แม้เธอจะไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน เพราะเป็นชุดเปิดหลัง... แต่ด้วยความช่วยเหลือของซิลิโคนแปะหน้าอก ทรงหน้าอกของเธอก็ยังดู ‘กลมกลึงและอวบอิ่ม’ ได้รูปสวยงามมาก ต่างจาก หลิวเยี่ยน ลิบลับ

เห็น เร่อปา อ้าปากค้าง มองเขาด้วยความตะลึง… เจียงเฉิง ก็ถือโอกาสเปิดระบบสแกนทันที

[ชื่อ: เร่อปา]

[อายุ: 25 ปี]

[ส่วนสูง: 168 ซม.]

[หน้าตา: 90]

[รูปร่าง: 89]

[ค่าความเป็นส่วนตัว: 0]

[ค่าความเป็นมิตร: 60]

เมื่อใส่รองเท้าให้เธอเสร็จ... เจียงเฉิง ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขวางหน้าระหว่าง เร่อปา กับเฟิงกัง

เฟิงกัง เห็นเด็กหนุ่มหน้าละอ่อนเข้ามาแส่เรื่องชาวบ้าน... หน้าก็เปลี่ยนสีทันที

เขามาช้า เลยไม่เห็นตอนที่ หลี่ ซงโป แนะนำ เจียงเฉิง

ในสายตาเขา... เจียงเฉิง ก็แค่ ‘ดาราหน้าใหม่’ หล่อๆ คนหนึ่งเท่านั้น หน้าตาแบบนี้... ดูยังไงก็ไม่ใช่ ‘ขาใหญ่’ แน่นอน

เฟิงกัง ตวาดด้วยความหงุดหงิด: “เฮ้ย! ...ถอดออกแล้ว จะใส่กลับเข้าไปทำซากอะไรวะ?”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เฟิงกัง… ใบหน้าของ เจียงเฉิง ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง

เขาตวาดสวนกลับเสียงดังลั่นฟลอร์: “แล้วนี่มึง... ไม่เคยเห็นคนเต้นรำหรือไง!?”

เสียงตวาดก้องกังวานของ เจียงเฉิง... ทำเอาทุกคนในงานสะดุ้งโหยง! บรรยากาศที่เคยครึกครื้นเงียบกริบลงทันตา ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว…

งานเข้าแล้ว!