ตอนที่ 651 ผมนี่แหละ คือคอนเนกชันที่ดีที่สุดของคุณ, ตอนที่ 652 เจอเสี่ยวเสี่ยวซูตัวจริง
ตอนที่ 651 ผมนี่แหละ คือคอนเนกชันที่ดีที่สุดของคุณ, ตอนที่ 652 เจอเสี่ยวเสี่ยวซูตัวจริง
ตอนที่ 651 ผมนี่แหละ คือคอนเนกชันที่ดีที่สุดของคุณ
เมื่อเจอ เจียงเฉิง จู่โจมด้วยความเร่าร้อนกะทันหัน เสี่ยวเซี่ย ถึงกับทำตัวไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ
แต่เนื่องจากติดที่วางแขนกั้นกลางระหว่างเบาะรถ Rolls-Royce เจียงเฉิง จึงทำได้แค่ใช้ ‘ปากและมือ’ ปรนเปรอและมอบ ‘รางวัล’ ให้เธอเท่านั้น
มือหนาซุกซนเล่นสนุกอยู่กับจุดยุทธศาสตร์ของเธอนานกว่า 10 นาที… จนกระทั่ง เสี่ยวเซี่ย เขินอายจนตัวแทบจะระเบิด หน้าแดงก่ำเหมือนกุ้งต้ม เจียงเฉิง ถึงยอมถอนนิ้วมือทั้งสองออกมา
สำหรับเขาในตอนนี้... นอกจากเงินทองแล้ว นี่คือรางวัลที่ดีที่สุดที่เขาจะมอบให้เธอได้เพื่อตอบแทนความรักอันบริสุทธิ์นั้น
รถแล่นไปอีกเกือบ 40 นาที...
ในที่สุดก็มาจอดสงบนิ่งที่ลานจอดรถใต้ดินของคอนโดมิเนียมหรูแห่งหนึ่ง
เสี่ยวเซี่ย เดินตามหลัง เจียงเฉิง ต้อยๆ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 25
ทันทีที่เปิดประตูห้อง… ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูครบครัน สะอาดสะอ้าน แต่ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัยเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องใหม่เอี่ยม
เจียงเฉิง พาเธอเข้ามา แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้อย่างผ่อนคลาย
“ต่อไปนี้คุณพักที่นี่นะ... คอนโดนี้อยู่ห่างจากมหาลัยแค่เดิน 5 นาที ใกล้มาก คุณจะได้ไม่ต้องไปเบียดเสียดแย่งห้องน้ำกับใครในหอพักรวม”
เสี่ยวเซี่ย มองไปรอบๆ ห้องที่หรูหราอลังการด้วยความตกตะลึง:
“ให้ฉันอยู่เหรอคะ? ...ที่หรูๆ แบบนี้เนี่ยนะ?”
เจียงเฉิง พยักหน้า:
“ตอนนี้ชื่อเจ้าของห้องยังไม่ใช่ชื่อคุณ... เพราะคุณยังติดเงื่อนไขเรื่องสิทธิ์การซื้ออสังหาฯ ในเซี่ยงไฮ้(1)”
“แต่อีกไม่กี่ปี... พอคุณสมบัติครบ ผมจะโอนชื่อห้องนี้เป็นของคุณทันที”
เซี่ยงไฮ้ ไม่ใช่เมืองบ้านนอกคอกนา... กฎเกณฑ์การซื้อบ้านเข้มงวดมาก
ก่อนหน้านี้ตอนซื้อบ้านให้พวก เฉียว อินอิน หรืออวี๋ เซียวเซียว เจียงเฉิง ต้องอาศัยเส้นสายของ หวัง ชงชง ช่วยจัดการให้
แต่ผู้หญิงของเขามีตั้งหลายคน... ขืนต้องไปวิ่งเต้นใช้เส้นทุกครั้ง คงเหนื่อยตายชัก ถ้าเป็นที่บ้านเกิดของ เสี่ยวเซี่ย เขาคงรูดบัตรซื้อใส่ชื่อเธอไปนานแล้วเพราะมันง่าย
แต่ที่นี่คือเซี่ยงไฮ้... เอาเป็นว่าค่อยๆ จัดการไปตามขั้นตอนดีกว่า
จริงๆ ห้องนี้ เจียงเฉิง ได้ให้ เฉิน เสวี่ยเอ๋อร์ ช่วยดำเนินการซื้อในนามบริษัทเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนแรกเขาก็แค่กะจะให้ เสี่ยวเซี่ย มีที่ซุกหัวนอนดีๆ
แต่หลังจากได้รับ ‘คำอวยพรระดับเทพ’ เมื่อครู่นี้… ความรู้สึกที่เขามีต่อ เสี่ยวเซี่ย มันพุ่งทะยานขึ้นมาเทียบเท่ากับ โจวอิ่ง เลยทีเดียว
จะหาผู้หญิงที่ซื่อ บริสุทธิ์ และรักเขาอย่างไร้เงื่อนไขขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก? ยากมาก... ยากจน เจียงเฉิง เริ่มมีความคิดแวบหนึ่งเข้ามาในหัว
ถ้าหาก... ย้อนเวลากลับไปตอนที่เพิ่งได้ระบบใหม่ๆ… ตอนที่เขาเดินเข้าบริษัทนายหน้าแล้วเจอ เสี่ยวเซี่ย เป็นคนแรก...
เขาอาจจะเลือกปักหลักอยู่ที่หรงเฉิง ใช้ชีวิตคู่กับ เสี่ยวเซี่ย แค่คนเดียวไปตลอดชีวิตก็ได้
เพราะถ้าไม่มีเธอ... เขาก็คงไม่มีวันได้รับร่างกายที่ ‘อมตะ’ แบบนี้
แต่คำว่า ‘ถ้าหาก’ ก็คือเรื่องสมมติ… ตอนนี้เขามีพันธะมากมาย มีผู้หญิงให้ดูแลเพียบ จะให้ทิ้งคนอื่นมาหาเธอคนเดียวก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นคนดีที่มีความรับผิดชอบ... แค่เจ้าชู้เฉยๆ
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ... ไม่ว่า เสี่ยวเซี่ย จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตหรือไม่
เขาจะปูทางให้เธอเดินอย่างโรยด้วยกลีบกุหลาบ จะให้เธอมีชีวิตที่สุขสบายที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้
ทางด้าน เสี่ยวเซี่ย... เธอไม่รู้เรื่องคำอวยพรหรือระบบอะไรทั้งนั้น เธอแค่รู้สึกว่า... จู่ๆ สายตาและท่าทีของ เจียงเฉิง ก็ดูอบอุ่นและลึกซึ้งขึ้น
จากความกังวลที่ต้องย้ายมาอยู่ต่างถิ่นคนเดียว... ตอนนี้มันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นหัวใจ
“โอนให้ฉัน? ...จะยกให้ฉันจริงๆ เหรอคะ?” เสี่ยวเซี่ย ตาโตเท่าไข่ห่าน
เธอเคยทำงานเป็นนายหน้าขายบ้าน... เธอรู้ดีว่าราคาอสังหาริมทรัพย์ในเซี่ยงไฮ้มันบ้าคลั่งแค่ไหน
ห้องชุดขนาด 4 ห้องนอน ทำเลทองแบบนี้... ราคาไม่ต่ำกว่า 20-30 ล้านหยวนแน่นอน!
บ้านราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ คือความฝันที่คนธรรมดาแย่งกันหัวแตกก็ยังเอื้อมไม่ถึง แต่ เจียงเฉิง กลับบอกว่าจะยกให้เธอหน้าตาเฉย?
เสี่ยวเซี่ย รู้สึกเหมือนฝันไป เธอพูดไม่ออก ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลริน
เธอกระโจนเข้ากอด เจียงเฉิง แน่น ซุกหน้าลงกับอกแกร่ง:
“ขอบคุณค่ะ... ขอบคุณที่คุณดีกับฉันขนาดนี้”
เจียงเฉิง กอดตอบ พลางคิดในใจขำๆ
แม่สาวน้อยคนนี้... ซื่อบริสุทธิ์จริงๆ พูดคำหวานก็ไม่เป็น... วนเวียนอยู่แต่คำว่าขอบคุณ
ผ่านไปสักพัก เสี่ยวเซี่ย ก็เงยหน้าขึ้นถามตาแป๋ว:
“แล้ว... ฉันไม่ต้องไปนอนหอพักมหาลัยเหรอคะ?”
เจียงเฉิง ส่ายหน้า:
“ถ้าคุณอยากไปลองนอนเล่นๆ ก็ได้... แต่ไม่จำเป็น”
“มหาลัยก็เหมือนสังคมจำลอง... นอกจากเวลาเรียนแล้ว กิจกรรมรวมกลุ่มไม่ได้บังคับขนาดนั้น”
“คุณไม่ต้องไปฝืนพยายามเข้าสังคม หรือพยายามทำตัวกลมกลืนเพื่อให้มีเพื่อนเยอะๆ หรอกนะ”
“และถ้าคิดจะไปหา ‘คอนเนกชัน’ จากเพื่อนมหาลัย... ยิ่งไม่ต้องเลย”
เจียงเฉิง เชยคางเธอขึ้น จ้องตาแล้วพูดด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น:
“จำไว้นะ…”
“ผมเนี่ยแหละ... คือ ‘คอนเนกชัน’ ที่ดีที่สุดและใหญ่ที่สุดของคุณ”
………………………………
(1)[นโยบายจำกัดการซื้อ (限购) – มาตรการของรัฐบาลจีนในเมืองใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ เพื่อควบคุมราคาอสังหาริมทรัพย์ ผู้ที่ไม่มีทะเบียนบ้านท้องถิ่นต้องแต่งงานและจ่ายประกันสังคมติดต่อกันตามระยะเวลาที่กำหนด (ปกติคือ 5 ปี) จึงจะมีสิทธิ์ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ได้]
………………………………
ตอนที่ 652 เจอเสี่ยวเสี่ยวซูตัวจริง
เมื่อ เจียงเฉิง พูดจบ เสี่ยวเซี่ย ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอีกครั้ง
“คุณดีกับฉันขนาดนี้... ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงเลย”
เจียงเฉิง ยื่นมือไปดีดหน้าผากเธอเบาๆ แล้วถอนหายใจแกล้งๆ:
“คุณนี่นะ... ดูซิว่าคุณ ‘ทับ’ ผมจนแบนแต๊ดแต๋ขนาดไหนแล้ว? ...ยังไม่รู้วิธี ‘ตอบแทน’ อีกเหรอ?”
เสี่ยวเซี่ย หน้าแดง รีบขยับตัวจะลุกหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ก็ถูก เจียงเฉิง กดตัวลงมาอีกครั้ง
“หืม? ...พูดแล้วคืนคำเหรอ?”
เสี่ยวเซี่ย ก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย:
“เปล่านะคะ... ฉันพูดคำไหนคำนั้น อย่าว่าแต่ชาตินี้เลย ต่อให้ชาติหน้า ฉันก็จะตอบแทนคุณอย่างดีแน่นอน”
เห็นท่าทางซื่อสัตย์จริงใจของเธอ เจียงเฉิง ก็พึงพอใจมาก
แม่สาวน้อยคนนี้ช่างซื่อตรงจริงๆ... จองตัวกันข้ามภพข้ามชาติเลยทีเดียว
เสี่ยวเซี่ย สูดหายใจลึกๆ รวบรวมความกล้า เลียนแบบสิ่งที่ เจียงเฉิง ทำบนรถเมื่อกี้...
เธอเป็นฝ่ายเริ่มจูบเขาอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นเล็กๆ ขยับอย่างเก้ๆ กังๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ
เมื่อก่อนเธออาจจะไม่กล้าแสดงออก… แต่ในเมื่อ เจียงเฉิง ดีกับเธอถึงขนาดนี้... ถ้าเธอยังมัวแต่สงวนท่าทีก็คงจะดูใจดำเกินไปแล้ว
ในเมื่อเธอเป็นคนของเขาแล้ว... การทำอะไรให้เขามีความสุข ก็ถือเป็นหน้าที่และความสุขของเธอเหมือนกัน
พอคิดได้แบบนี้... การกระทำของ เสี่ยวเซี่ย ก็เริ่ม ‘ใจกล้า’ ขึ้นเรื่อยๆ...
…………………………………
เช้าวันรุ่งขึ้น… เจียงเฉิง บิดขี้เกียจ เอามือนวดเอวที่ปวดเมื่อยหน่อยๆ เขาหันไปมองข้างกายกับพบว่า …ว่างเปล่า แล้วถอนหายใจด้วยความปลงตก
วันแล้ววันเล่า... น้ำขึ้นแล้วก็น้ำลง
คลื่นสวาทซัดสาด... ไม่ใช่แค่ร่างกายที่ว่างเปล่า แต่หัวใจก็ว่างเปล่าด้วย
ชีวิตแบบนี้... มันช่างเสื่อมโทรมจริงๆ!
เมื่อวานบนเครื่องบิน... จัดหนักไป 3 ยกกับเฉิน เจียเสวี่ย
เมื่อคืนที่คอนโด... ก็จัดหนักกับ เสี่ยวเซี่ย ไปอีก 3 ยก
ถ้าไม่ใช่เพราะได้แต้มสมรรถภาพร่างกาย +5 เมื่อวาน… คนธรรมดาที่ไหนจะทำสถิติ 24 ชั่วโมง 6 ยก แบบนี้ได้? แถมยังชีวิตรอด?
ถึงมันจะดูเท่และสุดยอดมากก็เถอะ... แต่การ ‘สูญเสียลูกหลานนับหมื่นล้านตัว’ ภายในวันเดียว มันทำให้รู้สึกโหวงๆ ชอบกล
เกิดใหม่ทั้งที... ชีวิตมีแค่นี้เหรอ?
หรือเป้าหมายของการเกิดใหม่ คือการมาทำเรื่องพรรค์นี้ซ้ำไปซ้ำมา?
ชีวิตที่ต้องคอย ‘โชว์พาว’ ทุกวันนี่มันเหนื่อยนะ
ไม่ได้การละ… ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ชีวิตคงไร้ค่า
ฉันต้องหาสิ่งที่มีความหมายทำบ้างแล้ว!
ในขณะที่ เจียงเฉิง กำลังจะลุกขึ้นจากเตียง สายตาก็เหลือบไปเห็น เสี่ยวเซี่ย เดินออกมาจากห้องน้ำ
เธอนุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนสั้นจู๋ สั้นจน... ถ้ามองจากมุมของ เจียงเฉิง จะเห็นขอบลูกไม้สีขาววับๆ แวมๆ
เสี่ยวเซี่ย เห็นเขามองตาค้าง ก็บิดตัวเขินอาย:
“ผ้าเช็ดตัวมันสั้นไปหน่อยค่ะ... เดี๋ยวฉันออกไปซื้อผืนยาวกว่านี้มาใช้นะคะ”
มองดูเรียวขาขาวเนียนที่ไขว้กันไปมาด้วยความเอียงอาย… เจียงเฉิง ถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วเปลี่ยนความคิดทันที
อูย... แม่เจ้าโว้ย หอมหวานชะมัด
เมื่อกี้กูบ่นอะไรนะ? ...เสื่อมโทรม? ไร้สาระ?
บ้าหรือเปล่า!
ชีวิตที่ต้อง ‘สู้รบปรบมือ’ แบบนี้แหละ คือยอดปรารถนาของลูกผู้ชาย!
มันเสื่อมโทรมตรงไหน? ...ใครก็ได้บอกที!
…………………………………
บ่ายคล้อย… กว่า เจียงเฉิง จะลากสังขารออกจากคอนโดของ เสี่ยวเซี่ย ได้ พระอาทิตย์ก็ขึ้นไปอยู่กลางหัวแล้ว
เขาเดินออกมาด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เรื่องมหาวิทยาลัยของ เสี่ยวเซี่ย เขาโยนงานให้ จูเหยียน จัดการเรียบร้อย
และในฐานะ ‘ผู้ชายแสนดี’ ที่บริหารเวลาเก่ง เขาจะมัวขลุกอยู่กับผู้หญิงคนเดียวไม่ได้... ต้องกระจาย ‘น้ำฝนและน้ำค้าง’ ให้ทั่วถึง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดทุ่งหญ้าสีเขียวบนหัว (สวมเขา)
เพราะไม่ใช่แค่เขาที่มีความต้องการ... สาวๆ ในสต็อกของเขาก็มีความต้องการเหมือนกัน
ดูได้จากโทรศัพท์มือถือของเขาตอนนี้... รูปถ่ายวาบหวิวที่ต้องเซ็นเซอร์ที่สาวๆ ส่งมาอ่อย เต็มเครื่องไปหมดแล้ว!
เจียงเฉิง ลงลิฟต์มาขึ้นรถ Rolls-Royce
ตั้งแต่ซื้อ Rolls-Royce มา เขาก็เริ่มรู้สึกว่ารถซูเปอร์คาร์มันไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่
ลำพังแค่ ‘ใช้งานเอว’ บนเตียงก็หนักพอแล้ว... ขืนต้องมานั่งรถสปอร์ตช่วงล่างแข็งๆ ขับเองอีก เอวคงพังพอดี
ถ้าไม่ได้จะไปรับสาวไปโชว์พาวที่ไหน... นั่งเบาะหลังให้คนขับรถให้นี่แหละ สวรรค์ชัดๆ!
…………………………………
ที่ตึกสำนักงานของว่านต๋า
เจียงเฉิง ไม่ได้แวะไปหา อวี๋ เซียวเซียว หรือเฉิน เสวี่ยเอ๋อร์ แต่เขากดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้น 26... ซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัท ซิงเฉิน มีเดีย
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก… เขาก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนรออยู่อย่างเก้ๆ กังๆ ที่หน้าบริษัท
คู่นี้มีความสูงที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ฝ่ายชาย... สูงปรี๊ด น่าจะเกิน 190 ซม. ส่วนฝ่ายหญิง... ตัวเล็กกะทัดรัด สูงไม่ถึง 160 ซม. ด้วยซ้ำ
ทั้งคู่กำลังยืนเล่นโทรศัพท์มือถือและคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
เจียงเฉิง จำทั้งคู่ได้ทันที ผู้หญิงตัวเล็กที่มัดผมทรงทวินเทล ใส่ชุดนักเรียนญี่ปุ่นคนนั้น… คือ เสี่ยวเสี่ยวซู
ปกติเขาเห็นเธอผ่านกล้องในไลฟ์สตรีม ซึ่งมักจะมีฟิลเตอร์ช่วย
แต่วันนี้มาเจอตัวจริง… แก้มป่องๆ เต็มไปด้วยคอลลาเจน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนจะบีบน้ำออกมาได้ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับเหมือนดวงดาว
น่ารักโคตรๆ! ...เหมือนตัวการ์ตูนโลลิจากอนิเมะญี่ปุ่นหลุดออกมาเดินได้จริงๆ
ส่วนผู้ชายข้างๆ ที่ยิ้มซื่อๆ ดูเด๋อด๋าหน่อยๆ… คือ หลิว อวี่หนิง นักร้องนำวง Modern Brothers ที่กำลังโด่งดังในโลกออนไลน์
เจียงเฉิง เดินเข้าไปทัก:
“มายืนทำอะไรกันตรงนี้? ทำไมไม่เข้าไปข้างใน?”
ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ มองมาที่ เจียงเฉิง เป็นตาเดียว
ทันทีที่เห็นหน้า เจียงเฉิง... ดวงตาของ เสี่ยวเสี่ยวซู ก็เป็นประกายวิบวับทันที
เธอทำตาโต แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแอ๊บแบ๊วสุดขีด:
“ว้าว~ โอนี่จัง~ หล่อจังเลยยยย!”
“พี่สุดหล่อก็เป็นเน็ตไอดอลที่เซ็นสัญญากับบริษัทนี้เหมือนกันเหรอคะ?”
พูดจบ เธอก็หันไปพูดใส่ หลิว อวี่หนิง ด้วยเสียงปกติ:
“ตั้งแต่วันนี้ไป... ฉันเลิกเรียกนายว่า ‘โอนี่จัง’ แล้วนะ นายถูกตัดออกจากรายชื่อคนหล่อของฉันเรียบร้อย!”
หลิว อวี่หนิง ได้แต่มองบน กรอกตาด้วยความเอือมระอา
ยัยนี่... เห็นคนหล่อเป็นไม่ได้
เสี่ยวเสี่ยวซู เมินเพื่อนร่วมงาน แล้วหันกลับมาทำเสียงหวานใส่ เจียงเฉิง ต่อ:
“โอนี่จัง~ สวัสดีค่า... หนูชื่อเสี่ยวเสี่ยวซูน้า~”
เจียงเฉิง ยิ้มมุมปาก พยักหน้ารับ:
“ผมรู้จักคุณ”
เสี่ยวเสี่ยวซู เอามือป้อมๆ ปิดปาก ทำท่าตื่นเต้นดีใจ:
“ว้าว! ...เซอร์ไพรส์จังเลย! โอนี่จังรู้จักหนูด้วยเหรอคะ? ...หนูตื่นเต้นจนใจเต้นตึกตั๊กแล้วเนี่ย!”