ตอนที่ 579 เรื่องวุ่นวาย, ตอนที่ 580 ออกนอกบ้าน ระวัง ‘ความปลอดภัย’ ด้วย

ตอนที่ 579 เรื่องวุ่นวาย

เมื่อเห็น เจียงเฉิง กับโจวอิ่ง คุยกันกะหนุงกะหนิงอย่างมีความสุข... แก๊งสามหนุ่มโสดก็เกิดความหมั่นไส้ ระดมพลรุมกินโต๊ะทันที:

“มาๆๆ... ดื่มเลยไอ้เจียง! ห้ามเลี้ยงปลาในแก้วนะเว้ย! (ห้ามเหลือ)”

โจว จื้ออวิ๋น เปิดเกม หวัง เสี่ยวฉุย รีบเสริมทัพ: “ใช่ๆๆ! คืนนี้พวกเราสามคนจะใช้แผนสามวีรบุรุษรุมลิโป้... จะไม่ปล่อยให้แกเดินกลับบ้านได้แน่!”

หวงเฉิง ผสมโรง: “ถูกต้อง! ...จะปล่อยให้แกมีความสุขอยู่คนเดียวได้ไง คืนนี้แกต้องร่วงไปกองกับพื้น!”

เจียงเฉิง ยักไหล่ ไม่สะทกสะท้าน... ช่วงนี้เขาเที่ยวผับบ่อย คอแข็งขึ้นเยอะ แค่นี้จิ๊บๆ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

ผลปรากฏว่า ‘สามวีรบุรุษ’ กลายสภาพเป็น ‘ปลาเค็มตากแห้ง (หมดสภาพ)’ นอนเกลือกกลิ้งกันอยู่บนโต๊ะ ในขณะที่ เจียงเฉิง ยังนั่งชิลๆ

เจียงเฉิง วางแก้วลง แล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ... แต่ใครจะนึกว่า แค่เขาคลาดสายตาไปแป๊บเดียว เรื่องวุ่นวายก็เกิดขึ้น!

หวงเฉิง ที่เมาแอ๋ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน เดินโซซัดโซเซไปที่โต๊ะข้างๆ… ด้วยสายตาที่พร่ามัวและสติที่หลุดลอย... เขาเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคน (รุ่นป้า) ที่นั่งอยู่ แล้วอ้าแขนกอดหมับเข้าเต็มรัก!

ปากก็พร่ำเพ้อ: “พี่สาวครับ... พี่สวยจังเลย... คืนนี้กลับบ้านกับผมนะ?”

“ว้ายยย!!”

คุณป้ากรีดร้องลั่นร้าน ดิ้นรนขัดขืนด้วยความตกใจ: “แกเป็นใคร!? ...ไอ้โรคจิต! ปล่อยฉันนะ! ...ลูกแม่! ช่วยด้วย!”

โจว จื้ออวิ๋น กับหวัง เสี่ยวฉุย ที่เมาพอกัน พอเห็นเพื่อนก่อเรื่องก็รีบพุ่งเข้าไปดึงตัว หวงเฉิง ออกมา

แต่ หวงเฉิง ดันกอดคุณป้าแน่นหนึบเหมือนตุ๊กแก:

“อย่ามาแยกเราออกจากกัน! ...เรารักกันจริงๆ นะเว้ย!”

โจวอิ่ง กับจง ฉู่ซี นั่งอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกกับภาพบาดตาบาดใจและอุบาทว์ตาตรงหน้า

จังหวะนรก...

ลูกชายของคุณป้า เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับ เจียงเฉิง พอดี พอเห็นไอ้ขี้เมาลวนลามแม่ตัวเอง... เลือดขึ้นหน้าทันที!

“ปล่อยแม่กูนะเว้ย! ...ไอ้โรคจิต!”

ลูกชายพุ่งเข้าไปกระชาก หวงเฉิง ออกมา แล้วผลักกระเด็นไปกระแทกกำแพง

“มึงกล้าดียังไงมาลวนลามแม่กู!” เขาตะโกนลั่น กำหมัดแน่นเตรียมจะซัดหน้า หวงเฉิง

เจียงเฉิง เห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนชายคนนั้นไว้:

“ใจเย็นๆ ครับพี่! ...นั่นเพื่อนผมเอง มันเมามาก”

พอเห็นว่าเป็น เจียงเฉิง เจ้าของรถ Bentley ที่จอดหน้าร้าน... ชายคนนั้นก็ชะงัก ลดความเกรี้ยวกราดลงบ้างด้วยความเกรงใจในฐานะ

แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคอ:

“เมาแล้วทำแบบนี้ได้เหรอ? ...แม่ผม 60 กว่าแล้วนะ! เพื่อนคุณทำเกินไปหรือเปล่า!?”

เจียงเฉิง หันไปมองเพื่อนสภาพดูไม่ได้ โจว จื้ออวิ๋น กับหวัง เสี่ยวฉุย ก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือแบบ ‘กูไม่ไหวแล้ว’ มาให้

เจียงเฉิง ปวดหัวตึ้บ... ไอ้หวงเฉิงนะไอ้หวงเฉิง เมาแล้วชอบเรื้อนตลอด!

“ขอโทษจริงๆ ครับพี่... ขอโทษครับคุณน้า เพื่อนผมคออ่อน พอเมาแล้วชอบเพ้อเจ้อ ผมขอรับผิดชอบแทนมันเองครับ”

“ขอโทษแล้วหายเหรอ? ...แม่ผมเสียหายนะเว้ย!” ลูกชายยังไม่ยอมจบ เขาหันซ้ายหันขวาตะโกนเรียกเจ้าของร้าน:

“เฮ้ยเฮีย! ...ขอยืมมีดหน่อยซิ! กูจะแทงไอ้โรคจิตนี่!”

ทันใดนั้น... จุดหักมุม ก็เกิดขึ้น

คุณป้าวัย 60+ รีบคว้าแขนลูกชาย แล้วตบ เพียะ เข้าที่ต้นแขน:

“ไอ้ลูกบ้า! ...จะเอามีดมาทำไม!? ...น้องเขาแค่ห้ามใจไม่อยู่ต่างหาก!”

สีหน้าของคุณป้าดูเหมือนจะโกรธ... แต่แววตากลับมีความขวยเขินและภาคภูมิใจอย่างประหลาด!

เจียงเฉิง: “……” (อึ้งแดก)

“แม่! ...มันลวนลามแม่นะ! จะยอมง่ายๆ ได้ไง?” ลูกชายงงเป็นไก่ตาแตก

“ลูกก็เลิกโวยวายสักที! ...พ่อหนุ่มนี่เขาก็บอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ แม่ก็ดูออกว่าเขาเมา... อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ให้เขาจ่ายค่าทำขวัญมาสัก 4-5 ร้อย ก็พอแล้ว”

เจียงเฉิง เก็ททันที!

ที่แท้คุณป้าก็อยากได้เงิน... บวกกับภูมิใจที่มีหนุ่มๆ มาจีบ แม้จะเมาก็ตาม

“สมกับเป็นคุณน้าครับ! ...จิตใจกว้างขวางจริงๆ ผมขอบคุณแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ” เจียงเฉิง รีบอวยไส้แตก

คุณป้าหันไปดุลูกชาย: “หุบปากซะ!” แล้วยื่นคิวอาร์โค้ดให้ เจียงเฉิง สแกน:

“โอนมาที่นี่แหละ... น้าไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ในเมื่อ ‘จูบ’ กันไปแล้ว (จริงๆ แค่กอด) น้าก็ไม่อยากแจ้งตำรวจหรอก อายเขาเปล่าๆ”

เจียงเฉิง รีบโอนเงิน 500 หยวน ให้ทันที เพื่อตัดปัญหา

คุณป้าได้รับเงินก็ยิ้มแก้มปริ ลากลูกชายเดินออกจากร้าน... ก่อนไป ยังหันมาส่งสายตา ‘ชื่นชม’ ให้ หวงเฉิง หนึ่งที

ลูกชายเดินคอตกถามแม่: “แม่... แค่ 500 ก็ยอมแล้วเหรอ?”

“แล้วแกจะเอาเท่าไหร่? ...แค่กอดนิดกอดหน่อยได้ตั้ง 500!”

คุณป้าเริ่มเพ้อ: “พูดก็พูดเถอะ... ไอ้หนุ่มนั่นตาถึงนะ ในร้านมีสาวๆ ตั้งเยอะแยะ แต่มันพุ่งมาหาแม่คนเดียว! ...น้าเล็กแกเพิ่งทักว่าช่วงนี้แม่ยิ่งแก่ยิ่งดูมีเสน่ห์ ตอนแรกนึกว่าแกล้งยอ... ที่ไหนได้ เรื่องจริงนี่หว่า!”

ลูกชาย: “แม่…” (พูดไม่ออก)

“อย่าพูดมาก! ...กลับไปห้ามบอกพ่อแกนะ เข้าใจไหม?”

………………………………

ตอนที่ 580 ออกนอกบ้าน ระวัง ‘ความปลอดภัย’ ด้วย

หลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง... สภาพของสามหนุ่มเพื่อนซี้ดูไม่ได้เลย ขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรง

เจียงเฉิง ถอนหายใจ… คืนนี้เป็นคืนสำคัญ… เขาไม่อยากให้เรื่องเมาเละเทะของเพื่อนๆ มาทำลายแผนการสวีทกับ โจวอิ่ง

เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกใช้บริการ หวังเซิ่ง ทันที

เมื่อรถหรูระดับ Ultra Luxury มาจอดเทียบท่า... เหล่าคนที่อยู่ในร้านหม้อไฟก็ฮือฮากันอีกรอบ

จง ฉู่ซี มองดูสายตาอิจฉาของผู้คนรอบข้างแล้วก็อดยืดอกด้วยความภาคภูมิใจไม่ได้... ความรู้สึกของการเป็นจุดสนใจนี่มันฟินจริงๆ!

เธอแอบมอง โจวอิ่ง ด้วยความอิจฉานิดๆ... วาสนาเพื่อนเรามันดีจริงๆ ได้แฟนทั้งหล่อทั้งรวย

เจียงเฉิง ยัดร่างไร้วิญญาณของสามหนุ่มเข้าไปที่เบาะหลัง แล้วหันไปบอก จง ฉู่ซี:

“วันนี้ชวนมาเลี้ยงข้าวแท้ๆ ดันต้องรบกวนเธออีก... บ้านพวกมันสามคนอยู่ทางเดียวกัน รบกวนเธอช่วยนั่งรถไปส่งพวกมันหน่อยนะ”

จง ฉู่ซี ทำท่าตะเบ๊ะอย่างร่าเริง: “รับทราบค่าา! ...ถือเป็นบุญตูดที่ได้นั่ง Rolls-Royce ฟรีๆ งานนี้เต็มใจทำคะ!”

โจว จื้ออวิ๋น ที่เมาแอ๋ยังพยายามเก๊กหล่อ:

“ไม่ต้องห่วง... เดี๋ยวฉันไปส่งเธอก่อน... แล้วค่อยไปส่งไอ้สองตัวนี้…”

จง ฉู่ซี แซวกลับ: “ส่งฉัน? ...กลัวนายจะไปร่วงกลางทางให้ฉันต้องแบกกลับมากกว่าย่ะ!”

โจว จื้ออวิ๋น ทำหูทวนลม หันมาถาม เจียงเฉิง ด้วยเสียงอ้อแอ้:

“เอ้า... แล้วมึงล่ะ? ...มึงก็กินเหล้าไปนี่ ขับรถไม่ได้นะเว้ย แล้วมึงจะกลับกับซ้อ (พี่สะใภ้) ยังไง?”

คำว่า ‘ซ้อ’ ทำเอา เจียงเฉิง ฉุกคิดได้...

เออจริงด้วย... วันนี้แม่ยายไม่อยู่บ้านนี่หว่า!

เจียงเฉิง รีบปรับโหมดการแสดงทันที… จากที่ยืนหลังตรงเป๊ะเมื่อกี้ จู่ๆ เขาก็ทำตัวอ่อนปวกเปียก ตาปรือปรอย เซไปพิงรถเหมือนคนเมาหนัก

“เออ... นั่นสินะ... มึนหัวชะมัด…”

เจียงเฉิง แกล้งทำเสียงยานคางเลียนแบบคนเมา:

“ไม่ต้องห่วง... ‘ซ้อ’ ของแก... ขับรถเป็น... เดี๋ยวให้เธอขับพาฉันกลับเองแหละ... แกไปเถอะ”

“เออๆ ดีแล้ว... งั้นฝากซ้อดูแลพี่ชายผมด้วยนะคร้าบบบ~”

โจว จื้ออวิ๋น โบกมือลาแล้วผล็อยหลับไปคาเบาะรถทันที

โจวอิ่ง หน้าแดงซ่านเมื่อได้ยินคำว่า ‘ซ้อ’… ครั้งก่อนที่เจอกลุ่ม วังเจิ้ง ที่เซี่ยงไฮ้ เธอก็เคยได้ยินคำนี้ แต่ตอนนั้นสถานะยังไม่ชัดเจน

แต่ครั้งนี้... มันทำให้ใจเธอเต้นรัวจนแทบไม่ทันสังเกตว่า เจียงเฉิง ‘เมาดิบ’ เร็วผิดปกติ

พอเห็น เจียงเฉิง เซถลา โจวอิ่ง ก็รีบเข้าไปประคอง:

“เจียงเฉิง... ไหวไหมคะ? ให้ฉันไปส่งบ้านไหม?”

เจียงเฉิง พยักหน้าช้าๆ: “อือ... ไม่ไหวแล้ว... ง่วง... อยากนอน…”

“งั้นรีบขึ้นรถเถอะค่ะ นอนพักก่อนนะ”

โจวอิ่ง อาจจะดูไม่ออก... แต่ จง ฉู่ซี ผู้เจนจัดมองปราดเดียวก็รู้ทัน

เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ แซวทิ้งท้าย:

“ดึกป่านนี้แล้ว... จะกลับบ้าน หรือจะไปที่อื่นกันจ๊ะ?”

โจวอิ่ง หน้าแดงแปร๊ด: “บ้า! ...พูดอะไรของเธอ นี่หรงเฉิงนะ ไม่ใช่เซี่ยงไฮ้!”

“อ๋อเหรอจ๊ะ? ...แสดงว่าถ้าเป็นเซี่ยงไฮ้ก็ ‘ไม่กลับ’ ได้สินะ?”

โจวอิ่ง เขินจนพูดไม่ออก รีบไล่เพื่อน: “ไปได้แล้วย่ะ! ...ขืนช้าเดี๋ยวโดนแม่ด่าอย่ามาร้องไห้ให้ฉันฟังนะ!”

……………………………

หลังจากส่งเพื่อนเสร็จ โจวอิ่ง ก็ประคอง เจียงเฉิง ขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับรถ Bentley

ส่วนเธอทำหน้าที่สารถี... หยิบอมยิ้มขึ้นมาแกะกินแก้เขิน แล้วสตาร์ทรถ

เจียงเฉิง หลับตาพริ้มอยู่ที่เบาะข้างคนขับ...

“เจียงเฉิง... บ้านคุณอยู่ตึกไหน ชั้นไหนคะ?” โจวอิ่ง สะกิดถาม

เงียบ... ไร้สัญญาณตอบรับ

โจวอิ่ง เขย่าแขนแรงขึ้น:

“นี่... ตื่นสิ! ...เมื่อกี้ยังคุยรู้เรื่องอยู่เลย ทำไมเมาเร็วจัง? ...เจียงเฉิง? ตื่นๆๆ”

ไม่มีเสียงตอบรับ... โจวอิ่ง ถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา:

“งั้นฉันโทรหาคุณลุงคุณป้านะ…”

แต่พอกดเปิดหน้าจอ... ติดรหัสผ่าน!

เธอลองเอาโทรศัพท์มือถือไปสแกนหน้าเขา... ก็ไม่ผ่าน!

“อ้าว... ไม่ได้ตั้ง Face ID ไว้เหรอ? ...ทำไงดีล่ะเนี่ย?”

แน่นอนว่าผู้ชายเจ้าชู้อย่าง เจียงเฉิง ไม่มีทางตั้ง Face ID ไว้หรอก... ขืนเมาหลับแล้วโดนสแกนหน้าเปิดดูแชท ความลับก็แตกสิครับ! ...รหัสผ่านเท่านั้นคือความปลอดภัยสูงสุด!

โจวอิ่ง เขย่าตัวเขาอีกรอบ: “เจียงเฉิง! ...บอกรหัสผ่านมาก่อน หรือไม่ก็บอกที่อยู่มา!”

เจียงเฉิง ทำเสียงงึมงำอย่างรำคาญ:

“อือ... อย่ากวน... พ่อแม่ไม่สนใจผมหรอก... หาที่นอนให้หน่อย... ง่วง…”

โจวอิ่ง มองดูเวลา... 2 ทุ่มกว่าๆ

เธอนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าไปยัง ‘วังเจียงจู’ คอนโดหรูที่เขาเพิ่งซื้อเมื่อบ่าย

…………………………………

เมื่อถึงคอนโด โจวอิ่ง ให้ รปภ. ช่วยแบก เจียงเฉิง ขึ้นไปส่งที่ห้องนอน

หลังจากส่ง รปภ. กลับไปแล้ว... เธอก็ช่วยถอดรองเท้าให้เขา แล้วนั่งหอบหายใจอยู่ที่ขอบเตียง

เธอมองดู เจียงเฉิง ที่นอนหลับสนิท... แล้วจู่ๆ ก็หลุดขำออกมา

ความจริงเธอเริ่มเอะใจตั้งแต่ตอนประคองเขาขึ้นมาแล้ว… คนเมาบ้าบออะไร มือไม้อยู่ไม่สุข?

ตอนที่เธอประคองเขา มือของเขาแอบเนียน ‘ปัดป่าย’ ไปโดนหน้าอกเธอตั้งหลายรอบ!

พ่อของเธอเวลาเมาก็เหมือนปลาตาย นอนนิ่งไม่ขยับ... แต่อาการของ เจียงเฉิง มันเหมือน ‘เมาดิบ’ เพื่อหวังเคลมเธอชัดๆ!

โจวอิ่ง รู้ทัน... แต่เธอไม่อยากโป๊ะแตก

เธอกลอกตาเจ้าเล่ห์ แล้วพูดลอยๆ ขึ้นมาว่า:

“เฮ้อ... เมาหนักขนาดนี้ คงทำอะไรไม่ได้แล้วมั้ง... ตัวก็เหนียวเหนอะหนะ งั้นเค้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า~”

พูดจบเธอก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไป... หัวใจเต้นรัวแรง เธอรู้ว่าเขากำลังแกล้งเมา และเธอก็เต็มใจที่จะ ‘ติดกับดัก’ นี้

………………………………

ทันทีที่เสียงน้ำฝักบัวดังขึ้น… เจียงเฉิง ที่นอนนิ่งเป็นผัก ก็ลืมตาโพลง ลุกขึ้นนั่งทันที!

สำเร็จ!

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาพ่อ เพื่อรายงานตัวก่อน:

เจียงเฉิง: “พ่อครับ คืนนี้ผมไม่กลับบ้านนะ จะไปนอนร้านเกมกับพวกไอ้โจว…”

ข้ออ้างคลาสสิกสมัยมัธยม... เจียงเฉิง ใช้มุกนี้ประจำ พ่อคงไม่สงสัยหรอก

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความไปเตี๊ยมกับ โจว จื้ออวิ๋น ด้วย กันเหนียวเผื่อพ่อแม่ไปเจอเพื่อน

แต่ทว่า... ข้อความตอบกลับจากพ่อ ทำเอา เจียงเฉิง ยิ้มแห้ง

พ่อ: “ก็เรื่องของแก... แต่อย่างที่บอก ออกนอกบ้าน ระวังความปลอดภัย (สวมถุงยาง) ด้วย... ฉันยังไม่อยากเลี้ยงหลานตอนนี้”

เจียงเฉิง เกาหัวแกรกๆ...

พ่อนี่... รู้ทันไปซะทุกเรื่องจริงๆ!