ตอนที่ 495 การคาดเดา, ตอนที่ 496 โอหังเกินไปแล้ว
ตอนที่ 495 การคาดเดา, ตอนที่ 496 โอหังเกินไปแล้ว
ตอนที่ 495 การคาดเดา
นี่คือความแตกต่างของ ‘ชนชั้น’ และ ‘ทัศนคติการบริโภค’
สำหรับ เจียงเฉิง... เมื่อเทียบกับรถ LaFerrari คันละ 20-30 ล้าน หรือนาฬิกา Patek เรือนละ 20 ล้านที่เขาครอบครองอยู่... กระเป๋าใบนี้ถือว่าเป็น ‘เศษเงิน’
เห็นสาวๆ ในงานเริ่มขยับตัวด้วยความตื่นเต้น... เจียงเฉิง หันไปถาม อวี๋ เซียวเซียว:
“ชอบไหม?”
อวี๋ เซียวเซียว ส่ายหน้าอย่างตรงไปตรงมา: “ถึงฉันจะอยากได้ Hermès สักใบ... แต่รุ่นนี้ดีไซน์มันดูแก่ไปหน่อยค่ะ ไม่ค่อยเหมาะกับสไตล์ฉันเท่าไหร่”
เจียงเฉิง มองภาพบนจออีกครั้ง แล้วพยักหน้า: “นั่นสิ... ผมว่าใบนี้เหมาะกับแม่ของผมมากกว่า”
ได้ยินเขาพูดถึงแม่... อวี๋ เซียวเซียว ชะงักไปเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยถึงครอบครัวให้เธอฟัง
จู่ๆ เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก... การที่แฟนหนุ่มพูดถึงแม่ต่อหน้าแฟนสาว มักจะมีนัยสำคัญบางอย่างเสมอ
เธอรีบปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้ม แล้วตอบรับอย่างจริงใจ: “จริงด้วยค่ะ... ถ้าคุณป้าถือใบนี้ ต้องดูสง่ามากแน่ๆ”
ตอนนี้ราคาประมูลขยับไปที่ 1.4 ล้านหยวน
เจียงเฉิง ยกป้าย: “หมายเลข 8... 1.5 ล้านหยวน!”
“หมายเลข 5 คุณอัน... 1.6 ล้านหยวน!”
“โทรศัพท์สายที่ 1... 1.8 ล้านหยวน!”
เจียงเฉิง ยกสู้: “หมายเลข 8... 1.9 ล้านหยวน!”
“ออนไลน์... 2 ล้านหยวน!”
เจียงเฉิง ขมวดคิ้ว... ระบบประเมินราคาไว้สูงสุดที่ 2.2 ล้านหยวน ราคาท้องตลาดมือสองอยู่ที่ราวๆ 2 ล้าน... แต่ใบนี้เป็นของใหม่กริ๊บ ราคาน่าจะไปได้อีกนิดหน่อย
ไม่ใช่แค่ เจียงเฉิง ที่ลังเล... คนอื่นในงานก็เริ่มคิดหนัก
รวมถึง อันซิน ด้วย ในฐานะนักสะสม... เป้าหมายหลักคือการ ‘เก็บตกของดีราคาถูก’ หรือซื้อของหายากจริงๆ
แต่ถ้าราคาพุ่งเกินมูลค่าตลาดไปมาก... ความน่าสนใจในการลงทุนก็จะลดลง เว้นแต่ว่าจะชอบของชิ้นนั้นมากๆ จนขาดไม่ได้
สำหรับกระเป๋าใบนี้... ถ้าไม่ได้ซื้อมาใช้เอง ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทุ่มเงินแย่งชิง
คิดได้ดังนั้น อันซิน จึงวางป้ายลงและถอนตัวจากการแข่งขัน
พิธีกรสาวเห็นสถานการณ์เริ่มนิ่ง ก็พยายามบิ๊วอารมณ์:
“ออนไลน์ให้มาที่ 2 ล้านหยวนแล้วคะ! ...ในฮอลล์มีใครจะสู้ต่อไหมคะ? ...กระเป๋า Himalaya หายากระดับตำนาน ใบใหม่แกะกล่องแบบนี้... มีใครให้ 2.1 ล้านไหมคะ?”
ในวินาทีที่พิธีกรกำลังจะเคาะปิด... เจียงเฉิง ตัดสินใจยกป้ายสู้ราคา ‘เพดานสูงสุด’ ของระบบทันที
จะ ‘รูดของฟรี’ จากระบบได้หรือไม่... ก็วัดกันที่ไม้นี้แหละ!
ถ้ามีคนสู้ราคาต่อ... เขาคงต้องควักเนื้อจ่ายเอง
แต่เขาตั้งใจจะเอากระเป๋าใบนี้กลับไปฝากแม่ที่หรงเฉิง (เฉิงตู) อยู่แล้ว
อีกไม่กี่วันพ่อแม่จะกลับจากฝรั่งเศส คราวก่อนซื้อกระเป๋าไปฝาก แม่ดูชอบมาก... ถึงขั้นหิ้วติดตัวไปเที่ยวด้วยตลอด
ดังนั้น ต่อให้ต้องจ่ายส่วนเกินเอง เขาก็ยินดี... เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อยมากสำหรับเขา
“หมายเลข 8 คุณเจียง... 2.2 ล้านหยวน!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ
พิธีกรสาวถามย้ำ 3 ครั้ง...
“2.2 ล้าน... มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ?”
....... เงียบกริบ .......
ปัง!
“ขายคะ! ...ขอแสดงความยินดีกับหมายเลข 8 คุณเจียง ที่ประมูลกระเป๋า Himalaya Birkin ไปได้ในราคา 2.2 ล้านหยวน!”
คว้าชัยชนะไปได้ 2 รายการติดๆ...
ตอนนี้สายตาของแขกเหรื่อทั้งงานจับจ้องมาที่ เจียงเฉิง เป็นจุดเดียว
เสียงซุบซิบเริ่มหนาหูขึ้น:
“ได้ยินมาตั้งแต่ตอนเข้างานแล้วว่าเขาคือบอสใหญ่ของซิงเฉิน อินเวสต์เมนต์?”
“อายุแค่นี้แต่ใจป้ำชะมัด... เปิดงานมาก็ฟาดไป 2 ชิ้น มูลค่ารวมเกือบ 10 ล้านแล้ว”
“ได้ข่าวว่าเขากำลังจะร่วมทุนกับ OCT เจ้าภาพ... ที่ประมูลรัวๆ แบบนี้ สงสัยคงอยาก ‘ซื้อหน้า (ให้เกียรติ)’ เจ้าภาพล่ะมั้ง?”
“ฉันอยากรู้มากกว่าว่าผู้หญิงข้างตัวเขาเป็นใคร? ...กระเป๋าใบนั้นซื้อให้เธอหรือเปล่า?”
“ใครจะสนเรื่องกระเป๋า... ฉันสน ‘คน’ มากกว่า... หล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ เงินไม่มียังยอมให้หลอกเลย!”
……………………………
ไม่ใช่แค่คนในงาน... แม้แต่พิธีกรสาวบนเวที ก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ เจียงเฉิง บ่อยขึ้น
ลูกค้าหนุ่ม หล่อ และเปย์หนักแบบนี้... ใครล่ะจะไม่สนใจ?
……………………………
ตอนที่ 496 โอหังเกินไปแล้ว
ที่ด้านข้างเวที... ใบหน้าของ หลี่ เจ๋อเหว่ย รองผู้จัดการ OCT (หัวเฉียว) เต็มไปด้วยความปิติยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่
เดิมทีบัตรเชิญของ เจียงเฉิง เป็นบัตรเชิญทั่วไปในนามบริษัท... ซึ่ง หลี่ เจ๋อเหว่ย จะไม่ได้อะไรจากตรงนั้น
แต่เขาใช้สิทธิ์ส่วนตัว ‘แทรกแซง’ จัดที่นั่งแถวหน้าสุดให้ เจียงเฉิง... ทำให้ในทางเทคนิคแล้ว เจียงเฉิง กลายเป็น ‘แขกส่วนตัว’ ที่เขาเป็นคนเชิญมา
งานประมูลครั้งนี้ แม้ของส่วนใหญ่จะเป็นสมบัติของ OCT Group (หัวเฉียว) แต่ผู้ดำเนินการจัดงานคือบริษัทประมูลมืออาชีพอย่าง Poly Auction(1)
การจัดงานประมูลมีความซับซ้อนมาก ทั้งการตรวจสอบของแท้ การจัดนิทรรศการ การรักษาความปลอดภัย และการขนส่ง... OCT ที่เป็นแค่บริษัทลงทุนทำเองไม่ไหว จึงต้องจ้างมืออาชีพ
และในวงการนี้มีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือ... ‘ค่าคอมมิชชันสำหรับผู้แนะนำ’
หากพันธมิตรอย่าง หลี่ เจ๋อเหว่ย เชิญลูกค้ามาร่วมงาน และลูกค้ารายนั้นประมูลของไปได้... ผู้แนะนำจะได้รับส่วนแบ่ง
ในกรณีนี้... หลี่ เจ๋อเหว่ย จะได้รับส่วนแบ่ง 2% จากราคาจบประมูล!
ใครที่ไม่เคยเข้าวงการประมูลอาจจะไม่รู้ว่า ‘ค่าธรรมเนียม’ ของงานประมูลนั้นโหดมาก
สำหรับสินค้าที่ราคาจบไม่เกิน 10 ล้านหยวน... ผู้ชนะประมูลต้องจ่ายค่าธรรมเนียมให้บริษัทประมูลถึง 20%!
ยกตัวอย่างเช่น แจกันที่ เจียงเฉิง เพิ่งประมูลไป 7.5 ล้านหยวน... เขาต้องจ่ายเงินจริงเกือบ 9 ล้านหยวน (ราคาสินค้า + ค่าธรรมเนียม 1.5 ล้าน)
และจากค่าธรรมเนียม 20% นี้... บริษัทประมูลจะแบ่งมาให้ หลี่ เจ๋อเหว่ย 2% ในฐานะนายหน้า ส่วนถ้าสินค้าราคาเกิน 10 ล้าน ค่าธรรมเนียมจะลดลงเหลือ 12.5% แต่ก็ยังแพงมหาโหดอยู่ดี
นี่คือที่มาของคำกล่าวที่ว่า ‘ค้อนไม้เคาะทีเดียว เปลี่ยนเป็นทองคำหมื่นชั่ง’
จาก 2 รายการแรกที่ เจียงเฉิง ประมูลไป... หลี่ เจ๋อเหว่ย คำนวณในใจคร่าวๆ แล้วว่าเขาได้ค่าคอมมิชชันเข้ากระเป๋าไปแล้วเกือบ 400,000 หยวน!
แม้เขาจะมีเงินเดือนสูง... แต่เงินกินเปล่าก้อนโตขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่ตาลุกวาว?
ยิ่งเห็น เจียงเฉิง ประมูลของรัวๆ แบบไม่คิดหน้าคิดหลัง... หลี่ เจ๋อเหว่ย ก็ยิ่งเนื้อเต้น
เขาตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีผู้บริหาร รีบคว้าสมุดแคตตาล็อกรายการสินค้า วิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา เจียงเฉิง ที่นั่งอยู่ริมแถวหน้าทันที
เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ เจียงเฉิง อย่างนอบน้อมเหมือนคนรับใช้ แล้วยื่นสมุดให้:
“ท่านประธานเจียงครับ... นี่คือรายการสินค้าพร้อมรูปภาพและลำดับการประมูลที่เหลือครับ ท่านลองดูคร่าวๆ ก่อนได้นะครับ เผื่อมีชิ้นไหนถูกใจ”
เจียงเฉิง ก้มมอง หลี่ เจ๋อเหว่ย ที่มานั่งยองๆ อยู่ข้างขาด้วยความสงสัย
ในแถวหน้ามีเศรษฐีตัวจริงนั่งอยู่เพียบ...
โดยเฉพาะ ‘คุณนาย’ ร่างท้วมที่นั่งอยู่ตรงกลาง... บนตัวเธอประดับด้วยชุดเครื่องเพชรมรกตน้ำงามครบเซต ที่ส่องประกายสีเขียวลึกล้ำวูบวาบภายใต้แสงไฟ
แค่มองตาเปล่าก็รู้ว่าชุดเครื่องเพชรนั้นราคาหลายร้อยล้านหยวน... เป็นตัวแม่ระดับ VVIP แน่นอน
แต่ทำไม หลี่ เจ๋อเหว่ย ถึงไม่ไปดูแลคุณนายคนนั้น? ทำไมถึงมาประจบเขาแทน?
หรือว่ามีผลประโยชน์แอบแฝง?
แต่เมื่อสกิล ‘สัมผัสอันตราย’ ไม่แจ้งเตือน... เจียงเฉิง ก็เลิกสนใจเหตุผล เขารับแคตตาล็อกมา แล้วยื่นส่งต่อให้ อวี๋ เซียวเซียว:
“ลองดูซิ... มีอันไหนชอบอีกไหม?”
อวี๋ เซียวเซียว เปิดดูผ่านๆ แล้วส่ายหน้า: “ฉันดูมาหมดแล้วค่ะ... ของเก่าฉันไม่ถนัด นาฬิกาก็มีแต่ของผู้ชาย... ส่วนเครื่องประดับก็สวยดีค่ะ แต่มันดูอลังการไปหน่อย ฉันว่าเหมาะกับคุณแม่ของคุณมากกว่า โดยเฉพาะแหวนมรกตกับกำไลหยกพวกนี้”
เธอยังคงรักษาคอนเซปต์ ‘ว่าที่ลูกสะใภ้แสนดี’ ที่คิดเผื่อแผ่ไปถึงแม่สามี และไม่อยากผลาญเงินแฟนหนุ่ม
เจียงเฉิง รู้ทันความคิดของเธอ เขาบีบมือเธอนุ่มนวล แล้วกระซิบคำประกาศิต:
“ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน... คืนนี้ถ้าของชิ้นไหนราคาไม่ ‘เวอร์’ จนเกินไป... ผมกะว่าจะเหมาให้หมดงานเลย... เพราะงั้น อยากได้อะไรก็จิ้มมา ไม่ต้องเกรงใจ”
ประโยคนี้... ไม่ได้ทำให้แค่ อวี๋ เซียวเซียว ตกใจ
แต่ หวัง ชงชง ที่นั่งอยู่ข้างๆ และหูผึ่งรอฟังอยู่ ถึงกับตาถลนด้วยความช็อก
เขาเผลออุทานออกมาเสียงดังลั่น:
“เหมาหมด!? ...เฮ้ย! นายคิดว่ามาเดินจ่ายตลาดหรือไงวะ!?”
เสียงตะโกนของ หวัง ชงชง ดังพอที่จะเรียกสายตาของคนรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว
ทุกคนจ้องมอง เจียงเฉิง ด้วยความตกตะลึงปนกังขา ถึงเขาจะเพิ่งโชว์ป๋าประมูลไป 5 ชิ้นติดๆ กันแล้ว... แต่การบอกว่าจะ ‘เหมางานประมูล’ ที่มีมูลค่ารวมนับพันล้านหยวนเนี่ยนะ?
มันจะเป็นไปได้ยังไง!?
เจียงเฉิง ตอบกลับเพื่อนซี้ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ยี่หระต่อสายตาประชาชี:
“ก็ไม่เชิง... บอกแล้วไงว่าถ้าราคาเหมาะสมก็จะเก็บให้หมด”
เพียงแต่ในใจเขาคิดว่า: ก็ซื้อผักมันต้องควักเงินตัวเองจ่าย... แต่อันนี้ระบบจ่ายให้ฟรีๆ นี่หว่า เรื่องอะไรจะไม่เอา?
ท่าทีเฉยเมยราวกับกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศของเขา... ทำให้บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วขณะ
เหล่ามหาเศรษฐีในแถวหน้า รวมถึงคุณนายมรกต ต่างก็หันมามองเด็กหนุ่มคนนี้ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
ทุกคนมีความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในหัว: “ไอ้หนุ่มนี่... มันจะโอหังเกินไปแล้ว!”
คนอื่นเขามางานประมูลเพื่อแย่งชิงของรักสักชิ้นสองชิ้น...
แต่เจ้านี่กะจะมากวาดเรียบคนเดียวงั้นเหรอ?
นี่มันหยามหน้ากันชัดๆ!
…………………………………
(1)[Poly Auction (保利拍賣) – เป็นหนึ่งในบริษัทจัดการประมูลงานศิลปะและของสะสมที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก่อตั้งโดย ‘China Poly Group Corporation’ ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจของจีน มีสำนักงานใหญ่ในกรุงปักกิ่ง และเป็นผู้เล่นสำคัญในการกำหนดราคางานศิลปะและของสะสมระดับพรีเมียมในตลาดเอเชียและทั่วโลก…]