ตอนที่ 3 ก็ชอบแบบ ‘ใสๆ’ นี่แหละ

ไม่นาน รถก็หยุดจอดตรงถนนฝั่งตรงข้ามของบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์

บริษัทนายหน้าแห่งนี้ถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควรในพื้นที่บ้านเกิดของเขา และมีสาขาเปิดอยู่มากมาย

สาขาตรงหน้าแม้จะมีพื้นที่ไม่ใหญ่ แต่เมื่อ เจียงเฉิง จอดรถเสร็จและเดินข้ามถนนเข้าไป ก็พบว่าภายในโล่งมาก เหลือเพียงพนักงานนายหน้าแค่สองคนที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์กันอยู่

ตอนนั้นเอง พนักงานสาวคนหนึ่งรีบลุกขึ้นยืนทันที

แต่ในไม่ช้า สีหน้าของเธอก็ปรากฏความสงสัยเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเพื่อนร่วมงานผู้ชายอีกคน

ตามปกติ เวลามีลูกค้าเข้ามา ทุกคนจะแข่งขันกันแย่งลูกค้ากันแทบตาย แต่วันนี้ทำไมดูเงียบผิดปกติแบบนี้?

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ วันนี้ต่างพาลูกค้าออกไปดูบ้านกันหมดแล้ว

ตอนนี้จึงเหลือแค่เธอกับพนักงานชายอีกคนหนึ่ง

แต่ฝ่ายชายในตอนนี้ กลับถือโทรศัพท์แล้วยิ้มอย่างมีท่าที ‘หื่นกาม’ อย่างที่สุด และคล้ายจะไม่ทันสังเกตว่า เจียงเฉิง เข้ามาแล้วด้วยซ้ำ

เมื่อพนักงานสาวได้สติ เธอจึงรีบเดินเข้ามาหา เจียงเฉิง ทันที

เธอส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดว่า: “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ฉันชื่อ เสี่ยวเซี่ย จากบริษัทนายหน้า ‘เลี่ยนเจีย (บ้านแห่งรัก)’ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่าคะ?”

เจียงเฉิง พยักหน้าเล็กน้อย: “ช่วยแนะนำห้องชุดที่เหมาะสมกับผมให้หน่อยครับ”

เสี่ยวเซี่ย ได้ยินว่าเขามา ‘ซื้อบ้าน’ ไม่ใช่ ‘เช่า’ แม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็รีบเชิญ เจียงเฉิง ไปยังห้องรับรองทันที

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจของ เสี่ยวเซี่ย เพื่อนร่วมงานชายคนนั้นถึงเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมา แต่พอเห็นว่าลูกค้าถูก เสี่ยวเซี่ย รับไปแล้ว เขาก็ก้มหน้าก้มตาจ้องโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางหื่นกามต่อไป

เจียงเฉิง เองสังเกตจากท่าทางของ เสี่ยวเซี่ย แล้วก็รู้ว่าเธอยังไม่ใช่นายหน้าที่มีประสบการณ์มากนัก

ถึงแม้จะมีมารยาทดีและตั้งใจบริการ แต่ทุกการเคลื่อนไหวก็ยังดูใหม่ติดๆ ขัดๆ และไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

“เอ่อ… ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีโครงการที่เล็งไว้หรือเปล่าคะ? แล้วช่วงราคาอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่?” เสี่ยวเซี่ย เอ่ยถาม เจียงเฉิง ด้วยใบหน้าแดงน้อยๆ เพราะความตื่นเต้น

เธอมาทำงานที่นี่เกือบสามเดือนแล้ว ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าธุรกิจนายหน้าอสังหาฯ รายได้ดีมาก เธอถึงสมัครเข้ามาทำงานที่นี่

แต่ตั้งแต่เริ่มงานมาจนถึงตอนนี้ เธอยังขายบ้านไม่ได้เลยสักหลัง ที่ทำได้ก็มีแค่เคสปล่อยเช่าบ้านเท่านั้น ทำให้เธอได้เพียงเงินเดือนพื้นฐานสามพันหยวนต่อเดือน…

แม้เธอไม่แน่ใจว่า เจียงเฉิง จะซื้อจริงหรือไม่ แต่ตราบใดที่มีโอกาสได้ให้บริการ เธอก็จะทุ่มเทเต็มที่

“ช่วยดูห้องราคาประมาณหนึ่งล้านให้ผมสักสองสามห้องหน่อยครับ”

เสี่ยวเซี่ย ได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้าหงึกๆ หยิบแท็บเล็ตข้างๆ ตัวขึ้นมาค้นหาให้ เจียงเฉิง ทันที

แต่พอค้นได้แค่สองครั้งก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้รินน้ำให้ลูกค้า เธอจึงรีบวางแท็บเล็ตลงแล้วกล่าวอย่างตื่นๆ ว่า: “ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าชื่ออะไรเหรอคะ?”

เจียงเฉิง เห็นท่าทางลนลานของ เสี่ยวเซี่ย ก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่ารำคาญใดๆ ดูออกชัดว่าเธอยังใหม่มาก แต่ก็อย่างว่า ทุกคนล้วนมี ‘ครั้งแรก’ ด้วยกันทั้งนั้น

และโดยบังเอิญ… เจียงเฉิง ก็ดันชอบลักษะแบบนี้ซะด้วยสิ ความจริงใจที่ยังไม่ประดิษฐ์ ไม่มีชั้นเชิง แม้ช่วงแรกจะคุยยาก แต่ถ้าเขามีความอดทน ค่อยๆ ทำให้เธอผ่อนคลาย ภายหลังทุกอย่างย่อมราบรื่น

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเปิดระบบสแกนค่าความเป็นมิตรทันที

[ชื่อ: เซี่ย จือชิว]

[อายุ: 19 ปี]

[ส่วนสูง: 163 ซม.]

[หน้าตา: 90]

[รูปร่าง: 92]

[ค่าความเป็นส่วนตัว: 0]

[ค่าความเป็นมิตร: 50 (สถานะ: คนผ่านทาง)]

เมื่ออ่านเสร็จ เจียงเฉิง ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที?

ผมที่ดูแห้งหยาบกระด้างถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ หน้าม้าหนาๆ ปิดดวงตา แถมยังสวมแว่นกรอบดำทรงวงรีอีกด้วย

ไอ้ผู้หญิงที่ดูโคตรเชยตรงหน้านี่เนี่ยนะ หน้าตา 90? ระบบ นายปกติดีแน่นะ?

หลังจากที่เจียงเฉิงบ่นในใจ ระบบก็ส่งเสียงตอบกลับมา

[การให้คะแนนความงามของระบบอ้างอิงจาก ‘รสนิยมลึกๆ’ ภายในใจของโฮสต์เป็นพื้นฐาน]

พอระบบพูดแบบนี้ เจียงเฉิง ก็บ่นในใจอีกรอบไม่ได้

“ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะว่าแกเข้าใจฉันผิดตรงไหนรึเปล่า คนแบบนี้ฉันว่าอย่างมากก็ 70 คะแนน?”

[พื้นฐานในการประเมินของระบบเกิดจากการสแกนโครงสร้างใบหน้าระดับลึกและคำนวณตามสูตรซับซ้อน โฮสต์ไม่จำเป็นต้องสงสัยในระบบ] ระบบตอบกลับมาอย่างไร้อารมณ์

หลังจากพูดจบ ไม่ว่า เจียงเฉิง จะบ่นอย่างไร ระบบก็ไม่ตอบกลับมาอีกเลย

เจียงเฉิง มอง เซี่ย จือชิว อีกครั้งอย่างตั้งใจ ก็ยอมรับว่าโครงหน้าตาเธอดูดีอยู่ไม่น้อยทีเดียว

เพียงแต่… ดวงตาที่สวยขนาดนี้ เธอดันจงใจไว้หน้าม้าที่หนาเตอะเพื่อบดบังมันเอาไว้

สภาพผมก็ดูแห้งและไม่ค่อยได้รับการดูแล แบบที่ดูออกได้ทันที

หญิงสาวแบบนี้โดยรวมก็ดูเหมือนแค่คนธรรมดาทั่วไปจริงๆ จะเป็นไปได้อย่างไรว่าหน้าตาสวย ‘ระดับ 90’ ตามที่ระบบบอก?

“คุณเจียง ไม่ทราบว่ารับชาไหมคะ? หรือจะเป็นน้ำผลไม้ดี?”

“ขอน้ำเปล่าก็พอครับ”

“ได้ค่ะๆ รอสักครู่นะคะ” เธอกล่าว ก่อนจะรีบวิ่งต็อกๆ ออกไป

ไม่นาน เสี่ยวเซี่ย ก็วิ่งกลับเข้ามาในห้องรับรองพร้อมน้ำดื่มในมือ

เธอช่วยเปิดฝาขวดน้ำแร่ให้เขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะยื่นส่งให้: “เชิญค่ะ คุณลูกค้าดื่มน้ำก่อนนะคะ”

เจียงเฉิง พยักหน้าให้เธอ: “ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เสี่ยวเซี่ย เห็นใบหน้าหล่อๆ ของเขาก็ยิ่งประหม่า ไม่กล้ามองสบตาเขาตรงๆ

เธอแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาค้นหาข้อมูลต่อ

ในปี 2017 ราคาบ้านในเมืองหรงเฉิงเฉลี่ยราวๆ 9,000 กว่าหยวนต่อตารางเมตร ถ้าทำเลที่ห่างไกลจากใจกลางเมืองออกไป ราคาก็จะยิ่งถูกกว่านี้

แต่ด้วยบ้านราคาเกินล้านหยวน อย่างมากก็คงซื้อได้แค่ห้องประมาณร้อยกว่าตารางเมตรเท่านั้น

“เอ่อ… คุณลูกค้ามีโซนที่ต้องการเป็นพิเศษไหมคะ?”

เจียงเฉิง ส่ายหน้า: “หาโซนที่ปล่อยเช่าได้ง่ายก็พอครับ”

“แล้วต้องการแบบตกแต่งเสร็จหรือเปล่าคะ? หรือห้องเปล่าคะ?”

แม้ว่าคำถามของ เสี่ยวเซี่ย จะค่อนข้างไม่มีเทคนิคและเรียงลำดับอย่างไม่เป็นระบบนัก แต่เพราะเธอดูเหมือนเพิ่งเริ่มงาน เจียงเฉิง จึงใจเย็น ไม่ได้ตำหนิอะไร

“เอาแบบตกแต่งเสร็จละกัน ผมไม่ได้จะอยู่เอง เอาแค่ราคากับทำเลเหมาะๆ ก็พอแล้วครับ”

เจียงเฉิง ตั้งใจซื้อบ้านครั้งนี้เพื่อใช้ประโยชน์จาก ‘การ์ดคริติคอลเริ่มต้น’ ทั้งห้าใบ ส่วนบ้านหลังซื้อไปแล้วจะปล่อยเช่าหรือขายต่อ เขาไม่กังวลหรือสนใจนักอยู่แล้ว

ดูตามแนวโน้มราคาบ้าน อีกไม่กี่ปี ราคาบ้านในเมืองหรงเฉิงจะเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว

ตอนนั้นเขาขายออกในราคาสองหมื่นต่อตารางเมตรได้แน่นอน แล้วฟันทำกำไรเพิ่มอีกก้อนใหญ่

พอคิดแบบนี้ เจียงเฉิง ก็รู้สึกว่าการตัดสินใจซื้อบ้านครั้งนี้มันถูกต้องสุดๆ

ถ้าเขาซื้อครบทั้งห้าหลัง แล้วใช้การ์ดช้อปปิ้งคริติคอล ถึงน้อยที่สุดก็น่าจะได้โบนัสเงินสดเพิ่มเข้ามาอีกหลายล้านแน่ๆ แบบนี้คิดแล้ว… ก็อดตื่นเต้นจนใจสั่นไม่ได้!

เสี่ยวเซี่ย ได้ยินความต้องการของเขา ก็ปรับขอบเขตการค้นหาให้แคบลงอีกครั้ง ก่อนจะเลือกบ้านสองสามรายการแล้วยื่นให้ เจียงเฉิง ดู

“คุณเจียงคะ ลองดูชุดนี้นะคะ แบบห้องและทำเลดี อยู่ใกล้กับย่านการค้าและอาคารสำนักงาน การตกแต่งเป็นสไตล์โมเดิร์นที่ทันสมัย ถ้าปล่อยเช่าก็จะค่อนข้างง่ายค่ะ”

เจียงเฉิง รับแท็บเล็ตมาดู ก็พบว่าห้องที่ เสี่ยวเซี่ย เลือกมาค่อนข้างถือว่าดีใช้ได้ทีเดียว ราคาอยู่ระหว่าง 900,000 ถึงหนึ่งล้านนิดๆ

แต่ว่า… ‘การ์ดคริติคอลเริ่มต้น’ ให้ผลสูงสุดแค่หนึ่งล้านหยวน

เห็นได้ชัดว่าห้องที่ราคาล้านกว่าๆ นั้นซื้อไม่ได้

เสี่ยวเซี่ย เห็นว่าเขาจ้องรายการบ้านที่เธอเลือกมาแล้วขมวดคิ้วก็รีบถามด้วยความลน: “คุณเจียงคะ ไม่ทราบว่าไม่พอใจตรงไหนหรือเปล่า ถ้ายังไม่ถูกใจ ฉันเลือกมาให้ใหม่ได้นะคะ”

เจียงเฉิง ส่ายหน้า ตอนนี้ถ้าเลือกห้องราคาแปดแสนถึงเก้าหมื่นกว่า …มันดูจะไม่คุ้มเอาซะเลย

เพราะต่อให้ต่างกันไม่กี่หมื่น แต่ถ้าทำให้เกิด ‘คริติคอล’ ขึ้นมาได้ล่ะ? แค่คริติคอลสิบเท่า ส่วนต่างนั่นก็กลายเป็นหลายแสนแล้ว

ถ้าดวงดี แจ็กพอตแตก ได้คริติคอลคูณยี่สิบหรือสามสิบเท่าขึ้นมา ส่วนต่างมันจะไม่ยิ่งมหาศาลเหรอ?!

ซื้อบ้านห้าหลังรวมกัน ถ้าเลือกผิดทีเดียว อาจขาดทุนเป็นล้านเลยก็ได้