ตอนที่ 65 เพื่อนร่วมทาง(ฟรี)

ตอนที่ 65 เพื่อนร่วมทาง

เห็นชิงเสวียนไม่อยากพูด อันจิ้งก็ไม่คาดคั้น

ในเมื่อชิงเสวียนมีเหตุผลที่บอกไม่ได้ นางก็สืบเองก็ได้

คิดได้ดังนั้น อันจิ้งก็ตัดสินใจไปหาลู่เจิ้ง เขาเพิ่งไปได้ไม่ไกล

อันจิ้งหันหลัง เดินตามทางที่ลู่เจิ้งไป

ชิงเสวียนยืนงง จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ดี

ขืนกลับเข้าเมือง จะเอาหน้าไปไว้ไหน

จะตามลู่เจิ้งต่อ ก็คงไม่ได้แล้ว

ไปเขาจีกวาน? อันจิ้งกับลู่เจิ้งคงจะไปที่นั่น ถ้าเขาไปจัดการก่อน เดี๋ยวจะเสียเรื่อง

ชิงเสวียนบ่นอุบ "เซียวเป่ยซานนะเซียวเป่ยซาน จบงานนี้ข้าไม่กินชาเซียนของเจ้าจนหมดคลัง ข้าไม่หายแค้นแน่!"

ลังเลอยู่พักหนึ่ง ชิงเสวียนก็เหาะจากไป ไปหาเบาะแสที่อื่นดีกว่า

ส่วนลู่เจิ้ง มีองค์หญิงใหญ่ตามประกบ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ลู่เจิ้งเดินฮัมเพลงเพลินๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา

หันไปมอง เห็นจอมยุทธ์หญิงคนเดิมเดินตามมา

อันจิ้งมองลู่เจิ้ง ยิ้มตาหยี "คุณชายลู่ โลกกลมจังนะ เจอกันอีกแล้ว"

ลู่เจิ้งทำหน้าแปลกๆ "แม่นางพูดแบบนี้... ดูท่าจะอยากไปกับข้า?"

อันจิ้งพยักหน้า "ท่านจะไปปราบมารไม่ใช่เหรอ? ข้ามีเรื่องอยากถามปีศาจพวกนั้นพอดี พวกมันอยู่มานาน อาจรู้อะไรดีๆ"

อันจิ้งเตรียมข้ออ้างมาแล้ว และนางก็ต้องหาเบาะแสปราณมังกรจริงๆ

"เรื่องอะไร?" ลู่เจิ้งสงสัย

มีเรื่องไม่ถามคน ไปถามปีศาจ?

"ความลับ" อันจิ้งยิ้มหวาน

"อ้อ" ลู่เจิ้งเลิกสนใจ

อันจิ้งเอามือไพล่หลังเดินขนาบข้าง สำรวจลู่เจิ้ง แล้วอดถามไม่ได้ "คุณชายลู่ดูไม่รังเกียจที่ข้าตามมานะ?"

ลู่เจิ้งคิดแล้วตอบ "แม่นางอยากฟังความจริงหรือโกหก?"

"ความจริง" อันจิ้งตอบทันที

ลู่เจิ้งตอบเรียบๆ "ข้ารู้สึกว่าแม่นางฝีมือไม่ด้อยกว่าข้า ต่อให้ข้าอยากไล่ ก็คงไล่ไม่ไป"

ก่อนหน้านี้ที่ถ้ำปีศาจลิง แม่นางคนนี้เข้ามาเงียบกริบ สมบัติอักษรหน้าถ้ำยังไม่กระดิก ลู่เจิ้งก็รู้แล้วว่านางไม่ธรรมดา

อันจิ้งป้องปากหัวเราะ "คุณชายช่างตรงไปตรงมา แล้วเรื่องโกหกล่ะ?"

"มีสาวงามร่วมทาง เป็นเกียรติอย่างยิ่ง" ลู่เจิ้งตอบ

อันจิ้งหัวเราะ "อันนี้ฟังดูดีกว่า แต่น่าเสียดายที่เป็นเรื่องโกหก"

นางถามต่อ "ท่านเป็นบัณฑิตในอำเภอนี้?"

"อืม" ลู่เจิ้งพยักหน้า

อันจิ้งยิ้ม "อ้อ? เรียนที่สำนักศึกษาเป่ยซานเหรอ?"

ลู่เจิ้งตอบตามตรง "เคยเรียนโรงเรียนอำเภอไม่กี่ปี แต่หัวทึบ เลยไม่ได้ไปสำนักศึกษา ช่วงนี้บังเอิญบรรลุธรรมจากคำสอนปราชญ์ เลยเป็นซิ่วไฉฟ้าประทาน"

เรื่องนี้คนรู้กันทั่วอำเภอ ไม่มีความลับ

"หือ?" อันจิ้งแปลกใจ เป็นซิ่วไฉฟ้าประทานด้วยเหรอ?

มิน่าถึงมั่นใจว่าจะได้เป็นจวี่เหรินฟ้าประทาน ขนาดเซียวซานยังให้ชิงเสวียนมาคุ้มกัน แสดงว่ามีของจริง

อันจิ้งเคยเห็นซิ่วไฉฟ้าประทานมาบ้าง แต่คนที่ไปรอดมีน้อย

อันจิ้งสงสัย "บรรลุธรรมจากคำสอนปราชญ์ ท่านบรรลุอะไร?"

"ข้าถนัดในการเลี้ยงดูไอธรรมเที่ยงแท้"

ลู่เจิ้งยกมือ ปล่อยไอธรรมเที่ยงแท้ออกมาสายหนึ่ง

ยังไงเดี๋ยวเจอปีศาจก็ต้องใช้อยู่แล้ว แสดงให้ดูตอนนี้เลยก็ได้

ไอธรรมเที่ยงแท้บริสุทธิ์มาก! อันจิ้งมองไอธรรมในมือลู่เจิ้ง ตาเป็นประกาย ตกตะลึง

นางเคยเห็นบัณฑิตเลี้ยงไอธรรม แต่ไม่เคยเห็นใครบริสุทธิ์ขนาดนี้

อันจิ้งฉุกคิด "อย่าบอกนะว่า ปราณอักษรทั้งตัวท่าน เป็นไอธรรมเที่ยงแท้หมดเลย?"

"อืม" ลู่เจิ้งหน้านิ่ง

ลู่เจิ้งรู้ว่าคนอื่นเลี้ยงยาก แต่เขามีวังอักษรเป็นตำหนักไอธรรม เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

"กี่นิ้ว?" อันจิ้งถามจี้

ลู่เจิ้งคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรบอก เดี๋ยวคนตกใจว่าเพิ่งเป็นซิ่วไฉไม่กี่วันทำไมมีห้าสิบนิ้วแล้ว

"สิบกว่านิ้วมั้ง" ลู่เจิ้งตอบหน้าตาย

ห้าสิบก็ถือว่าสิบกว่านั่นแหละ ไม่ผิด

อันจิ้งพยักหน้า "ถ้าท่านเลี้ยงได้ถึงร้อยนิ้ว การเป็นจวี่เหรินฟ้าประทานก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

อันจิ้งมองลู่เจิ้งถี่ขึ้น หรือว่าคนที่โหรหลวงบอก จะเป็นคนนี้จริงๆ?

ลู่เจิ้งโดนจ้องจนขนลุก "แม่นางดูสนใจเรื่องของข้าจังนะ?"

อันจิ้งปรับสีหน้า ยิ้มร่า "คุณชายลู่เป็นซิ่วไฉฟ้าประทาน อนาคตไกล ข้าย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา"

"งั้นเหรอ..." ลู่เจิ้งรู้สึกทะแม่งๆ

อันจิ้งเห็นลู่เจิ้งระแวง รีบเปลี่ยนเรื่อง "เราจะไปไหนกัน?"

ลู่เจิ้งตอบเสียงเบา "หมู่บ้านหยินสือ”

อันจิ้งนึกถึงบันทึกปีศาจลิง หมู่บ้านหยินสือมีปีศาจฝันร้าย ซ่อนตัวอยู่ คอยดูดกลืนพลังชีวิตคน

อันจิ้งทัก "ปีศาจฝันร้ายนั่นเป็นลูกน้องของปีศาจระดับ 3 ที่เขาจีกวานนะ ท่านไปยุ่งกับมัน ไม่กลัวโดนแก้แค้นเหรอ?"

ลู่เจิ้งตอบ "ข้าจะไปถามเรื่องเขาจีกวานจากมัน เสร็จแล้วข้าก็จะไปเขาจีกวานต่อ"

อันจิ้งเลิกคิ้ว "ท่านจะไปกวาดล้างรังปีศาจเขาจีกวานคนเดียว?"

"ก็พยายามดู" ลู่เจิ้งตอบ

อันจิ้งอึ้ง ไม่รู้ลู่เจิ้งเอาความมั่นใจมาจากไหน

นางถาม "ทำไมไม่ให้ทางการจัดการ?"

ลู่เจิ้งคิดในใจ อยากเก็บระดับเอง อีกอย่างทางการยุ่งจะตาย กว่าจะส่งคนมา ข่าวรั่ว ปีศาจหนีหมด

แถมคนเดียวคล่องตัวกว่า

ลู่เจิ้งถอนใจ "ทางการก็มีข้อจำกัด ถ้าทางการจัดการได้หมด ปีศาจคงไม่ซ่าขนาดนี้หรอก"

อันจิ้งสะท้อนใจ ถอนหายใจลึกๆ

"ท่านไม่กลัวเหรอ?" อันจิ้งถาม

ลู่เจิ้งยิ้ม "ถ้ากลัว ข้าคงฝึกไอธรรมเที่ยงแท้ไม่ได้หรอก ถ้าแม่นางกลัว ก็กลับไปเถอะ"

อันจิ้งเลิกคิ้ว นางเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ จะกลัวปีศาจกระจอกๆ ได้ไง?

ถ้าไม่ต้องปิดบังตัวตน นางลากลู่เจิ้งไปบุกเขาจีกวานตอนนี้เลยก็ได้ ฟาดแส้ทีเดียวก็จบ