ตอนที่ 61 พลังแห่งตะวันและดารา

ตอนที่ 61 พลังแห่งตะวันและดารา

ลู่เจิ้งเคลื่อนไหวพริ้วไหวในป่า ดุจมังกรแหวกว่าย ต่อสู้กับฝูงผีและศพเกราะเหล็ก

เขาพบว่าศพเกราะเหล็กตัวนี้หนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า แรงเยอะมหาศาล แต่ปฏิกิริยาช้าหน่อย ถือเป็นคู่ซ้อมชั้นดี

ลู่เจิ้งรับมืออย่างใจเย็น ฟันผีร้ายตายไปอีกหลายตัว

ไอธรรมเที่ยงแท้ห่อหุ้มกาย ป้องกันไอหยินกัดกร่อน

ปีศาจลิงยืนดูอยู่ห่างๆ รอจังหวะซ้ำ

เห็นลู่เจิ้งยังมีแรง มีไอธรรมคุ้มกาย มันก็เป่านกหวีดกระดูกอีกครั้ง เสียงแหลมแสบแก้วหู

ฝูงผีรอบตัวลู่เจิ้งเหมือนโดนกระตุ้นให้บ้าคลั่ง หน้าตาดุร้าย พุ่งเข้าใส่ลู่เจิ้งไม่คิดชีวิต

ลู่เจิ้งยกมือ สมบัติอักษรแผ่นหนึ่งปรากฏ

"ฟ้าดินมีไอธรรม!"

ไอธรรมเที่ยงแท้ระเบิดออก กวาดล้างไปทั่วสารทิศเหมือนคลื่นยักษ์

ผีร้ายพวกนั้นทนพลังหยางบริสุทธิ์ไม่ไหว สลายหายไปในพริบตา

แม้แต่ศพเกราะเหล็ก ยังโดนไอธรรมเผาจนควันขึ้น ตัวชะงักไปวูบหนึ่ง

กะแล้วเชียว... ปีศาจลิงตาเป็นประกาย

มันเดาว่าลู่เจิ้งต้องมีสมบัติอักษรสำรอง แล้วเขาก็ใช้มันจริงๆ

พอกวาดล้างผีร้ายหมด พลังสมบัติอักษรแผ่นนั้นก็หมดลง

ลู่เจิ้งเห็นศพเกราะเหล็กพุ่งเข้ามาอีก ก็หันหลังวิ่งหนีทันที

"จะหนีไปไหน!"

ปีศาจลิงเห็นลู่เจิ้งหนี ก็ลากดาบใหญ่ วิ่งไล่ตามพร้อมศพเกราะเหล็ก

สถานการณ์พลิกกลับ ปีศาจลิงสะใจ

แต่มันก็ระวังตัว ไม่ไล่กวดเต็มที่ ปล่อยให้ศพเกราะเหล็กนำหน้า

ไม่นาน ความเร็วลู่เจิ้งก็ตกลง เหมือนหมดแรง

ระยะห่างเริ่มสั้นลงเรื่อยๆ

ปีศาจลิงแสยะยิ้มอำมหิต คิดภาพวิธีทรมานลู่เจิ้งไว้ในหัว

แต่มันไม่บุ่มบ่าม สั่งให้ศพเกราะเหล็กเข้าไปจับ

ทันใดนั้น ลู่เจิ้งก็ยกมือขึ้น ในมือปรากฏดวงอาทิตย์สีทองขนาดเท่ากำปั้น แผ่พลังงานความร้อนน่าสะพรึงกลัวออกมา

ลู่เจิ้งหันขวับ ปาดวงอาทิตย์จิ๋วใส่ปีศาจลิงและศพเกราะเหล็ก

ปีศาจลิงสังเกตท่าทางลู่เจิ้งอยู่แล้ว เห็นลูกไฟสีทองพุ่งมา ก็ตกใจ

บัณฑิตบ้านี่ใช้วิชาอาคมได้ด้วยเหรอ?

ปีศาจลิงคิดไม่ทัน รีบชะลอความเร็ว หลบหลังศพเกราะเหล็กตามสัญชาตญาณ

ดวงอาทิตย์จิ๋วลอยอยู่กลางอากาศ ภายใต้การควบคุมของลู่เจิ้ง ระเบิดพลังออกมาตูมใหญ่!

แสงสว่างจ้าบาดตา

รัศมีสิบวา ขาวโพลนไปหมด โดนแสงสีขาวกลืนกิน

แม้ปีศาจลิงจะหลบหลังศพ ก็ยังโดนแสงแยงตาจนลืมไม่ขึ้น ปวดตาจี๊ด

พร้อมกันนั้น ไฟสีขาวก็ลุกท่วมตัวปีศาจลิงและศพเกราะเหล็ก

"อ๊าก!"

ปีศาจลิงร้องเสียงหลง

ไฟสีขาวร้อนแรง เผาผลาญร่างกาย ทำลายไอปีศาจ

เหมือนเส้นชีพจรในตัวโดนละลาย เจ็บปวดเจียนตาย

ปีศาจลิงพยายามดับไฟ แต่ไม่เป็นผล กลิ้งเกลือกไปกับพื้นด้วยความทรมาน

มันนึกไม่ถึงว่าลูกไฟเล็กๆ นั่น จะมีอานุภาพขนาดนี้

ส่วนศพเกราะเหล็ก ยืนนิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้ไฟเผา

ลู่เจิ้งยืนดูอยู่ห่างๆ สีหน้าเรียบเฉย

เขานึกว่าจะระเบิดตูมตาม ที่ไหนได้ แสงสว่างวาบ แล้วก็มีไฟสีขาวลุกไหม้ปีศาจกับศพ

หญ้ารอบๆ กลับไม่เป็นอะไรเลย

ปีศาจลิงทรมานจนครางอือๆ ร้องขอชีวิต "ท่านบัณฑิต เก็บวิชาอาคมกลับไปเถอะ ข้าทนไม่ไหวแล้ว!"

วิชาอาคม? ลู่เจิ้งคิดในใจ ข้าใช้วิชาเต๋าไม่เป็นสักหน่อย

ส่วนวิธีเก็บไฟนรกนี่ เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

ลู่เจิ้งเดาว่าพอไอปีศาจหมด ไฟคงดับเอง

แต่กว่าจะถึงตอนนั้น สองตัวนี้คงเหลือแต่ขี้เถ้า

ลู่เจิ้งถามเสียงเย็น "ใครเป็นคนสั่งให้รวบรวมพลังหยาง?"

ปีศาจลิงหน้าบิดเบี้ยว ตอบเสียงแผ่ว "ข้าไม่รู้... ไม่รู้จริงๆ... ท่านบัณฑิต ต่อไปข้าจะไม่ทำร้ายคนแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ..."

พูดจบ ปีศาจลิงก็ชักกระตุก ตัวงอเป็นกุ้ง สลบเหมือดไป

ไฟขาวยังคงลุกโชน

ลู่เจิ้งเดินเข้าไป ตัดหัวปีศาจลิงฉับเดียว

จากนั้น เดินไปหาศพเกราะเหล็ก แทงกระบี่ทะลุอก

ศพเกราะเหล็กที่ยืนนิ่ง ล้มครืน ร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ

[ท่านสังหารกลุ่มปีศาจและผีร้าย, กำจัดภัยพิบัติ, ปราณอักษร +60!]

[ท่านผ่านการต่อสู้ เกิดความเข้าใจในวิถีกระบี่, ความชำนาญเพลงกระบี่ไท่จี๋ เพิ่มเป็น 50%!]

"ฟู่ว..."

ลู่เจิ้งถอนหายใจยาว นั่งพิงต้นไม้ เคี้ยวเนื้อแห้ง ฟื้นฟูแรง

ผ่านไปพักใหญ่ ปีศาจลิงและศพเกราะเหล็กก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ไฟสีขาวดับลง

พอลู่เจิ้งหายเหนื่อย ก็เดินย้อนกลับไปหาถ้ำปีศาจลิง

ไม่นานก็เจอ

ปากถ้ำมีหินใหญ่และเถาวัลย์ปิดบัง ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงไม่เห็น

ลู่เจิ้งฟันเถาวัลย์ทิ้ง ให้แสงส่องเข้าไป

เดินเข้าถ้ำ ข้างในกว้างขวาง มีของวางระเกะระกะเต็มไปหมด

ลู่เจิ้งกวาดตา แล้วเริ่มค้นหาอย่างระมัดระวัง

ไม่นาน ก็เจอหนังสือแปลกๆ

มีตำราสอนเลี้ยงผี ปรุงยาศพ และวิธีฝึกตนแบบมาร

และยังมีสมุดบันทึกที่ปีศาจลิงเขียนเอง บันทึกเรื่องราวชีวิตของมัน

ที่แท้ถ้ำนี้เคยเป็นที่อยู่ของนักพรตมารคนหนึ่ง พอตายไป ปีศาจลิงที่มีสติปัญญาก็มายึดที่

ปีศาจลิงฉลาด ใช้เวลาหลายปีแอบเรียนหนังสือ แล้วศึกษาตำรา ฝึกวิชามารจนเก่งกล้า ตั้งตัวเป็นเจ้าถิ่น

ศพเกราะเหล็ก ก็คือศพของนักพรตมารคนนั้นนั่นแหละ

ปีศาจลิงชอบปลอมตัวเป็นผู้วิเศษ หลอกเอาพลังชีวิตและอายุขัยชาวบ้าน

ในสมุดยังบันทึกว่ามันติดต่อกับปีศาจแถวนี้ แม้แต่ 'ไป๋จิ่น' (ราชาหนูขาวลายเมฆ) ที่เขาจีกวาน ก็เคยชวนมันไปเป็นลูกน้อง

แต่ปีศาจลิงไม่อยากเป็นลูกน้องหนู และมั่นใจว่าวันหน้าจะเก่งกว่าไป๋จิ่น เลยปฏิเสธ

แต่หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ยังไปมาหาสู่ แลกเปลี่ยนของกันบ้าง หรือไปร่วมงานชุมนุมปีศาจ

"เขียนบันทึก เป็นนิสัยที่ดีนะเนี่ย..."

ลู่เจิ้งพึมพำ อ่านบันทึกของปีศาจลิง ได้รู้ความลับวงการปีศาจเพียบ