ตอนที่ 54 บ่อนฉางผิง

ตอนที่ 54 บ่อนฉางผิง

ลู่เจิ้งเดินเอามือไพล่หลังเข้าไปในบ่อนฉางผิง

ยามร่างยักษ์สองคนมองลู่เจิ้งแวบหนึ่ง เห็นแต่งตัวดีเหมือนลูกคุณหนู ก็ไม่ได้สนใจ ปล่อยผ่าน

แม้จะเช้าแล้ว แต่ในบ่อนยังคึกคัก นักพนันหน้าดำคร่ำเครียดส่งเสียงเชียร์กันลั่น

ลู่เจิ้งเดินเข้าไป กลิ่นเหม็นอับ กลิ่นเหงื่อ กลิ่นบุหรี่ตีจมูก บรรยากาศมัวหมอง

เด็กรับใช้ตาไว เห็นลูกค้าใหม่แต่งตัวดี ก็รีบวิ่งมาต้อนรับยิ้มแป้น

"คุณชายจะเล่นอะไรดีขอรับ? ที่นี่มีครบทุกอย่าง!"

ลู่เจิ้งตอบเรียบๆ "ขอดูก่อน"

เด็กรับใช้รีบไปรินชาร้อนมาเสิร์ฟ "เชิญจิบชาขอรับคุณชาย!"

ลู่เจิ้งยกมือห้าม "ขอบใจ ไม่หิวน้ำ"

ลู่เจิ้งเดินดูรอบๆ สังเกตเห็นว่านักพนันส่วนใหญ่มีไอหยินจางๆ เกาะตัว

แต่มันจางมาก ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เจิ้งคุ้นเคยกับผี หรือใช้ไอธรรมตรวจ คงไม่รู้

ลู่เจิ้งกวักมือเรียกเด็กรับใช้

"คุณชายมีอะไรให้รับใช้ขอรับ?"

ลู่เจิ้งถามเสียงเบา "ห้องน้ำอยู่ไหน?"

"อ้อ... เชิญทางนี้ขอรับ"

เด็กรับใช้นำทางไปหลังร้าน

"ขอบใจ" ลู่เจิ้งพยักหน้า เดินเข้าห้องน้ำ

ห้องน้ำเป็นที่อัปมงคล มักเป็นที่สิงสถิตของผีบางประเภทที่ทำให้คนดวงซวย

ลู่เจิ้งออกมา ไม่เจอผีในห้องน้ำ แต่สัมผัสได้ถึงไอหยินในหลังร้าน

จังหวะนั้น ผู้ดูแลบ่อนพาชายร่างยักษ์คนหนึ่งเดินมา

ผู้ดูแลสังเกตลู่เจิ้งมาสักพักแล้ว ดูทรงไม่ใช่ผีพนัน เหมือนมาหาเรื่อง

ผู้ดูแลยิ้มเย็น "คุณชายมาทำอะไรที่บ่อนเราขอรับ?"

ลู่เจิ้งยิ้มตอบ "ข้าเห็นฮวงจุ้ยบ่อนไม่ดี มีไอผี เลยแวะมาดู กะจะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้"

ผู้ดูแลหน้าตึง เสียงแข็ง "โฮ่? มาหาเรื่องสินะ? ที่นี่ไม่ต้อนรับ เชิญกลับไป!"

ผู้ดูแลผายมือไล่

เห็นลู่เจิ้งไม่ใช่ชาวบ้านตาสีตาสา เลยไม่อยากใช้กำลังทันที

ลู่เจิ้งยืนนิ่ง "ถ้าข้าไม่ไปล่ะ?"

"งั้นก็ต้องเสียมารยาทแล้ว..."

ผู้ดูแลหน้าบึ้ง ส่งสัญญาณให้ชายร่างยักษ์ข้างหลัง

ชายร่างยักษ์ก้าวออกมา ตัวสูงใหญ่กว่าลู่เจิ้งครึ่งหัว กล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะ ยืนค้ำหัวข่มขวัญ

ลู่เจิ้งเงยหน้ามองนักสู้ร่างยักษ์ ยิ้มมุมปาก ไม่ขยับ

ชายร่างยักษ์ยื่นมือใหญ่คว้าไหล่ลู่เจิ้ง

ลู่เจิ้งขยับตัววูบ จับแขนยักษ์ ทุ่มข้ามไหล่!

ร่างยักษ์ลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงห่างไปสองวา ดัง ตึง! แล้วร่วงลงมากองกับพื้น ฝุ่นตลบ ลุกไม่ขึ้น

"แค่กๆ..."

ชายร่างยักษ์ไอโขลกขลาก จุกจนพูดไม่ออก

มองลู่เจิ้งตาค้าง

ลู่เจิ้งประสานมือขอโทษ "ขออภัย ข้าไม่เคยสู้กับคน กะแรงไม่ถูก"

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ

พวกสามคนที่พาลู่เจิ้งมา ไปเรียกคนมุงมาดู กะจะโวยวายเอาเงินคืน

แต่ยังไม่ทันหาผี ก็ได้ดูฉากเด็ด

พวกเขารู้ฤทธิ์เดชชายร่างยักษ์ดี ปกติอัดคนเละ แต่วันนี้โดนบัณฑิตหน้าขาวทุ่มปลิวในท่าเดียว

สามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บัณฑิตอะไรแรงเยอะขนาดนี้?

ผู้ดูแลตกใจ "เจ้า..."

ลู่เจิ้งยกมือขึ้น ผู้ดูแลสะดุ้งถอยกรูด

แต่ลู่เจิ้งไม่ได้จะต่อย เขาหยิบสมบัติอักษรออกมาคลี่

ไอธรรมเที่ยงแท้แผ่ซ่าน รัศมีหนึ่งวา ควันเขียวลอยขึ้นจากพื้น

"สมบัติอักษร!" มีคนตาดีตะโกน

ทุกคนตาโต

พวกนี้รู้ราคาของดี แผ่นถูกสุดก็สิบตำลึง

ของลู่เจิ้งรัศมีกว้างขนาดนี้ ต้องหลักร้อยตำลึง!

ใช้ของแพงขนาดนี้มาไล่ผีเล่นๆ พ่อบุญทุ่มชัดๆ!

"ซู้ด..."

ผู้ดูแลกลัวโดนลูกหลง รีบถอยห่าง

ลู่เจิ้งยิ้ม "เห็นไหมว่าไอหยินหายไป แสดงว่าที่นี่ไม่สะอาด ข้าหวังดีมาช่วย ทำไมต้องไล่ข้าด้วย?"

หนึ่งในสามคนที่พามาตะโกน "ข้าว่าแล้วว่าบ่อนนี้มีผี! มิน่าข้าถึงเสียตลอด! คุณชายช่วยหาผีให้เจอที อย่าให้พวกเราโดนหลอก!"

นักพนันคนอื่นเริ่มคล้อยตาม โวยวายให้บ่อนรับผิดชอบ

สถานการณ์เริ่มบานปลาย ผู้ดูแลเหงื่อตก ชี้หน้าลู่เจิ้ง "เจ้า... เจ้าเป็นหน้าม้าใครมาป่วนร้านข้า!"

"มีเรื่องอะไรกัน! เอะอะโวยวาย!"

เสียงห้าวหาญดังขึ้น

ชายชุดหรูหรานำขบวนคนเดินออกมาจากหลังร้าน

คนนำหน้าคือ 'หม่าซานเหย่' เจ้าของบ่อน ผู้มีอิทธิพลในตำบล และเป็นนักสู้