ตอนที่ 27 บุกถ้ำเสือ

ตอนที่ 27 บุกถ้ำเสือ

ลู่เจิ้งฟันเสือไปหนึ่งดาบ กำลังใจมาเต็ม ยังมีแรงเหลือ เลยซ้ำไปอีกดาบ

คราวนี้เสือปีศาจไหวตัวทัน เอี้ยวตัวหลบได้หวุดหวิด

แต่การขยับตัวแรงๆ ทำให้แผลฉีก เลือดยิ่งทะลักนองพื้น

เสือปีศาจเจ็บจนแยกเขี้ยว ทั้งกลัวทั้งโกรธ นึกไม่ถึงว่าจะโดนลู่เจิ้งเล่นงานสาหัสขนาดนี้

ลู่เจิ้งพูดเสียงเรียบ "โทษทีนะ พอดีข้าไม่ถนัดวิชามวย เลยต้องใช้วิธีของบัณฑิตหน่อย"

เสือตัวนี้เก่งเกินคาด ไม่เหมาะจะเป็นคู่ซ้อม

ลู่เจิ้งเลยเปลี่ยนโหมด สมบัติอักษรเมื่อกี้เขาเขียนตุนไว้ ไม่นึกว่าจะแรงขนาดนี้

สมกับเป็นบทกวีของเซียนกวี ถ้าข้าเก่งกว่านี้ เขียนได้จบบท คงฟันวาฬยักษ์ได้จริงๆ... ลู่เจิ้งคิดเพลินๆ

เสือปีศาจฟังแล้วอยากจะด่าเปิง ไอ้บัณฑิตหน้าเนื้อใจเสือ!

ถ้ารู้แต่แรก มันคงทุ่มสุดตัวตบให้ตายคาที่ไปแล้ว

ลู่เจิ้งเดินถือกระบี่เข้าไปหา มืออีกข้างล้วงม้วนกระดาษขาวออกมา

เอาอีกแล้วเรอะ! เสือปีศาจตาถลน หมดใจจะสู้

ลู่เจิ้งทำหน้านิ่งๆ มั่นใจในชัยชนะ ยิ่งทำให้เสือปีศาจประสาทกิน

เมื่อก่อนมันเป็นฝ่ายไล่ต้อนเหยื่อ วันนี้กลับกลายเป็นเหยื่อซะเอง

รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

เสือปีศาจคิดได้ดังนั้น ก็ไม่ลังเล กัดฟันข่มความเจ็บ หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต

ลู่เจิ้งมองตามเสือที่วิ่งหางจุกตูด ก้มมองกระดาษเปล่าในมือ แล้วม้วนเก็บ

ไอ้เสือนี่... ซื่อบื้อจริงๆ... ลู่เจิ้งส่ายหน้า

เมื่อกี้แค่ขู่ดูท่าที ว่ามันจะสู้ตายไหม

ดูทรงแล้ว ปีศาจก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน

ลู่เจิ้งกระชับกระบี่ เร่งฝีเท้าไล่ตามไปติดๆ

เสือปีศาจวิ่งพล่านไปทั่วป่า เลือดหยดเป็นทางยาว

มันพยายามห้ามเลือด เสียพลังปีศาจไปเยอะกว่าจะขับปราณกระบี่ออกและห้ามเลือดได้

แต่การทำแบบนั้นทำให้เสียเลือดไปเกือบครึ่ง พลังปีศาจก็ร่อยหรอ ตัวเริ่มเซ หัวเริ่มเบลอ

"ไอ้บัณฑิตบัดซบ ฝากไว้ก่อนเถอะ..."

เสือปีศาจสบถไปวิ่งไป จนขึ้นไปบนยอดเขา มาถึงหน้าผาสูงชัน แล้วกระโดดลงไป

สี่ขาตะกายผา กระโดดเกาะหินยื่นหน้าผาอย่างคล่องแคล่ว จนลงไปถึงแท่นหินที่ยื่นออกมา

ข้างในแท่นหิน มีถ้ำขนาดใหญ่ซ่อนอยู่

เสือปีศาจกลับเข้าถ้ำ เดินลึกเข้าไป

มันเดินโซเซไปถึงสระน้ำลึกในถ้ำ แล้วก้มลงเลียน้ำกินอย่างกระหาย

เหนือถ้ำมีรอยแตก แสงแดดส่องลงมากระทบสระน้ำ ทำให้ไม่มืดมิด

ริมผนังถ้ำข้างสระ มีต้นไม้เล็กๆ สูงสองฟุตงอกอยู่

บนต้นมีผลไม้สีเขียวอมแดงขนาดเท่าไข่ไก่สองลูก แผ่ไอปราณวิเศษ

เสือปีศาจกินน้ำไป จ้องผลไม้นั้นด้วยความโลภ

ก่อนหน้านี้มันกินผลสุกไปลูกหนึ่ง ทำให้สมองเปิดกว้าง พูดภาษามนุษย์ได้ ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น

ตอนนี้เหลืออีกสองลูกยังไม่สุกดี แต่มันเริ่มทนไม่ไหว อยากจะกินเพื่อเพิ่มพลัง

ไม่ได้... ต้องรออีกหน่อย... เสือปีศาจสะบัดหัว ข่มใจไว้

ในภวังค์อันเลือนราง หูมันกระดิก หันขวับไปมอง

ลู่เจิ้งถือกระบี่ ยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมันด้วยสายตาขบขัน

"จะ... เจ้ามาถึงนี่ได้ยังไง?" เสือปีศาจถามเสียงหลง

ลู่เจิ้งคิดในใจ ทิ้งร่องรอยไว้ขนาดนั้น หาไม่เจอก็ตาบอดแล้ว อีกอย่างผีสมุนเจ้าก็บอกพิกัดไว้หมดแล้ว

ทางมานี่ลำบากหน่อยตอนลงหน้าผาแค่นั้น

เห็นต้นไม้ข้างสระ ลู่เจิ้งก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงไม่หนีไปที่อื่น

"ดูท่าเลือดจะไหลออกหมดสมองแล้วมั้งเนี่ย" ลู่เจิ้งเยาะ

เสือปีศาจโกรธ แต่สังขารไม่ไหว ร่างกายหนักอึ้ง

ไม่ใช่แค่หมดแรง แต่พลังชีวิตกำลังไหลออก

แต่เสือปีศาจไม่ใช่สัตว์ธรรมดา ถ้าได้พักสักหน่อยก็คงรอด

"บัณฑิตอย่างข้าจิตใจเมตตา ทนเห็นใครทรมานไม่ได้ เห็นเจ้าสภาพนี้แล้วน่าสงสารจริงๆ..." ลู่เจิ้งพูดเสียงอ่อน

เสือปีศาจนึกว่าลู่เจิ้งจะยอมสงบศึก

ลู่เจิ้งเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ "ข้าทนเห็นเจ้าทรมานไม่ได้ งั้นสงเคราะห์ให้ตายสบายๆ แล้วกัน"

พูดจบ ลู่เจิ้งก็ก้าวสามขุมเข้ามา

เสือปีศาจตกใจ คำรามขู่ แต่เสียงเบาหวิว

มันตัดสินใจเด็ดขาด หันขวับไปตบต้นไม้หวังจะคว้าผลไม้กิน

ลู่เจิ้งรู้ทัน ปาสมบัติอักษรออกไป ไอธรรมเที่ยงแท้กระแทกอุ้งเท้าเสือ

แรงปะทะทำให้ผลไม้สองลูกร่วงลงมา แต่ไม่เข้าปากเสือ ดันร่วงลงสระน้ำ

ลู่เจิ้งไม่ปล่อยให้มันได้กินของดีฮึดสู้

อาศัยจังหวะที่เสือพะวงกับผลไม้ ลู่เจิ้งพุ่งเข้าประชิด ฟันฉับเข้าที่แผลเดิมกลางหลัง

แผลฉีกกว้าง เลือดพุ่งกระฉูด

เสือปีศาจสะดุ้ง เดินเปัดป่ายหนีตาย

ลู่เจิ้งก้าวตาม แทงกระบี่สวนเข้าไปลึกถึงเครื่องใน

จากนั้นกระโดดลอยตัว ถีบด้ามกระบี่ ส่งแรงอัดกระบี่ตรึงร่างเสือไว้กับพื้น

แล้วตามด้วยหมัดอัดไอธรรมเที่ยงแท้ ทุบเข้าที่เบ้าตาเสือเต็มแรง

เสือปีศาจที่อ่อนแออยู่แล้ว โดนคอมโบชุดใหญ่ สิ้นสติทันที

ผลไม้วิเศษลอยอยู่ในน้ำ ใกล้อุ้งปากเสือแค่นิดเดียว

ลู่เจิ้งคว้าผลไม้ขึ้นมา แล้วถอยฉากออกมา กันมันฮึดสู้เฮือกสุดท้าย

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสือปีศาจก็สิ้นใจ

[บัณฑิตพึงพกกระบี่ ใช้ไอธรรมสังหารปีศาจ ท่านสังหารเสือปีศาจระดับ 2, ปราณอักษร +20!]