ตอนที่ 24 เรื่องผีหลอกเด็ก

ตอนที่ 24 เรื่องผีหลอกเด็ก

ลู่เจิ้งยืนห่างจากเงาคนนั้นไม่กี่วา ร้องทัก "ไง พี่ชาย ดึกป่านนี้ยังตกปลาอยู่อีกรึ?"

ชายใต้ต้นไม้เอียงคอเล็กน้อย เงาไม้บังหน้าตาจนมองไม่ชัด

"ใช่แล้ว พ่อหนุ่มก็มาตกปลาเหมือนกันรึ?" ชายคนนั้นถามเสียงเย็น

ลู่เจิ้งส่ายหน้า "เปล่า ข้าแค่ผ่านมา พี่ชายได้ตัวใหญ่ๆ บ้างไหม?"

ชายคนนั้นหัวเราะ "ยังเลย เพิ่งมานั่งเนี่ย ปลาที่ไหนจะกินเบ็ดเร็วนัก!"

พูดพลางยกคันเบ็ดขึ้นดู เหยื่อไส้เดือนยังอยู่ ก็หย่อนกลับลงไป

ลู่เจิ้งเห็นน่าสนุก เลยวางกล่องหนังสือ นั่งดูแม่น้ำเป็นเพื่อน

ชายคนนั้นถาม "ดูการแต่งตัว เป็นบัณฑิตสินะ?"

"เรียนมาไม่กี่ปี คืนครูไปหมดแล้ว พอถูไถว่าเป็นบัณฑิตได้มั้ง" ลู่เจิ้งตอบ

ชายคนนั้นพยักหน้า "ก็ไม่เลว เดินทางกลางค่ำกลางคืน จะไปไหนล่ะ?"

"หมู่บ้านไป๋ซา” ลู่เจิ้งตอบ

หมู่บ้านไป๋ซาอยู่แถวนี้ เขาออกมาเที่ยว ก็ต้องแวะไปดูหน่อย

ชายคนนั้นบอก "ไป๋ซาเหรอ เดินตามน้ำไปก็ถึง แต่ภูเขาทางทิศตะวันออกน่ะ ได้ยินว่ามีเสือสมิงครองอยู่ เจ้าอ้อมไปทางเขาทิศใต้ดีกว่า..."

ชายคนนั้นชี้นิ้วบอกทางอย่างมีน้ำใจ

ลู่เจิ้งพยักหน้า "ขอบคุณพี่ชายที่เตือน ดูท่าจะชำนาญพื้นที่แถวนี้นะ"

ชายคนนั้นหัวเราะ "ข้าชอบมาตกปลาแถวนี้ เลยพอรู้ลู่ทางบ้าง"

ทันใดนั้น คันเบ็ดก็กระตุก

ชายคนนั้นรีบวัดเบ็ด ดึงก้อนสีดำๆ ขึ้นฝั่ง

ลู่เจิ้งมองดู เป็นตะพาบน้ำตัวใหญ่กว่าชามข้าว

"พี่ชายเก่งจริงๆ!" ลู่เจิ้งชม

ชายคนนั้นยิ้ม "วันนี้ดวงดี แต่ข้าไม่ชอบกินไอ้นี่ ยกให้พ่อหนุ่มเอาไปตุ๋นบำรุงร่างแล้วกัน"

"ไม่ดีมั้ง" ลู่เจิ้งปฏิเสธ

"เอาน่า เกรงใจอะไร!" ชายคนนั้นดึงหญ้ามามัดตะพาบอย่างคล่องแคล่ว

ลู่เจิ้งมองการกระทำนั้น แล้วเอ่ยปาก "ข้าขอถามอะไรหน่อยสิ"

"ว่ามา?" ชายคนนั้นถาม

ลู่เจิ้งหรี่ตา เสียงเบาลง "เจ้ารู้ตัวไหม ว่าเจ้าตายแล้ว?"

สิ้นเสียง บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ

แสงจันทร์สาดส่อง ทะลุร่างโปร่งแสงของชายคนนั้น ไม่มีเงาทอดลงพื้น

ต่างจากลู่เจิ้งที่มีเงายาวเหยียด

ความจริงลู่เจิ้งดูออกแต่แรกแล้วว่าหมอนี่ไม่ใช่คน

แค่สงสัยว่าจะมาไม้ไหน

ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้า เผยใบหน้าซีดขาว ยิ้มสยอง "นึกไม่ถึงว่าพ่อหนุ่มจะดูออก"

แล้วก็พูดเสียงเศร้า "ข้ารู้ตัวนานแล้วว่าเป็นผี... เขาว่าเดินริมน้ำย่อมเปียกเท้า ข้าก็แค่มาตกปลาแล้วพลาดจมน้ำตาย แต่ใจมันรัก ตายแล้วก็ยังมาตกปลา อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่จมน้ำตายรอบสองแล้วมั้ง?"

เล่าเรื่องเรียกคะแนนสงสารซะดิบดี

"งั้นรึ" ลู่เจิ้งหน้านิ่ง "แต่ข้าดูแล้ว เจ้าไม่เหมือนผีพรายน้ำเลยนะ?"

"หืม? ทำไมคิดงั้น?" ชายคนนั้นสงสัย

ลู่เจิ้งอธิบาย "ได้ยินว่าคนจมน้ำตาย วิญญาณจะมีกลิ่นน้ำกลิ่นคาวปลาติดตัว เจ้าดูไม่มีกลิ่นพวกนั้นเลย คงไม่ใช่ผีจมน้ำหรอกมั้ง"

ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยนสีไปแวบหนึ่ง

ก่อนจะยิ้มเหี้ยม "โฮ่ พ่อหนุ่มช่างสังเกต งั้นเจ้าคิดว่าข้าเป็นผีอะไร?"

"เคยได้ยินสำนวนนี้ไหม?" ลู่เจิ้งถาม

"อะไร?"

ลู่เจิ้งมองหน้าผี ยิ้มตอบ "ทำตัวเป็นสมุนเสือ"

ลู่เจิ้งไม่ได้กลิ่นน้ำ แต่ได้กลิ่นสาบสางของสัตว์ป่าจางๆ

บวกกับการ 'หวังดี' ชี้ทางเมื่อกี้ เขาฟันธงได้เลยว่าไอ้นี่คือ ผีสมุนเสือ

มาหลอกว่าเป็นนักตกปลา สงสัยนักตกปลาตัวจริงคงโดนมันหลอกไปให้เสือแดกเรียบร้อยแล้ว

พอโดนจับไต๋ได้ ผีสมุนเสือก็เลิกแอ๊บ เผยเขี้ยวโง้งหน้าตาดูร้าย "เก่งมาก สมเป็นบัณฑิต แยกแยะผีได้ด้วย"

พูดจบ มันก็ย่างสามขุมเข้ามาหาลู่เจิ้ง

แต่ยังไม่ทันถึงระยะหนึ่งวา ตัวอักษรบนกล่องหนังสือก็เปล่งแสง ยิงไอธรรมเที่ยงแท้ใส่

ตูม!

ผีสมุนเสือโดนยิงเข้ากลางอก เป็นรูโหว่ควันขึ้นโขมง

"อ๊าก!"

ร้องลั่นป่า

ลู่เจิ้งพุ่งตัวเข้าไปประชิด

ผีสมุนเสือตกใจจะหนี

แต่ลู่เจิ้งคว้าไหล่มันไว้แน่น

ผีขยับไม่ได้ ตวัดกรงเล็บใส่ลู่เจิ้ง

ลู่เจิ้งเร่งไอธรรมเที่ยงแท้คลุมกาย

กรงเล็บผีปะทะไอธรรม เหมือนจับถ่านไฟร้อนๆ ควันขึ้นฉ่าๆ จนต้องหดมือกลับ

"ท่านบัณฑิตไว้ชีวิตด้วย! ข้าน้อยถูกบังคับ..."

ผีสมุนเสือนึกไม่ถึงว่าลู่เจิ้งที่ดูธรรมดาจะมีของดีขนาดนี้ จัดการมันได้ง่ายดายเหมือนบี้มด

โดนไอธรรมกดทับ มันทรมานเจียนตาย หมดสภาพความโหด

ลู่เจิ้งสีหน้าเย็นชา รำคาญเสียงร้อง "หุบปาก ข้าถาม เจ้าตอบ!"

"เชิญถามเลย!" ผีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ตายยังไง?" ลู่เจิ้งถาม

"โดนเสือในป่าจับกิน แล้วมันก็กักวิญญาณข้าไว้ ให้ข้าทำงานให้ คอยหลอกคนเดินทาง... ข้าก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน ท่านบัณฑิตโปรดเมตตา!"

"เคยฆ่าไปกี่คน?" ลู่เจิ้งถามต่อ

"สอง... แค่สองคน คนล่าสุดก็นักตกปลาแถวนี้แหละ..." ผีตอบ

"หืม?" ลู่เจิ้งเพิ่มแรงบีบ อัดไอธรรมเข้าไปอีก

ผีสมุนเสือควันขึ้นท่วมตัว ร่างวิญญาณจางลงเรื่อยๆ

"ซู้ด..." ผีตาเหลือก ร้องลั่น "ห้า! ห้าคนจริงๆ!"

ห้าคน... ลู่เจิ้งมองผีด้วยสายตาอำมหิตขึ้นเรื่อยๆ

ผีร้ายก็คือผีร้าย ต่อให้ตอนเป็นคนจะน่าสงสารแค่ไหน ก็ไม่ควรค่าแก่การเห็นใจ