ตอนที่ 22 ก็แค่สัตว์ร้าย
ตอนที่ 22 ก็แค่สัตว์ร้าย
ตอนที่ 22 ก็แค่สัตว์ร้าย
[ลู่เจิ้ง: บัณฑิต]
[ระดับ: วิถีปราชญ์ ขั้น 2 (ซิ่วไฉ)]
[ปราณอักษร: 271/1000]
[วิถีธรรม: ไอธรรมเที่ยงแท้, เพลงกระบี่ไท่จี๋ (ท่ากระบี่: 1%)]
[อุปกรณ์: จิปาถะ...]
ลู่เจิ้งมองหน้าต่างสถานะอันเรียบง่าย แล้วครุ่นคิด
ข้าวของเต็มกล่อง รวมทั้งกระบี่และหยกพก โดนเหมารวมเป็น 'จิปาถะ' หมดเลย
แต่เพลงกระบี่ไท่จี๋ที่เพิ่งเรียนมากลับแยกออกมาต่างหาก แสดงว่าต้องมีดี และยังมีช่องว่างให้พัฒนาอีกเยอะ
ถ้าอัพความชำนาญจนเต็ม เขาคงได้วิชากระบี่ที่ร้ายกาจติดตัว
ลู่เจิ้งถือกระบี่ ฝึกท่าไท่จี๋ในศาลเจ้าต่ออีกเกือบชั่วโมง
จนความชำนาญเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย เขาถึงหยุด
การฝึกกระบี่ก็เหมือนการเขียนสมบัติอักษร กินแรงกายแรงใจมาก
อยู่ในป่าเปลี่ยวแบบนี้ ลู่เจิ้งต้องรักษาพลังงานไว้รับมือเหตุฉุกเฉิน
เลยเที่ยงแล้ว ลู่เจิ้งหิวข้าว เลยหยิบเสบียงกรังมากินรองท้อง
นึกถึงนักพรตชิงเสวียนเมื่อครู่ ลู่เจิ้งก็อดชื่นชมและอิจฉาในความอิสระเสรีของเขาไม่ได้
กินแป้งจี่แห้งๆ เสร็จ ลู่เจิ้งก็เก็บของออกเดินทางต่อ
หลังฝนตก ป่าเขาเขียวขจี อากาศสดชื่น
เสียงนกร้องในป่าฟังดูร่าเริงขึ้น
ลู่เจิ้งเดินไปตามทางรกชัฏ ไม่นานก็เจอเห็ดขึ้นเต็มไปหมด
เขาเกิดไอเดีย เก็บเห็ดสดๆ ไปทำมื้อเย็นดีกว่า
โลกนี้มีเห็ดแปลกๆ เยอะแยะ แต่ลู่เจิ้งเลือกเก็บเฉพาะที่เขารู้จัก
ไม่นานก็ได้เห็ดแดงกับเห็ดโคนมาเต็มมือ
เดินไปเก็บไปอย่างใจเย็น ลู่เจิ้งก็ลงจากเขามาเจอลำธารสายหนึ่ง
ระหว่างทางไม่เจอปีศาจ หรือแม้แต่สัตว์ป่าสักตัว
เห็นแหล่งน้ำ ลู่เจิ้งเลยคิดจะกินมื้อเย็นซะเลย เดี๋ยวค่ำมืดจะทำลำบาก
เขาล้างเห็ด หยิบหม้อเหล็กใบเล็กออกมาจากกล่องหนังสือ พร้อมเนื้อตากแห้งชิ้นหนึ่ง
หั่นเห็ดกับเนื้อใส่หม้อ เติมน้ำ ก่อไฟต้มซุปเห็ดเนื้อ
ไม่นาน ซุปก็เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
ลู่เจิ้งโรยเกลือลงไป กลิ่นยิ่งหอมฟุ้ง ชวนให้ท้องร้อง
ข้างกองไฟมีแป้งจี่สองแผ่นปิ้งอยู่จนเหลืองกรอบ
ลู่เจิ้งหยิบแป้งจี่ร้อนๆ ขึ้นมา เตรียมจะโซบซุปให้หนำใจ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจ วางของลงแล้วลุกขึ้นหันขวับ
มือหนึ่งแตะฝักกระบี่ อีกมือจับด้าม เตรียมชัก
ลู่เจิ้งจ้องเขม็งไปที่ป่าฝั่งตรงข้ามลำธาร
ลมพัดเอื่อยๆ หอบกลิ่นคาวเลือดจางๆ มาเตะจมูก
ทันใดนั้น ลู่เจิ้งก็เห็นดวงตาสีเขียวเรืองแสงเจือสีเลือดคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากพุ่มไม้
หมาป่าสีเทาตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ขนาดตัวเท่าลูกวัว ขนแข็งเหมือนเข็มเหล็ก หน้าตาดุร้ายน่ากลัว ดูไม่เหมือนหมาป่าธรรมดา
สัตว์ปีศาจ? ลู่เจิ้งเดาได้ทันที
ในสายตาของเขา หมาป่าตัวนี้มีไอสังหารสีเลือดปกคลุมทั่วตัว
ตามตำราว่าไว้ สัตว์ปีศาจแบบนี้ ส่วนใหญ่เคยกินคนมาแล้ว
เชิ้ง!
เสียงโลหะเสียดสีดังใสกังวาน ลู่เจิ้งชักกระบี่ออกจากฝัก คมกระบี่สะท้อนแสงเย็นเยียบ
หมาป่าปีศาจเห็นท่าทีของลู่เจิ้ง แววตาก็ฉายความอำมหิต ย่อตัวลง แยกเขี้ยวอวดฟันแหลมคม น้ำลายยืดหยดติ๋งๆ
เห็นศัตรูเตรียมบวก ลู่เจิ้งกลับนิ่งสงบ ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย
มือขวากำกระบี่ มือซ้ายซ่อนในแขนเสื้อ คีบสมบัติอักษรไว้แผ่นหนึ่ง เตรียมพร้อมทุกสถานการณ์
หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าจ้องตากัน ห่างกันไม่ถึงสิบวา ไม่มีใครขยับ
สักพัก หมาป่าก้าวออกมา ขู่คำรามในลำคอ หวังข่มขวัญลู่เจิ้ง
ลู่เจิ้งตาวาวโรจน์ ก้าวสวนเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว มุ่งหน้าเข้าหาหมาป่า
หมาป่าเห็นลู่เจิ้งไม่กลัว แถมยังเดินลุยน้ำข้ามมา ก็ชะงัก ถอยหลังไปตั้งหลัก รักษาระยะห่าง
ลู่เจิ้งข้ามน้ำมาแล้วก็หยุด ไม่บุกต่อ เพราะในป่าพื้นที่แคบ เขาจะเสียเปรียบ
แล้วทั้งคู่ก็ยืนจ้องตากันต่อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ หมาป่าคงรู้สึกว่ามนุษย์คนนี้เคี้ยวยาก เลยค่อยๆ ถอยหายลับไปในป่ามืด
ลู่เจิ้งเฝ้าดูอยู่พักหนึ่ง ไม่แน่ใจว่ามันไปจริงหรือเปล่า
แต่จะให้ยืนเกร็งตลอดก็ไม่ได้ เขาเลยถอยกลับไปกินข้าว
กินไปก็ระวังไป กลัวมันจะตุ๋ยหลัง
เฮ้อ จะกินข้าวก็ไม่ได้กินดีๆ... ลู่เจิ้งบ่นในใจ ไอ้หมาเวรจะมาตอนไหนไม่มา ดันมาตอนจะกินข้าว
ซุปเห็ดแสนอร่อยเลยกร่อยไปถนัดตา
กินๆ อยู่ ลู่เจิ้งก็จับสัมผัสได้อีก
หมาป่าตัวเดิมเปลี่ยนทิศทางไปซุ่มอยู่ในมุมมืด จ้องเขาเขม็ง
ลู่เจิ้งจ้องกลับ บอกให้รู้ว่า ข้าเห็นนะ แล้วก้มหน้ากินต่อ
โดนขัดจังหวะแบบนี้ ลู่เจิ้งเลยรีบๆ ยัดเข้าปากให้หมดๆ ไป
จากการสังเกต ลู่เจิ้งพบว่าหมาป่านี่เป็นแค่สัตว์ปีศาจระดับ 1
แต่ระดับ 1 ของสัตว์ปีศาจ เก่งกว่าผีระดับ 1 เยอะ
ผีระดับ 1 ส่วนใหญ่ไร้สติปัญญา ร่างกายก็ไม่มี แต่หมาป่าตัวนี้ทั้งฉลาดทั้งถึก
ลู่เจิ้งเลยไม่ประมาท
เขากินเสร็จ เก็บของ แบกกล่องหนังสือเดินทางต่อ
หมาป่าปีศาจสะกดรอยตามมาติดๆ เห็นชัดว่าล็อคเป้าลู่เจิ้งเป็นอาหารเย็นแล้ว
ลู่เจิ้งรู้ดีว่าสัตว์ตระกูลหมาป่าทั้งเจ้าเล่ห์และอดทน
ถ้าโดนมันหมายหัว สลัดหลุดยาก
ลู่เจิ้งลองทำท่าจะเข้าไปบวก แต่มันก็ระวังตัว รักษาระยะห่าง รอจังหวะเผลอค่อยเล่นงาน
สัตว์ปีศาจก็คือสัตว์ปีศาจ สัญชาตญาณสัตว์ป่ายิ่งรุนแรง... ลู่เจิ้งคิดในใจ