ตอนที่ 17 ทำตัวเอง

ตอนที่ 17 ทำตัวเอง

สมบัติอักษรที่มีไอธรรมเที่ยงแท้ของลู่เจิ้ง ไม่ได้มีผลแค่กับภูตผีปีศาจ หากเป็นคนที่มีจิตมุ่งร้ายบุกเข้ามา ก็กระตุ้นการทำงานได้เช่นกัน

เมื่อวานเขาเพิ่งถามหลี่หยวนว่าในเมืองมีเรื่องแปลกๆ หรือไม่ หลี่หยวนก็บอกว่าไม่มี

ลู่เจิ้งเข้าใจว่าจูซาคงมาจากนอกเมือง และโดนเขาไล่ตะเพิดไปแล้วคงไม่กล้ากลับมา

แต่คืนนี้ดันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แสดงว่าอำเภอไคหยางไม่ได้สงบสุขอย่างที่เห็น มีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่

ลู่เจิ้งหน้าเครียด คิดว่าจะต้องแจ้งเรื่องนี้ให้หลี่หยวนรู้

ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี การพุ่งเป้ามาที่เขามันร้ายแรงกว่าตอนโดนผีหลอกครั้งแรกมาก

ตอนนั้นเขาเป็นแค่ไก่อ่อน ตายไปก็ไม่มีใครสน

แต่ตอนนี้เขาเป็นซิ่วไฉฟ้าประทาน เป็นหลานรักของนายอำเภอ ยังมีคนกล้ามาลูบคม

เจตนาไม่ดี เห็นได้ชัดว่าจ้องจะเล่นงาน

ลู่เจิ้งตัดสินใจว่าตอนออกเดินทาง จะฝากจดหมายไปให้หลี่หยวน

ถ้าเกิดเรื่องขึ้น หลี่หยวนต้องสั่งให้เขาอยู่แต่ในเมืองเพื่อความปลอดภัยแน่ๆ

ส่วนไอ้คนที่บุกมาเมื่อกี้ โดนสมบัติอักษรเล่นงานไป คงต้องหนีไปกบดาน หาตัวยาก

แทนที่จะเสียเวลาอยู่ในเมือง สู้หนีไปฟาร์มเวลข้างนอกดีกว่า

รอให้เก่งกล้ากว่านี้ ใครหน้าไหนจะมาแหยมก็เข้ามา!

ดังนั้น ลู่เจิ้งจึงคิดจะออกเดินทางก่อน แล้วค่อยแจ้งหลี่หยวนทีหลัง

...

ซูเม่ยกุมหัว เดินโซซัดโซเซกลับหอจันทร์กระจ่าง แอบเข้าห้องจูซาเงียบๆ

"โอ๊ย... น้องพี่ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว เอายามาให้ที" ซูเม่ยครวญคราง

จูซานั่งอ่านหนังสืออยู่ริมโต๊ะ เห็นซูเม่ยกลับมาสภาพดูไม่ได้ ก็ขมวดคิ้ว "เจ้าไปทำอะไรมา?"

"ทำอะไรล่ะ? ก็ไปหาคุณชายลู่น่ะสิ โอ๊ย บ้านเขายังกับค่ายกล แปะสมบัติอักษรไว้ทุกทิศทาง ข้าเพิ่งก้าวเข้าไปก็โดนซัดเปรี้ยง! เจ็บจะตายชัก! ดูหน้าข้าสิ..." ซูเม่ยบ่นกระปอดกระแปด

นางนั่งลงหน้ากระจก สำรวจแผล

ในกระจก ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวผิดรูป มีรอยยับย่นดูน่ากลัว

ซูเม่ยเอามือจับแก้มแล้วดึง แคว่ก ลอกหนังหน้าออกมาวางไว้ข้างๆ

ใต้หนังหน้านั้น คือใบหน้าขาวผ่องอีกใบหนึ่ง

แต่ที่หน้าผากอันเกลี้ยงเกลา มีลูกมะนาวสีเขียวคล้ำปูดโปนออกมา

นั่นคือร่องรอยการโจมตีจากไอธรรมเที่ยงแท้

ซูเม่ยควักขี้ผึ้งมาทา แล้วเดินพลังรักษา แต่ลูกมะนาวบนหัวก็ไม่ยอมยุบง่ายๆ

นางมึนหัวตึบๆ ปวดร้าวไปทั้งกะโหลก

ซูเม่ยทายาไปบ่นไป "นี่มันปราณบ้าอะไร รุนแรงชะมัด หรือจะเป็นลายมือของนายอำเภอ... โอ๊ย เจ็บ..."

นางนึกไม่ถึงว่าของป้องกันบ้านของลู่เจิ้งจะโหดขนาดนี้ แค่ทีเดียวเล่นเอานางเกือบเดี้ยง

โชคดีที่นางระวังตัว ค่อยๆ ย่องเข้าไป ถ้าบินถลาเข้าไปคงโดนหนักกว่านี้

จูซาแสยะยิ้ม "หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ รู้อยู่ว่าเขามีดีอะไร เจ้ายังกล้าไป... เขาเห็นเจ้าไหม?"

ซูเม่ยตอบ "ไม่เห็น แต่ข้าเผลอร้องออกมา เขาคงได้ยิน"

จูซาโมโห "รู้ตัวว่าโดนจับได้ ยังกล้ากลับมาที่นี่ตรงๆ อีกเรอะ? เจ้าอยากตายก็ตายไปคนเดียว อย่าลากข้าไปซวยด้วย"

นางเตือนแล้วไม่ฟัง ดันไปก่อเรื่องให้มีพิรุธ ช่างโง่เขลาเบาปัญญา

ซูเม่ยรีบแก้ตัว "วางใจเถอะ ข้ารู้ทางหนีทีไล่ ไม่มีใครตามมา ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แน่! น้องพี่อย่าดุสิ ข้าก็แค่อยากหาพลังหยางมาตุนไว้ จะได้หลุดพ้นจากนรกนี่เร็วๆ..."

ซูเม่ยทำท่าจะร้องไห้ น้อยใจ

"ทำผิดแล้วยังจะมาบีบน้ำตา!" จูซาดุ

ซูเม่ยหดคอ ไม่กล้าเถียง นั่งทายาไปครางไป

จูซาถอนหายใจ วางหนังสือ เดินมายืนข้างหลังซูเม่ย "ทนเจ็บหน่อยนะ"

พูดจบ จูซาก็วางมือขาวซีดบนหน้าผากซูเม่ย ถ่ายเทพลังไอหยินออกมา แล้วออกแรงคลึงไอ้ลูกมะนาวบนหัวนั่น

"โอ๊ย เบาๆ! เบาๆ หน่อย! จะฆ่ากันรึไง..." ซูเม่ยน้ำตาเล็ด

ท่าทางน่าสงสาร แต่น่าเสียดายที่นางเป็นปีศาจ

จูซาเสียงเย็น "เบาแล้วมันจะหายไหม? จะให้เจ้าเดินหัวปูดออกไปรับแขกเรอะ? หรือจะขังตัวเองอยู่ในห้อง? ถ้าทางการมาตรวจค้น เจ้าจะหนีไปไหน? เดี๋ยวได้โดนถลกหนังจริงๆ หรอก นี่จะได้จำใส่กะลาหัวไว้!"

ซูเม่ยตัวสั่นระริก น้ำตาไหลพราก "เจ้านี่... ไม่รู้จักถนอมบุปผาบ้างเลย"

จูซาแค่นเสียง "ข้าไม่ใช่คน เจ้าก็ไม่ใช่คน"

...

รุ่งเช้า ฟ้าสาง

ลู่เจิ้งสังเกตดูภายนอก มั่นใจว่าไม่มีใครดักซุ่ม จึงสะพายล่วมยาและสัมภาระ แอบออกทางประตูหลัง

เขาแวะตลาดซื้อเสบียง แล้ววานคนเอาจะหมายไปส่งที่ที่ว่าการอำเภอ

พอลู่เจิ้งเดินออกจากประตูเมือง จดหมายก็ถึงมือหลี่หยวน

หลี่หยวนเพิ่งมาถึงที่ทำงาน เห็นจดหมายจากลู่เจิ้งก็แปลกใจ

"อะไรกัน เขียนจดหมายมาทำไม หรือจะเขียนมาลา?"

หลี่หยวนเปิดอ่าน ช่วงแรกเป็นการบอกลาว่าจะไปเที่ยว แต่ช่วงหลัง...

สีหน้าหลี่หยวนเปลี่ยนทันที มืดครึ้มลงถนัดตา

มีคนร้ายบุกบ้านลู่เจิ้งกลางดึก แถมยังโดนสมบัติอักษรโจมตี!

คนที่เขาหมายมั่นปั้นมือ ยังมีคนกล้าคิดร้าย!

"ทหาร! ไปตามเซี่ยนเว่ยมา!"

หลี่หยวนอ่านจบก็ตบโต๊ะผาง เดือดดาลสุดขีด

เจ้าหน้าที่ข้างล่างนึกว่าเกิดคดีใหญ่ รีบวิ่งไปตามตัวหัวหน้ามือปราบมา

หลี่หยวนพาหัวหน้ามือปราบ และมือปราบอีกหลายนาย ตรงดิ่งไปที่บ้านลู่เจิ้ง

มาถึงประตูหลัง พบว่าลู่เจิ้งไม่ได้ล็อคประตูไว้ให้ตามที่เขียนบอก หลี่หยวนกับคนจึงเข้าไปตรวจสอบ

เข้ามาในลานหน้าบ้าน เห็นสมบัติอักษรแปะเต็มไปหมด โดยเฉพาะที่ประตูใหญ่ มีแผ่นที่มีอักษรสิบตัว

หืม? ฟ้าดินมีไอธรรม แล้วยังมีต่ออีกห้าตัว? หลี่หยวนเลิกคิ้ว ลู่เจิ้งเก่งขึ้นอีกแล้ว สมบัติอักษรแผ่นนี้ทรงพลังกว่าที่ให้เขาอีก เอามาแปะกันขโมยแบบนี้ สิ้นเปลืองชะมัด!

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... หลี่หยวนสะบัดหัว ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วรีบตรวจดูร่องรอย