บทที่ 607 - ศึกตัดสินบนยอดเขาหัวซาน!

บทที่ 607 - ศึกตัดสินบนยอดเขาหัวซาน!

เขาพยักหน้า น้ำเสียงจริงจังขึ้น

"น่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ"

"ฟู่เย่ว์กับเหลยเจ๋อ ฉันพอมีภาพจำอยู่ หลายเดือนก่อนทีมวิจัยเคยส่งรายงานวิเคราะห์มาให้ดู"

"เป็นสัตว์วิเศษสายพละกำลังทรงวัวถึกทั้งคู่"

"ถ้าตีกันจริง วิชวลเอฟเฟกต์คงระเบิดระเบ้อน่าดู"

เฉินม่อตาเป็นประกาย รีบชวน

"งั้นดร.ซู่เหยียน ไปด้วยกันไหม?"

ซู่เหยียนส่ายหน้าทันที ยิ้มแบบปลงๆ

"ไม่เอาล่ะ ไว้คราวหน้าเถอะ"

"งานวิจัยตรงนี้ยังกองพะเนิน ปลีกตัวไม่ได้"

เฉินม่อถอนหายใจ ทำหน้าเสียดาย

"งั้นก็ได้ ผมพาเสี่ยวจู๋ไปแล้วกัน"

ซู่เหยียนโบกมือ น้ำเสียงผ่อนคลาย

"ไปเถอะๆ"

"ในต้าเซี่ย มีเสี่ยวจู๋ไปด้วย เรื่องความปลอดภัยแทบไม่ต้องห่วง"

สิ้นเสียง

เจ้า AI เสี่ยวจู๋ตัวอ้วนกลมข้างๆ ก็กระโดดดึ๋งอยู่กับที่ ยกมือประกาศ

"ถูกต้อง!"

"หนูจะปกป้องเฉินม่อเอง!"

ประโยคเดียว น้ำเสียงหนักแน่น แต่ท่าทางน่ารักน่าหยิก

เฉินม่อกับซู่เหยียนสบตากัน

วินาทีต่อมา—

หัวเราะออกมาพร้อมกัน

จากนั้น เฉินม่อเดินออกจากฐาน ยกมือขึ้น

อวิ๋นซัวร่อนลงมาตามคำสั่ง

ตัวยานทรงเพรียวสีเงินวาดเส้นแสงภายใต้ดวงอาทิตย์ วินาทีถัดมา ก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่เขาหัวซาน!

ณ ยอดเขาหัวซาน ตอนนี้เสียงผู้คนเซ็งแซ่

คนดูมุงกันเป็นวงแล้ววงเล่า ล้อมสนามประลองไว้จนแน่นขนัด

รอบด้านติดตั้งอาเรย์กล้องระดับมืออาชีพ โดรนถ่ายภาพลอยตัวหมุนหามุมกล้องช้าๆ

จอโฮโลแกรมขนาดยักษ์กางออกพร้อมกัน—

ภาพไม่เพียงฉายสดในสนาม แต่ยังถูกสตรีมแบบเรียลไทม์ไปทั่วโลกออนไลน์

ให้คนต้าเซี่ยนับไม่ถ้วนที่มาไม่ได้ ได้เกาะขอบสนามไปพร้อมกัน!

กลางยอดเขา

สัตว์วิเศษสองตัว ยืนประจันหน้ากัน ซ้ายขวา

ผู้รับเลี้ยงยืนอยู่ด้านหลังสัตว์วิเศษของตน กำลังปลุกใจ!

รังสีการต่อสู้ พุ่งทะลุปรอท

ทางซ้าย—คือสัตว์วิเศษชื่อ 'ฟู่เย่ว์' (Fu Yue - แบกภูเขา) ของชาวเน็ตชื่อ [พู่กันน้อยวาดพิภพ]!

ผิวหนังหนาหนักสีเทาหิน เหมือนชั้นหินที่ทับซ้อนกัน

กระดองหลังกว้างเรียบเหมือนแท่นหิน ลวดลายดูสุขุมหนักแน่น

สี่ขาอวบใหญ่ เหยียบลงบนพื้นราวกับเสาหินสี่ต้นที่ตอกตรึงยอดเขาไว้

ข้างๆ ฟู่เย่ว์ ชายหนุ่มผมบางจนแทบจะร่วงหมดหัว ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพนักงานออฟฟิศระดับ 'วัวงาน' ระดับ UR ในอดีต

กำลังตะโกนเชียร์ฟู่เย่ว์ว่า "ท่านปู่เย่ว์! สู้เขานะครับ!"

ทางขวา—คือสัตว์วิเศษ 'เหลยเจ๋อ' (Lei Ze - บึงสายฟ้า) ของชาวเน็ตชื่อ [พิรุณโปรยปราย]!

ขนสีน้ำเงินเข้มพลิ้วไหวตามลม

ระหว่างเขาทั้งสองข้าง มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ดังเปรี๊ยะๆ

ทุกครั้งที่กีบเท้าแตะพื้น จะมีประกายไฟเล็กๆ กระเด็นออกมา

ข้างๆ นั้น [พิรุณโปรยปราย] ยื่นมือไปลูบขนลื่นๆ ของเหลยเจ๋อ

หัวเราะเบาๆ "บดขยี้เจ้าสวะฝั่งตรงข้ามซะ!"

สัตว์วิเศษทั้งสองตัวยาวประมาณเมตรกว่า สูงเกือบเมตร

ไม่ถือว่าเป็นสัตว์ยักษ์ แต่ทุกตารางนิ้วเขียนคำว่า "อันตราย" แปะไว้

กลางสนาม

[มังกรชาติสูงสุด] ยกโทรโข่งขึ้น สูดลมหายใจลึก

เสียงของเขาถูกขยายก้องไปทั่วหัวซาน—

"เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่วันนี้ผมได้มาทำหน้าที่ตัดสินการต่อสู้ระหว่าง ฟู่เย่ว์ ของ [พู่กันน้อยวาดพิภพ]

และ เหลยเจ๋อ ของ [พิรุณโปรยปราย]!

ตอนนี้ ขอเชิญผู้รับเลี้ยงทั้งสองฝ่าย ถอยออกไปอยู่นอกเขตปลอดภัย!

—การ! ประ! ลอง! เริ่ม! ได้!"

ตูม!

ทั้งสนามระเบิดความมันส์!

แทบจะสิ้นเสียงประกาศ—

เหลยเจ๋อขยับก่อน!

กีบหลังกระทืบพื้น ร่างทั้งร่างกลายเป็นเงาสายฟ้าสีน้ำเงินเข้ม

กระแสไฟฟ้าไต่ระดับความรุนแรงขึ้นตามลำตัว!

พริบตาถัดมา—

ลำแสงสายฟ้า พุ่งออกจากระหว่างเขาของเหลยเจ๋อ

ตรงเข้าใส่ฟู่เย่ว์!

เปรี้ยง—!

สายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้าฟู่เย่ว์เต็มๆ!

แต่ทว่า

ปฏิกิริยารุนแรงที่คาดไว้ กลับไม่เกิดขึ้น

ฟู่เย่ว์แค่คำรามต่ำๆ สี่ขายึดพื้นแน่น

สายฟ้าวิ่งวนอยู่บนผิวหนาและกระดองหลังรอบหนึ่ง

จากนั้น—

สลายไป

ไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว

ฟู่เย่ว์เงยหน้าขึ้น แววตาเยือกเย็น แถมยังดู... รำคาญนิดหน่อย

ไฟแค่นี้?

สำหรับมัน—

ไม่เจ็บ

ไม่คัน

เหลยเจ๋อตระหนักได้ทันที

—ท่าไม้ตายสายฟ้าของตน แทบจะไร้ผลกับฟู่เย่ว์

สายฟ้ากระโดดไปมาบนกระดองหนาของฟู่เย่ว์ เหมือนเม็ดฝนตกใส่หินผา ไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน

[พู่กันน้อยวาดพิภพ] ที่อยู่ด้านหลังหัวเราะร่า "เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์!" (Muda! Muda!)

ส่วน [พิรุณโปรยปราย] แววตาเป็นประกาย สั่งการ "เหลยเจ๋อ เปลี่ยนแผนสอง!"

เหลยเจ๋อในสนาม แววตานักสู้ไม่ลดละ

กลับ—ดุร้ายกว่าเดิม