บทที่ 605 - หน่วยเคลื่อนที่เร็ววงโคจรต้าเซี่ย!

บทที่ 605 - หน่วยเคลื่อนที่เร็ววงโคจรต้าเซี่ย!

"...ไม่ใช่แกไร้ความสามารถ"

"แต่พวกแก... เลือกคู่ต่อสู้ผิด!"

ในขณะเดียวกัน—

บนฟากฟ้า

เสียงหวีดหวิวแหลมสูงหลายสาย ดังเหมือนใบมีดกรีดกระชากราตรีกาล!

หวังเจ๋อเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ

วินาทีต่อมา รูม่านตาหดเกร็ง!

ในความมืด—

เงาร่างของหุ่นรบหลายตัว ดิ่งพสุธาลงมาจากที่สูง!

โครงร่างเหล็กกล้ากางออกท่ามกลางแสงไฟและแสงจันทร์ ไอพ่นตามข้อต่อสว่างวาบด้วยเปลวสีน้ำเงินเข้ม!

"เชี่ย!!"

"หุ่นรบ!!"

"หุ่นรบเหลยเจ๋อของต้าเซี่ยเรา!!"

ฝูงชนระเบิดความฮือฮา!

เห็นเพียงหุ่นรบเหล่านั้น ในวินาทีที่จะถึงพื้น—

ไอพ่นที่ฝ่าเท้าจุดระเบิดต้านแรง!

ท่วงท่าแม่นยำสมบูรณ์แบบ!

"ตู้ม—!"

"ตึง! ตึง! ตึง!"

เสียงลงจอดหนักแน่นทรงพลังดังติดต่อกัน—

หุ่นรบทุกตัว คุกเข่าข้างหนึ่ง ลงจอดอย่างมั่นคง!

ไม่สั่นคลอนแม้แต่นิดเดียว

ไม่มีส่วนเกินแม้แต่มิลลิเมตร

วินาทีนั้น

อากาศ เหมือนถูกกดทับลงไปอีกชั้น

หุ่นรบเหลยเจ๋อตัวนำหน้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

หน้ากากเกราะดัง "กริ๊ก" เปิดออก

เผยให้เห็นใบหน้าที่สงบนิ่ง แน่วแน่ แต่ไม่เย็นชา

เขากวาดตามองรอบๆ เสียงดังผ่านระบบขยายเสียง ทุ้มและมั่นคง:

"พวกคุณตกใจแย่เลย"

"ผมคือหน่วยเคลื่อนที่เร็ววงโคจรต้าเซี่ย (Da Xia Orbital Rapid Reaction Force)"

"ถูหยางเหยียน"

หวังเจ๋อเอ๋อรับประทานไปแล้ว

"ถู... กัปตันถู?!"

เขาหลุดปากออกมา เสียงเต็มไปด้วยความช็อก:

"พวกคุณ... พวกคุณลงมาจากอวกาศเหรอ?!"

มุมปากของถูหยางเหยียนยกขึ้นนิดหนึ่ง

เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้คนอุ่นใจ

"ถูกต้อง"

"พวกเรา ลงจอดมาจากอวกาศ"

ประโยคนี้

หวังเจ๋อและเพื่อนฝูง อ้าปากค้างกันหมด

มีคนพึมพำ:

"ชาตินี้... เป็นครั้งแรกที่เห็น—"

"คนลงมาจากอวกาศเพื่อมาช่วยคน"

หน้ากากของถูหยางเหยียนปิดลง

หุ่นรบหมุนตัว

สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มพวกยุ่นที่กำลังคุกเข่า ร้องไห้ ตัวสั่นอยู่บนพื้น

แรงกดดัน พุ่งทะลุปรอท

เขากำลังจะเอ่ยปาก—

ทันใดนั้น

เสียงไซเรนดังระรัวมาจากไกลๆ

รถตำรวจญี่ปุ่นหลายคันเบรกเอี๊ยดจอดสนิท

ประตูเปิด

ชายวัยกลางคนท่าทางเหมือนสารวัตรตำรวจรีบลงจากรถ

แต่พอสายตาเขากวาดไปเห็นกลุ่มคนบนพื้น—

หน้าซีดเผือดทันที

วินาทีถัดมา

เขาเห็นร่างที่คุ้นเคย

คุกเข่าอยู่

สภาพดูไม่ได้

คนคนนั้นก็เห็นเขาเช่นกัน

เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ รีบเงยหน้าตะโกนเสียงหลง:

"พ่อ!! ช่วยผมด้วย!!"

เสียงนี้

แหกปากจนคอแทบแตก!

สารวัตรญี่ปุ่นคนนั้นสูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ เดินเข้าไปหาถูหยางเหยียน น้ำเสียงแข็งกร้าว:

"นี่เป็นกิจการภายในของญี่ปุ่น"

"ต้าเซี่ยพวกคุณ ไม่มีสิทธิ์แทรกแซง"

ถูหยางเหยียนไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆ

แค่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณ

เหมือนจะบอกว่า—

ดำเนินการต่อ

วินาทีถัดมา

นักรบหุ่นรบเหลยเจ๋อข้างหลังเขาก้าวออกมาพร้อมกัน

การเคลื่อนไหวเฉียบขาด รวดเร็ว ไร้ส่วนเกิน

พวกยุ่นที่คุกเข่าอยู่ ถูกหิ้วปีก จับไขว้หลัง ใส่กุญแจมือทีละคน

ลำดับชัดเจน

ขั้นตอนคล่องแคล่ว

ราวกับแค่กำลังปฏิบัติภารกิจธรรมดาๆ

เมื่อพวกเขาเห็นโคบายาชิ, มัตสึโอกะ และพวกที่โดนระเบิดตัวเองจนเละเทะ ชะงักไปนิดหนึ่ง

วินาทีต่อมา—

มีคนหยิบสเปรย์ห้ามเลือดฉุกเฉินออกมาจากช่องอุปกรณ์

"ฟู่—"

ละอองยาถูกฉีดพ่น

ห้ามเลือด ปิดปากแผล รักษาสัญญาณชีพ

ทำเสร็จ ค่อยใส่กุญแจมือต่อ

มืออาชีพจนเกือบจะเย็นชา

หน้าของสารวัตรคนนั้นมืดครึ้มลงไปอีก

เขาเค้นเสียงออกมา:

"ขอบคุณต้าเซี่ย... ที่ช่วยเราจับกุมคนร้ายกลุ่มนี้"

"หลังจากนี้ เราจะดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด"