บทที่ 603 - โหมดตอบโต้ไร้ขีดจำกัด!

บทที่ 603 - โหมดตอบโต้ไร้ขีดจำกัด!

หวังเจ๋อบังคับตัวเองให้ตั้งสติ สูดหายใจลึก ตะโกนถาม

"พวกแกเป็นใคร?"

"ต้องการเงิน หรืออะไร?"

เขาพูดทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ

"บอกไว้ก่อนนะ"

"พวกเราเป็นคนต้าเซี่ย"

"ถ้าพวกแกกล้าทำอะไรพวกเรา—"

เสียงเขาต่ำลง แต่หนักแน่น

"ต้าเซี่ย... ไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!"

หัวหน้ากลุ่มหน้ากากปีศาจ

ถือปืนไรเฟิล

เดินออกมาอย่างเชื่องช้า

ภายใต้หน้ากาก มีเสียงหัวเราะประหลาดที่จงใจลากเสียงยาว

เขาพูดด้วยภาษาอังกฤษที่สำเนียงแปร่งปร่าสุดๆ ทีละคำ

"Da… Xia people?"

"หึ"

"ที่เราจะจัดการ... ก็คือพวกแกนั่นแหละ คนต้าเซี่ย"

ยิ่งพูดยิ่งอิน เหมือนตัวเองยืนอยู่กลางเวทีประวัติศาสตร์โลก

"พวกแก... ปล้นชิงความมั่งคั่งไปจากจักรวรรดิอินทรีผู้ยิ่งใหญ่ของเราไปเท่าไหร่?"

"แย่งงานเราไปกี่ตำแหน่ง?"

พวกหวังเจ๋อมองหน้ากัน

บนหน้าทุกคนมีสีหน้าเดียวกัน...

เครื่องหมายคำถามแปะอยู่เต็มหน้า

สำเนียงอังกฤษแบบนี้ ไวยากรณ์แบบนี้ จังหวะจะโคนแบบนี้

จะบอกว่าเป็นคนพี่อินทรี (อเมริกัน)?

ถ้าเป็นเรื่องจริง ครูสอนภาษาอังกฤษของมันคงต้องผูกคอตายยกแผง

แต่คนคนนั้นชัดเจนว่าไม่แคร์

หรือจะพูดว่า—

เดิมทีเขาก็ไม่ได้กะจะให้ใครเชื่อสนิทใจอยู่แล้ว

หนังหน้า 'พี่อินทรี' ชั้นนี้ ก็แค่ผ้าขี้ริ้วไว้บังหน้าเฉยๆ

เขายกปากกระบอกปืนขึ้น ยิงขึ้นฟ้า 'ปัง' หนึ่งนัด

เสียงก้องสะท้อนไปตามตึก

จากนั้น เขาตะเบ็งเสียงขึ้น

"วันนี้!"

"ฉันจะใช้พวกแก—"

"สั่งสอนต้าเซี่ย!"

"ให้พวกมันรู้ไว้!"

"ว่าการทำให้จักรวรรดิอินทรีผู้ยิ่งใหญ่ของเราโกรธ—"

"จะมีจุดจบยังไง!"

อากาศ ตึงเครียดจนเกือบขาดผึง

โคบายาชิซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากาก มุมปากแทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่

เขายังคงใช้ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ นั้น พูดเสริมอย่างเสแสร้ง

"แน่นอน"

"ถ้าพวกแกยอมแพ้ตอนนี้"

"จักรวรรดิอินทรีของเรา—"

"จะดูแลพวกแก 'อย่างดี'"

"หวังว่าพวกแก... จะไม่รนหาที่ตาย"

ในใจหวังเจ๋อด่าบรรพบุรุษมันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

แต่สีหน้ายังคงนิ่งอยู่

เขาสูดหายใจลึก เสียงมั่นคง

"ยอมแพ้?"

"แล้วแกจะรับประกันยังไง—"

"ว่าถ้าเรายอมแพ้ แล้วแกจะ 'ดูแลอย่างดี' จริงๆ?"

พูดไม่ทันจบ

ข้างกายโคบายาชิ

ชายสวมหน้ากากปีศาจอีกคน—มัตสึโอกะ ก็หัวเราะออกมา

เป็นเสียงหัวเราะที่เจือกลิ่นคาวเลือดและไม่ปิดบังอำพราง

เขาค่อยๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้น เล็งไปที่กลุ่มของหวังเจ๋อ น้ำเสียงเย็นยะเยือก

"รับประกันยังไง?"

"ง่ายมาก"

"ไม่ยอมแพ้—"

"ก็ตายเดี๋ยวนี้"

รูมืดมิดของปากกระบอกปืน

จ่อตรงมาที่กลุ่มคน

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง—

ทางฝั่งหวังเจ๋อ

หุ่นยนต์ AI เพื่อนคู่ใจทั้งสามตัว ทำการระบุภัยคุกคามเสร็จสิ้นพร้อมกัน

กรอบแจ้งเตือนสีแดง เด้งขึ้นมาในระบบการมองเห็นของพวกเธอพร้อมกัน

[ตรวจพบ: ภัยคุกคามถึงชีวิตด้วยอาวุธ]

[ตรวจพบ: พลเมืองฝ่ายเราถูกข่มขู่ด้วยกำลังอาวุธผิดกฎหมาย]

[ขออนุมัติ—โหมดตอบโต้ไร้ขีดจำกัด!]

วินาทีต่อมา

สัญญาณคำร้อง ถูกส่งตรงไปยังศูนย์บัญชาการหุ่นยนต์ AI เพื่อนคู่ใจ!

และที่ฝั่งต้าเซี่ย

เจ้าหน้าที่เข้าเวรกะดึก

มองดูสัญญาณเตือนสีแดงที่สว่างวาบบนหน้าจอ

ตาสว่างทันที

เขาจ้องตัวหนังสือพวกนั้น รูม่านตาหดเกร็ง

"...อะไรนะ?"

"มีคน—"

"จะจี้ตัวประกันคนต้าเซี่ย?"

ภายในศูนย์บัญชาการหุ่นยนต์ AI เพื่อนคู่ใจ

เจ้าหน้าที่กะดึก

แทบจะเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ กดปุ่มยืนยันทันที!

[โหมดตอบโต้ไร้ขีดจำกัด—อนุมัติแล้ว]

ในเวลาเดียวกัน ข้อความฉุกเฉินระดับความสำคัญสูงสุด ถูกส่งตรงไปยังสำนักความมั่นคงต้าเซี่ย!

ไม่มีการลังเล

ไม่มีการหารือ

—นี่คือเส้นตาย (Red Line)

และ ณ ที่เกิดเหตุ ในอากิฮาบาระ

ในสายตาของวิชเดลและโมกาดอร์... กุญแจล็อกสิทธิ์สีแดง ถูกปลดออกเงียบๆ

วินาทีถัดมา

หุ่นยนต์ AI เพื่อนคู่ใจทั้งสองตัว... ยิ้มพร้อมกัน

ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยนแบบพนักงานบริการ

แต่เป็น—

รอยยิ้มที่... ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

วินาทีนั้น

กลุ่มพวกยุ่นที่ล้อมหวังเจ๋ออยู่ ขนลุกซู่พร้อมกัน

อากาศ เย็นลงไปครึ่งแถบ

โคบายาชิซ่อนอยู่หลังหน้ากาก คิ้วขมวดเป็นปม

"...เกิดอะไรขึ้น?"

"กลัวจนเอ๋อไปแล้ว?"

"หรือ AI รวน?"

พูดยังไม่ทันจบ

มัตสึโอกะข้างๆ หมดความอดทนแล้ว

เขาหันกระบอกปืนไปที่วิชเดลทันที เสียงเย็นชา

"ช่างหัวมัน"

"ให้มัน—"

"ไปคุยกับกระสุนฉันเถอะ"

วินาทีถัดมา

ปัง!

เสียงปืนระเบิด

กระสุนพุ่งแหวกอากาศ

—แล้วก็

ถูกตะขออัลลอยด์ที่เด้งออกมาตบกระเด็น

"เคร้ง—"

เสียงโลหะปะทะกัน ดังชัดเจนอย่างเหลือเชื่อในยามค่ำคืน

กระสุนหมุนคว้างกระเด็นไปตกที่พื้นข้างๆ

สถานที่เกิดเหตุ

เงียบกริบ

พวกยุ่นตาถลนแทบทะลุหน้ากาก

มีคนเสียงสั่น

"...นะ... นี่มันสถานการณ์บ้าอะไร?"

"กระสุน... โดนตบกระเด็น?"

"หุ่นยนต์???"

ฝั่งหวังเจ๋อเองก็งงเป็นไก่ตาแตก

พูดตรงๆ

เขาก็เพิ่งเคยเห็น—

โหมดตอบโต้ไร้ขีดจำกัดของ AI เพื่อนคู่ใจ เป็นครั้งแรกเหมือนกัน

เพื่อนข้างๆ สูดปาก ถามเสียงเบา

"ไม่ใช่..."

"วิชเดลมีฟังก์ชันนี้ด้วยเหรอ?"

"จำได้ว่าบริษัท AI เพื่อนคู่ใจ... ยังไม่ได้รับอนุมัติให้ใช้ไทเทเนียมดวงดาวไม่ใช่เหรอ?"

"อัลลอยด์นี่... โหดขนาดนี้เลย?"

หวังเจ๋อยักไหล่ น้ำเสียงใจเย็นผิดปกติ

"ใครจะรู้ล่ะ"

"รู้แค่อย่างเดียว"

เขากวาดตามองฝูงชนฝั่งตรงข้ามที่เริ่มลก

"พวกเรา—"

"น่าจะรอดแล้ว"

ทันใดนั้น

อีกด้านหนึ่ง

โมกาดอร์ ค่อยๆ ยกมือขึ้น

ใบหน้าเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ทั้งป่วยจิตและงดงาม

วินาทีต่อมา

มือเธอ... แทงทะลุเข้าไปในท้องตัวเอง

ไม่ใช่เลือดเนื้อ

แต่เป็นเสียงเครื่องจักรแยกตัวดังหึ่งๆ

โครงสร้างโลหะภายในร่างกายจัดเรียงตัวใหม่อย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางเสียงที่ชวนให้ขนหัวลุก—

เคียวอัลลอยด์เหล็กกล้าความแข็งแกร่งสูง... ถูกเธอดึงออกมาทีละนิด

ประกายคมกริบวาบผ่าน

วินาทีนั้น

เพื่อนเจ้าของโมกาดอร์... ยืนแข็งทื่อ

ตาเบิกกว้างสุดขีด เสียงสั่นระริก

"...ดะ... เดี๋ยว"

"ไม่ใช่"

"นี่ฉัน—"

"นอนกอดไอ้ของแบบนี้ทุกคืนเลยเหรอ?"

หวังเจ๋อและเพื่อนๆ หูผึ่งทันที

หันขวับมามองพร้อมกัน

มีคนถามหน้าตาย

"เพื่อน"

"เมื่อกี้พูดว่าไงนะ?"

"—กอดนอนยังไงนะ?"

ในขณะที่ฝั่งหวังเจ๋อกำลังโล่งใจ ถึงขั้นเล่นมุกกันได้แล้ว—

พวกยุ่นฝั่งตรงข้าม... ช็อกจนเอ๋อรับประทานไปแล้ว

เอ๋อขนาดไหน?

ขนาดที่ลืมดัดจริตพูดอังกฤษไปเลย

หนึ่งในนั้น หลุดสบถออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น

"...นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย?!"

ใบหน้าของโคบายาชิบิดเบี้ยวอยู่ใต้หน้ากาก

วินาทีต่อมา

เขาแสยะยิ้ม

"จะเป็นตัวบ้าอะไรก็ช่าง"

"ฉันไม่เชื่อหรอก—"

"ว่ามันจะกันปืนกลได้!"

สิ้นเสียง

เขากระชากปืนกลมือออกมา

เหนี่ยวไก

ดาดาดาดา—!