บทที่ 251: แล้วทำไมฉันต้องกลัว

บทที่ 251: แล้วทำไมฉันต้องกลัว?

ใบหน้าของจ้าวเหลยซีดเผือด นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

"เดี๋ยวคนของปาซงก็จะมาถึงแล้ว คุณไม่กลัวเหรอ!"

แม้จะจนตรอก แต่จ้าวเหลยก็ยังพยายามขู่หวังฉีอีกครั้ง ยังไงซะรัฐกะฉิ่นก็เป็นถิ่นของปาซง เขาไม่เชื่อหรอกว่าหวังฉีจะกล้าเมินเฉยต่ออิทธิพลของปาซงแล้วทำอะไรบุ่มบ่ามที่นี่

"ทำไมฉันต้องกลัว? คุณคงไม่คิดว่าฉันจะมาหาคุณโดยไม่มีการเตรียมตัวหรอกนะ?" หวังฉีมองจ้าวเหลยที่แสนไร้เดียงสาแล้วยิ้ม "หรือบางทีคุณอาจจะลืมไปแล้วว่า ตอนนี้เหมืองหยกที่รัฐกะฉิ่นปิดทำการอยู่เพราะมีการประท้วง"

ตอนที่ผู้จัดการใหญ่ชุยส่งข้อมูลของจ้าวเหลยให้หวังฉีดู หวังฉีเห็นว่าเขามีประสบการณ์ที่ดีและเคยร่วมงานกับผู้จัดการใหญ่ชุยมาก่อน ดังนั้นเมื่อผู้จัดการใหญ่ชุยแนะนำ เธอจึงตกลงให้จ้าวเหลยมารับตำแหน่งหัวหน้าสาขาของซีหวังจิวเวลรี่ในรัฐกะฉิ่น

ทว่า ทรัพย์สินเงินทองมักสั่นคลอนจิตใจคน

เมื่อความโลภเข้าครอบงำ ก็ยากที่จะปล่อยวางโดยไม่ได้รับการตอบสนอง

แต่พวกเหลือบไรพวกนี้ แค่กำจัดทิ้งก็จบ และยังสามารถใช้เชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อโปรโมทกฎระเบียบภายในกรุ๊ปได้อีกด้วย

"ในฐานะหัวหน้าสาขาของซีหวังจิวเวลรี่ในรัฐกะฉิ่น มันเป็นเรื่องปกติมากที่คุณจะต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์นี้ ดังนั้น บทลงโทษทางวินัยใดๆ ที่ทางกรุ๊ปจะดำเนินการกับคุณถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามกฎระเบียบและชอบธรรมทุกประการ"

หวังฉีมองจ้าวเหลยแล้วพูดต่อ "คุณควรขอบคุณฉันนะที่ช่วยปิดข่าวให้ ถ้าปาซงรู้ว่าคุณถูกพวกเราจับได้เพราะทรยศ ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดในการทำงาน เขาคงไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ไม่ว่าคุณจะหักหลังเขาหรือไม่ก็ตาม"

หวังฉีเหลือบดูเวลาอีกครั้ง "สายแล้ว ฉันต้องไปดูที่เหมืองหน่อย"

เธอยิ้มให้จ้าวเหลยที่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม "ถ้าคุณไม่พูด ฉันจะถือว่าคุณเลือกทางเลือกที่สองโดยดุษณี"

ขณะที่หวังฉีลุกขึ้นจะเดินออกไป จ้าวเหลยก็พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการจับกุมของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซีหวัง เพื่อจะพุ่งเข้าไปกอดขาหวังฉี

แต่ภาพที่เขาพุ่งเข้าใส่หวังฉีกลับไม่เกิดขึ้น ขาของเขาถูกบอดี้การ์ดคว้าไว้ ส่วนศีรษะก็ถูกหวังฉีเตะสวนกลับไปเต็มแรง

มันเป็นการตอบโต้โดยสัญชาตญาณล้วนๆ

คนรอบข้างมองหวังฉีด้วยความประหลาดใจ พวกเขาคาดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเธอจะรวดเร็วขนาดนี้

หวังฉีวางเท้าลงอย่างใจเย็น เห็นไหมล่ะ ความฟิตของร่างกายเป็นสิ่งจำเป็น เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ

"ผู้จัดการใหญ่หวัง ผมเลือกทางเลือกแรกครับ ผู้จัดการใหญ่หวัง!"

หวังฉีไม่สนใจเสียงตะโกนของจ้าวเหลยไล่หลังอีกต่อไป ด้วยสันดานอย่างเขา พูดดีด้วยก็มีแต่จะทำให้เขาเห็นว่าเราเป็นลูกพลับนิ่มให้เคี้ยวเล่น

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ใช้ไม้แข็งจัดการเลยดีกว่า

ส่วนทางด้านปาซง หลี่คุนน่าจะจัดการเคลียร์ให้เรียบร้อยแล้ว

ไม่ว่าปาซงจะมีท่าทียังไง เขาก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการจัดการพนักงานของซีหวังกรุ๊ป

ก่อนจะแตกหักกันจริงๆ การรักษาหน้าฉากความเป็นมิตรระหว่างสองฝ่ายไว้ก็ยังจำเป็นอยู่

หวังฉีไม่ได้โกหกจ้าวเหลย หลังจากออกจากวิลล่า เธอพาเทียนเกอและคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังเหมืองหยกในรัฐกะฉิ่นจริงๆ

จนถึงวันนี้ เหมืองหยกที่รัฐกะฉิ่นปิดทำการมาได้สักพักแล้ว

โชคดีที่พนักงานส่วนใหญ่ในเหมืองเป็นคนท้องถิ่น พวกเขาจึงมีช่องทางหาอาหารและเสื้อผ้าประทังชีวิตแม้จะถูกกักบริเวณอยู่ภายในโรงงาน

พวกเขายังแสดงจุดยืนชัดเจนว่า หากทางกรุ๊ปไม่แก้ไขปัญหาที่พวกเขายื่นข้อเสนอไป พวกเขาก็พร้อมจะยืดเยื้อการประท้วงต่อไป

จุดประสงค์หนึ่งของการมาเยือนรัฐกะฉิ่นครั้งนี้ของหวังฉี คือเพื่อจัดการปัญหานี้และทำให้โรงงานกลับมาเปิดสายการผลิตได้ตามปกติ

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เธอมาถึงแรกๆ เธอเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้วว่า หากหาตัวผู้จัดการใหญ่ชุยไม่เจอ เธอคงต้องเปิดเผยตัวตนเพื่อเรียกความเชื่อมั่นจากพนักงานเหมืองหยก

แต่ในเมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าผู้จัดการใหญ่ชุยยังมีชีวิตอยู่ แค่ถูกคุมขังไว้ ทางเลือกที่ดีที่สุดย่อมเป็นการช่วยผู้จัดการใหญ่ชุยออกมาให้เร็วที่สุดเพื่อจัดการเรื่องนี้ และเธอจะพยายามหลีกเลี่ยงการเข้าไปพัวพันด้วยตัวเองถ้าไม่จำเป็น

ท้ายที่สุดแล้ว 'ตัวเธอในปัจจุบัน' ควรจะกำลังท่องเที่ยวเพลิดเพลินกับวัฒนธรรมท้องถิ่นอยู่ที่เวียงจันทน์กับหลินหยางต่างหาก

เว้นแต่จะจำเป็นจริงๆ การปิดบังตัวตนไว้ดีที่สุด

ดังนั้น การเดินทางไปเหมืองหยกครั้งนี้ของหวังฉีจึงเป็นเพียงการไปดูลาดเลาเท่านั้น

เหมืองหยกตั้งอยู่ในพื้นที่ชานเมืองห่างไกลของรัฐกะฉิ่น ใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั่วโมง

เมื่อมาถึงเขตรอบนอกของเหมือง ก็เห็นเจ้าหน้าที่ของซีหวังซีคิวริตี้เดินลาดตระเวนอยู่อย่างเป็นระเบียบวินัย

รถยังไม่ทันจอดสนิท เจ้าหน้าที่ซีหวังซีคิวริตี้ก็เข้ามาตรวจสอบแล้ว

รายชื่อของถังซือและซ่งเหรินได้รับการลงทะเบียนไว้กับเหลียงโหย่วฮุยแล้ว หลังจากเจ้าหน้าที่ซีหวังซีคิวริตี้ยืนยันตัวตนของถังซือกับเหลียงโหย่วฮุย หวังฉีและรถจี๊ปของพวกเขาก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไป

ถังซือไม่ได้เปิดเผยตัวตนของหวังฉี บอกเพียงแค่ชื่อของตัวเองและแจ้งว่ามาตรวจตราตามปกติ

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ซีหวังซีคิวริตี้ที่ประจำการอยู่หน้าเหมืองหยกชื่อ ลิตู เขาเป็นคนท้องถิ่นไม่กี่คนที่ไต่เต้าขึ้นมาถึงระดับหัวหน้างานในซีหวังซีคิวริตี้

ลิตูมองถังซือ แล้วกวาดตามองหวังฉีและคนอื่นๆ ด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยว่า "เราไปคุยกันที่อื่นดีไหม?"

ลิตูพูดภาษาจีน และเป็นภาษาจีนที่ค่อนข้างได้มาตรฐาน

ถังซือหันไปมองหวังฉีด้านหลัง แล้วบอกกับลิตูว่า "พวกเขาทุกคนมาจากกรุ๊ป ท่านประธานส่งมาสืบหาสาเหตุของเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอก"

ลิตูพยักหน้า นั่งลงในบ้านพักชั่วคราว แล้วเล่าให้ถังซือฟัง "ความจริงเรื่องมันก็ง่ายๆ เยว่หลง เรียกร้องขอพบหัวหน้าของซีหวังจิวเวลรี่ เพื่อขอให้บริษัทปลดจ้าวเหลยออกจากตำแหน่ง สอบสวนเรื่องการทำงานล่วงเวลา การเร่งยอดการผลิต และการกดดันพนักงานในโรงงานอย่างละเอียด รวมถึงจ่ายเงินชดเชยให้พนักงานที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในเหมือง..."

ยิ่งฟัง หวังฉีก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น

จ้าวเหลยคนนี้จะเรียกว่าแค่เหลือบไรไม่ได้แล้ว เขาเป็นปลิงดูดเลือดชัดๆ

พอลิตูพูดจบ ถังซือและคนอื่นๆ ก็เผลอหันไปมองหวังฉีโดยสัญชาตญาณ

ใครก็ตามที่ขึ้นมาถึงระดับหัวหน้างานได้ย่อมต้องหูตาไว ปฏิกิริยาของคนเหล่านี้บอกลิตูได้ทันทีว่า หวังฉีคือคนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในกลุ่มนี้

"บอกพวกเขาไปก่อนว่าจ้าวเหลยถูกทางบริษัทจัดการเรียบร้อยแล้ว และผู้จัดการใหญ่ชุยจะเข้าไปที่โรงงานอย่างเร็วที่สุดในวันพรุ่งนี้"

หลังจากหวังฉีพูดจบ ถังซือและซ่งเหรินต่างก็หันไปมองลิตู

ลิตูพยักหน้า "ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว"

เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ที่นี่ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงในตอนนี้ หวังฉีก็เดินทางกลับโรงแรม

ภารกิจเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการช่วยผู้จัดการใหญ่ชุยและพนักงานที่หายไป ส่วนเรื่องวัตถุดิบหยกเอาไว้จัดการทีหลังได้ เพราะของมันหนัก จะขนย้ายทีก็ต้องปะทะกับพวกที่เฝ้าอยู่แน่ๆ

และเจ้าหน้าที่ซีหวังซีคิวริตี้ที่เพิ่งมาถึงรัฐกะฉิ่นก็ยังไม่คุ้นเคยพื้นที่ ทำให้มีความเสี่ยงที่จะคว้าน้ำเหลว แถมอาจจะไปแหวกหญ้าให้งูตื่น จนช่วยใครออกมาไม่ได้เลยสักคน ทั้งผู้จัดการใหญ่ชุยและคนอื่นๆ

พอกลับถึงห้องพัก หวังฉีก็รีบโทรหาหลี่คุน

ตอนที่หลี่คุนรับสายครั้งแรก เสียงรอบข้างค่อนข้างอึกทึก แต่ไม่นานก็เงียบลง

"สะดวกคุยไหม?"

"สะดวกครับ"

"ได้รับที่อยู่หรือยัง?"

จ้าวเหลยเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวแต่ปากเก่ง พอเอาเข้าจริงก็ใจปลาซิว หลังจากหวังฉีออกจากวิลล่าของเขาไม่นาน เขาก็ยอมคายความลับออกมาหมดเปลือก

ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาออกจากวิลล่าคนเดียว เพราะกลัวจะโดนคนของปาซงตามมาเก็บ อยากจะเกาะติดเจ้าหน้าที่ซีหวังซีคิวริตี้แจเพื่อรักษาชีวิตรอด