บทที่ 2: วงแหวนวิญญาณกำเนิด เปิดโปงเทพรากษสซึ่งๆ หน้าเลยงั้นรึ?

บทที่ 2: วงแหวนวิญญาณกำเนิด เปิดโปงเทพรากษสซึ่งๆ หน้าเลยงั้นรึ?

ภายในป่าละเมาะเล็กๆ แสงเงาของต้นไม้ทอดยาวลงบนร่างของหลินหยวน

เขายังคงเปิดอ่านกฎของสมุดบันทึกในห้วงความคิด มุมปากยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามตัวอักษรที่อ่านผ่านตา

【กฎข้อที่ 3: ต้องอัปเดตบันทึกทุกวัน เนื้อหาไม่จำกัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสัพเพเหระ บ่นพล็อตเรื่อง หรือความเข้าใจในการบำเพ็ญเพียร หากอยู่ในช่วงเก็บตัวฝึกตนนาน ระบบสามารถอัปโหลดข้อมูลแทนได้】

【กฎข้อที่ 4: ยิ่งผู้ถือครอง "สำเนาบันทึก" มี "ระดับความเชื่อถือ" ในเนื้อหาที่โฮสต์เขียนมากเท่าไหร่ อัตราคริติคอลของรางวัลที่โฮสต์ได้รับก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น】

【กฎข้อที่ 5: ผู้ถือครองสำเนาบันทึกไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ต่อโฮสต์ได้ (รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง การโจมตีทางกายภาพ, โจมตีทางจิตวิญญาณ, คำสาป, วางยาพิษ, ส่งผู้อื่นมาลอบโจมตี ฯลฯ) มิฉะนั้น อินสแตนซ์จะถูกเรียกคืนอัตโนมัติ และโฮสต์มีสิทธิ์ตอบโต้ผู้ถือครองได้】

【...】

【สิทธิ์ในการตีความทั้งหมดเป็นของระบบสร้างสมุดบันทึก】

เมื่อเห็นกฎข้อที่ห้านี้ หลินหยวนแทบจะหลุดขำออกมา

เดิมทีเขากังวลว่าถ้าเผลอตัวคึกคะนองเขียนแฉประวัติมืดของปิปิตงหรือเชียนเริ่นเสวี่ยออกไป อาจจะโดนราชทินนามพรหมยุทธ์ย่องมาปาดคอถึงเตียงกลางดึก

ดูจากตอนนี้แล้ว ระบบนี่ช่างรู้ใจจริงๆ

โอ๊ะ เดี๋ยวสิ นี่มันการทำงานพื้นฐานของระบบสมุดบันทึกชัดๆ

"ทำอันตรายไม่ได้? หมายความว่าต่อให้ฉันชี้หน้าด่าปิปิตงว่าเป็นพวกสมองคลั่งรัก นางก็ทำได้แค่จ้องมองตาปริบๆ งั้นสิ?"

"ประเสริฐ!"

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในเวลาที่เหมาะสม:

【ติ๊ง! คำแนะนำสำหรับมือใหม่สิ้นสุดลงแล้ว】

【แพ็คของขวัญมือใหม่ระดับสูงสุดพร้อมใช้งาน ท่านต้องการรับหรือไม่?】

"รับสิ! รีบหน่อย!"

หลินหยวนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

วินาทีต่อมา กระแสความอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ห่อหุ้มทั่วทั้งร่างกายของเขาทันที

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับหนึ่งพันเหรียญทอง】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะติดตัว: ความชำนาญกระบวนท่า (ระดับความสำเร็จขั้นสูง)】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี สมรรถภาพทางกายของโฮสต์ได้รับการยกระดับครั้งใหญ่และปรับโครงสร้างเส้นลมปราณ ร่างกายปัจจุบันสามารถรองรับขีดจำกัดได้: หนึ่งพันปี!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับรางวัลเฉพาะวิญญาณยุทธ์: วงแหวนวิญญาณกำเนิด (หอกสังหารเทพ/เนตรซ้อน)】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะพิเศษ: การอำพรางกลิ่นอายระดับเทพ (สามารถปรับความผันผวนของพลังวิญญาณและสีวงแหวนวิญญาณได้ตามใจชอบ)】

ตูม!

ร่างกายที่เคยผอมบางตามวัย พลันเปี่ยมไปด้วยขุมพลังระเบิดมหาศาล

มัดกล้ามและกระดูกทุกส่วนส่งเสียงลั่นกรอบแกรบอย่างน่าฟัง

ไม่มีฉากสูตรสำเร็จอย่างการชำระล้างไขกระดูกหรือขับโคลนสีดำออกมา ผลิตภัณฑ์จากระบบย่อมเป็นผลงานชิ้นเอก ขั้นตอนเดียวจบ!

"นี่น่ะหรือความรู้สึกของการเปี่ยมไปด้วยพลัง?"

หลินหยวนกำหมัดแน่น เกิดเสียงอากาศระเบิดเบาๆ ดังขึ้น

จากนั้น เขาสัมผัสได้ในความมืดมนว่าวิญญาณยุทธ์ทั้งสองของเขาได้รับวงแหวนวิญญาณวงแรกแล้ว

หากไม่ใช่ว่าสถานที่ไม่อำนวย เขาคงอยากปลดปล่อยพวกมันออกมาเชยชมสักหน่อย

【วงแหวนวิญญาณกำเนิด: ก่อตัวขึ้นจากวิญญาณยุทธ์ของโฮสต์เอง ไม่จำเป็นต้องล่าสัตว์วิญญาณ อายุของวงแหวนจะวิวัฒนาการอัตโนมัติตามการพัฒนาสมรรถภาพทางกายของโฮสต์】

【อายุปัจจุบัน: หนึ่งพันปี】

ต่อมา ข้อมูลเกี่ยวกับทักษะวิญญาณที่หนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

เนตรซ้อน ทักษะวิญญาณที่ 1: ห้วงมิติหยุดนิ่ง

ผลลัพธ์: กักขังพื้นที่รอบเป้าหมาย บังคับควบคุมโดยสมบูรณ์เป็นเวลา 3 วินาทีสำหรับเป้าหมายที่มีระดับสูงกว่าตนเองไม่เกิน 10 ระดับ หากเป้าหมายแข็งแกร่งกว่านั้น เวลาควบคุมจะลดลง โดยมีขั้นต่ำอยู่ที่ 1 วินาที

ผลติดตัว (Passive): หลังจากเปิดใช้เนตรซ้อน การเคลื่อนไหวของศัตรูจะช้าลงสิบเท่าในสายตาของหลินหยวน และเขาสามารถมองทะลุจุดอ่อนในการไหลเวียนพลังวิญญาณของคู่ต่อสู้ได้โดยตรง

หอกสังหารเทพ ทักษะวิญญาณที่ 1: สังหารเทพ · ทะลุทะลวง

ผลลัพธ์: เมินเฉยต่อการป้องกัน 50% บาดแผลที่เกิดจากหอกสังหารเทพจะแฝง "ปราณชั่วร้ายแห่งวิถีสวรรค์" หากไม่มีราชทินนามพรหมยุทธ์สายรักษาหรือความสามารถในการรักษาระดับเทพยื่นมือเข้าช่วย บาดแผลจะไม่มีวันสมานและเลือดจะไหลไม่หยุด

"อันหนึ่งเป็นสถานะควบคุมบังคับ (Hard Control) อีกอันเป็นความเสียหายจริง (True Damage) แถมตัดการรักษา"

แถมเขายังมีหนึ่งวิญญาณยุทธ์ส่วนร่างกาย (ดวงตา) และหนึ่งวิญญาณยุทธ์อาวุธ สามารถใช้พร้อมกันในการต่อสู้ได้ใช่ไหม?

ควบคุมก่อน แล้วแทงด้วยหอกสังหารเทพ ไร้เทียมทาน!

แค่เพียงความคิด หลินหยวนเปิดใช้งาน การอำพรางกลิ่นอายระดับเทพ

เขาปลอมแปลงวงแหวนวิญญาณทั้งสองให้กลายเป็นสีเหลืองร้อยปี

ในเวลานี้ หากวงแหวนแรกเป็นระดับพันปีและไม่ได้สังกัดขุมอำนาจใดๆ คงจะก่อให้เกิดปัญหาไม่น้อย

ต่อให้สังกัดขุมอำนาจ ปัญหาก็คงไม่เล็กเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้น เป็นอัจฉริยะธรรมดาๆ ไปก่อนดีกว่า

น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ เนื่องจากเป็นวงแหวนที่ควบแน่นขึ้นเอง พลังวิญญาณของเขาจึงไม่เพิ่มขึ้นเลย ยังคงอยู่ที่ระดับสิบ

จากนั้น ด้วยความคิดของหลินหยวน สมุดบันทึกสีดำเล่มหนึ่งที่มองเห็นได้เฉพาะเขาเท่านั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ในเมื่อต้องเขียนเนื้อหาเพื่อแจกจ่ายสำเนาบันทึก งั้นก็ต้องเขียนอะไรสักหน่อย

"เขียนอะไรดีนะ?"

"บันทึกบทแรกต้องพีคๆ หน่อย ต้องทำให้พวกผู้หญิงที่ได้รับสำเนาไปสงสัยในชีวิต และต้องทำให้พวกนางเชื่อฉันง่ายขึ้น"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินหยวนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ภายใต้เจตจำนงของเขา ตัวอักษรเริ่มปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ:

【ปี X เดือน X วัน X อากาศแจ่มใส】

【คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฉันจะทะลุมิติเข้ามาในโลกนิยาย "โต้วหลัวต้าลู่"】

【ถึงแม้ชาติก่อนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะเป็นเด็กกำพร้า แต่การเริ่มต้นในชาตินี้ก็ถือว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่มีพ่อขี้เมาเหมือนอย่างถังซาน】

【ตอนปลุกวิญญาณยุทธ์วันนี้ทำเอาฉันเกือบขำตาย】

【ผู้ข้ามภพมีมาแล้วก็ไป แต่ "ซูอวิ๋นเทา" นั้นคงอยู่ตลอดกาล สมฉายา "มหามุนีตาบอด" (Blind Douluo) จริงๆ!】

【ฉันปลุกได้อาวุธสังหารอันดับหนึ่งแห่งยุคบรรพกาลอย่าง "หอกสังหารเทพ" แถมยังมี "เนตรซ้อน" โบราณ ซึ่งเป็นวิญญาณยุทธ์คู่ระดับเทพแท้ๆ】

【ผลปรากฏว่าหมอนั่นกลับมองไม่ออกว่าตาฉันมีอะไรผิดปกติ แถมยังเชื่อคำโกหกของฉันที่บอกว่าหอกนี้ชื่อ "หอกกลืนวิญญาณ" อีกต่างหาก】

【แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ทำตัวโลว์โปรไฟล์ (Low profile) ไว้คือหนทางที่ถูกต้อง】

【ขืนให้ยัยผู้หญิงบ้าคลั่งอย่าง "ปิปิตง" แห่งสำนักวิญญาณยุทธ์รู้เข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นบ้าง】

เขียนมาถึงตรงนี้ ปลายปากกาของหลินหยวนชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

จะเล่นทั้งที ต้องเล่นให้ใหญ่!

ระบุชื่อไปเลย!

【จะว่าไป ปิปิตงก็นับเป็น "คนที่น่าสงสาร" คนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่น่ากลัว】

【นางแบกรับมรดกของ "เทพรากษส" เอาไว้!】

【เทพรากษส คือเทพเจ้าที่ครอบครองความชั่วร้ายและความเคียดแค้น】

【หอกสังหารเทพของฉันมี "ปราณชั่วร้าย" หนักหนาขนาดนี้ เกิดมันไปกระตุ้นจิตแห่งเทพรากษสในตัวนางจนอาการป่วยทางจิตกำเริบหนักกว่าเดิมจะทำยังไง?】

【เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของฉัน ฉันควรอยู่ให้ห่างจากสำนักวิญญาณยุทธ์จะดีกว่า】

【ผู้หญิงคนนั้นดูภายนอกสูงส่งเย็นชา แต่เบื้องหลังไม่รู้ว่าโดนจิตแห่งเทพรากษสทรมานไปขนาดไหนแล้ว ทางที่ดีอย่าไปหาเรื่องใส่ตัว】

【สู้แอบซุ่มพัฒนาตัวเองเงียบๆ ในโรงเรียนนั่วติงก่อน แล้วถือโอกาสดูสิว่า "กระต่ายนักเลง" ตัวนั้นอยู่ที่นี่จริงหรือเปล่า】

หมากตานี้เรียกว่า "โยนหินถามทาง" และยังเป็นการ "โจมตีแบบลดมิติ" อีกด้วย

เรื่องที่ปิปิตงสืบทอดตำแหน่งเทพรากษส ถือเป็นความลับสุดยอด ณ ช่วงเวลานี้!

นอกจากตัวนางเอง น่าจะมีแค่เชียนเต้าหลิวเท่านั้นที่รู้!

หากปิปิตงมีสำเนาบันทึกอยู่จริงๆ...

เมื่อนางเห็นข้อความนี้ ความตกตะลึงและความหวาดกลัวจะเติมเต็ม "ระดับความเชื่อถือ" ให้เต็มปรอทในทันที!

และตามกฎข้อที่ 4 ยิ่งนางเชื่อมากเท่าไหร่ รางวัลที่เขาได้รับก็จะยิ่งอู้ฟู่มากขึ้นเท่านั้น

ที่เจ๋งยิ่งกว่าคือตามกฎข้อที่ 5 ต่อให้นางโกรธจนอกแทบระเบิดและอยากจะมุดสายเน็ตมาฆ่าเขา นางก็ทำไม่ได้!

"หึหึ ปิปิตง หวังว่าเจ้าจะชอบของขวัญวันพบหน้าชิ้นนี้นะ"

"คิกคิกคิก..."

จากนั้นหลินหยวนก็เก็บสมุดบันทึก

"เขียนบันทึกเสร็จแล้ว ต่อไปก็ได้เวลาไปดูว่ากระต่ายที่ตามหาอยู่ในโรงเรียนนั่วติงแห่งนี้หรือเปล่า"

เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหอพักเจ็ดด้วยฝีเท้าเบาสบาย

ในเวลานี้ เขาหารู้ไม่

วินาทีที่เขาตวัดปลายปากกาจบ

ลึกลงไปในวังสังฆราชที่ห่างออกไปหลายพันลี้ กลิ่นอายที่น่าหวาดหวั่นก็ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน!

ทั่วทั้งวังสังฆราชสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นภายใต้แรงกดดันมหาศาลนี้!