บทที่ 330 - กุญแจที่แท้จริงกับความมืดมิดใต้สายน้ำ
บทที่ 330 - กุญแจที่แท้จริงกับความมืดมิดใต้สายน้ำ
บทที่ 330 - กุญแจที่แท้จริงกับความมืดมิดใต้สายน้ำ
แม่น้ำสายหนึ่งพาดผ่านกลางหุบเขา น้ำในแม่น้ำขุ่นคลั่ก เต็มไปด้วยเศษเนื้อเน่าเปื่อยและโครงกระดูกลอยฟ่อง กลิ่นเหม็นชวนอ้วกตลบอบอวล
เย่ไป๋ยกมือปิดปากทำท่าจะขย้อนของเก่า สองสาวเองก็หน้าเขียว รีบถอยกรูดออกมาบีบจมูกแทบไม่ทัน
เย่ไป๋หยิบเข็มทิศออกมาดูทิศทาง "ทางออกน่าจะอยู่ข้ามแม่น้ำไป ระวังตัวด้วย อย่าไปเหยียบกับดักเข้าล่ะ"
ทั้งสามกลั้นใจข้ามแม่น้ำนรกนั่นไป จนเจอกับประตูหินบานใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่
หลังประตูคือทางเดินแคบๆ มืดสลัว สองข้างทางเต็มไปด้วยเศษไม้ผุพังและฝุ่นหนาเตอะ เย่ไป๋เดินนำหน้า สองสาวเดินตามต้อยๆ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เย่ไป๋ก็หยุดกึก หันมาสั่ง "ยืนนิ่งๆ ห้ามขยับ"
พูดจบ เขาก็ชักกริชออกมา ค่อยๆ ย่างสามขุมไปข้างหน้า
หยางมี่กับเมิ่งจื่ออี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หน้าซีดเผือด จ้องมองแผ่นหลังเย่ไป๋ตาไม่กระพริบ
ทันทีที่เท้าเย่ไป๋แตะพื้นทางเดิน รังสีดาบอำมหิตก็พุ่งเข้าใส่หน้าอกเขาเต็มๆ!
"อึก!"
เย่ไป๋กระอักเลือด ตัวปลิวไปกระแทกต้นไม้หักโค่น ร่วงลงไปกองกับพื้น เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
"เชี่ยเอ้ย... อะไรวะเนี่ย?" เย่ไป๋กุมท้องด้วยความเจ็บปวด
"พี่เย่!" เมิ่งจื่ออี้ร้องเสียงหลง วิ่งเข้าไปดูอาการ "เป็นไงบ้าง?"
"ไม่เป็นไร... ไกลหัวใจ" เย่ไป๋เช็ดเลือดที่มุมปาก
เมื่อกี้เขาสัมผัสได้ถึงรังสีดาบจากด้านหลังเลยเบี่ยงตัวหลบ
แต่เพราะหลบกะทันหันไปหน่อย แผลเก่าเลยฉีก ขยับตัวทีร้าวไปทั้งตัว
"ทำไมจู่ๆ ถึงมีรังสีดาบล่ะ?" เมิ่งจื่ออี้จ้องมองรอยแตกบนพื้นอย่างสงสัย
"กับดักกลไกมั้ง?" หยางมี่สันนิษฐาน
ทุกคนเริ่มระแวง มองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากบันไดหินที่ทอดลึกลงไปในถ้ำ เสียงนั้นเริ่มจากเบาๆ แล้วค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีตัวอะไรบางอย่างกำลังเดินขึ้นมา
สีหน้าเย่ไป๋เคร่งเครียด จ้องเขม็งไปที่ทางเดินมืดมิด เอาตัวบังสองสาวไว้
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าเร่งจังหวะเร็วขึ้น เจ้าสิ่งนั้นกำลังพุ่งเข้ามา!
เย่ไป๋หรี่ตา กำหมัดขวาแน่น เตรียมพร้อมปะทะ
ตูม!
ปากทางบันไดหินระเบิดออก เศษดินเศษหินปลิวว่อน
เย่ไป๋เบิกตาโพลง แทบช็อกกับภาพตรงหน้า!
อสูรกายร่างยักษ์ปรากฏตัวขึ้น มันคือชุดเกราะเหล็กขนาดมหึมา สูงใหญ่ราวกับตึกเจ็ดแปดชั้น! บนเกราะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและสนิมเขรอะ บ่งบอกผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน
"ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย?" เย่ไป๋หลุดปากอุทาน
หน้าอกของชุดเกราะมีรอยฟันขนาดใหญ่ ดูเหมือนเคยโดนดาบยักษ์ฟันมาก่อน รอยแผลนั้นยังมีแสงสีแดงจางๆ เรืองออกมา
ชิ้นส่วนเกราะหลายแห่งหลุดหายไป โดยเฉพาะชิ้นใหญ่ที่เหมือนโดนกระชากออก เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กภายใน ดูจากรอยแผลแล้ว อาวุธที่ทำร้ายมันได้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่!
"นี่มันตัวอะไรกัน?" สองสาวอ้าปากค้าง ตะลึงงัน
"ช่างหัวมันเถอะว่าตัวอะไร ฆ่ามันให้ตายก่อนค่อยว่ากัน!" เย่ไป๋คิ้วกระตุก ตัดสินใจเปิดก่อนได้เปรียบ
เขากระโจนเข้าใส่ชุดเกราะยักษ์ดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง เล็งหมัดไปที่ข้อต่อขา หวังจะตัดกำลังขาให้มันล้มลง
เคร้ง!
เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เย่ไป๋รู้สึกเหมือนต่อยภูเขาเหล็ก แขนชาไปทั้งแถบ
"แข็งชะมัด! ระวังตัวด้วย!" เย่ไป๋ตะโกนเตือน
ชาวเน็ตในไลฟ์เริ่มแพนิกอีกรอบ
[แม่เจ้าโว้ย! สัตว์ประหลาดอะไรวะนั่น? หมัดเย่ไป๋ยังเอาไม่ลง แล้วจะรอดไหมเนี่ย?]
[ตัวนี้โหดกว่าไอ้ศพแห้งเมื่อกี้อีก รายการนี้ชักจะเล่นแรงขึ้นทุกที]
[พี่เย่สู้ๆ อย่าเป็นอะไรไปนะ!]
ดูเหมือนชุดเกราะยักษ์จะโมโหที่โดนมดกัด มันเหวี่ยงแขนเหล็กขนาดมหึมากวาดไปรอบๆ เย่ไป๋ดีดตัวถอยหลังหลบได้อย่างหวุดหวิด แขนเหล็กฟาดพื้นตูมใหญ่ ฝุ่นตลบ พื้นดินยุบเป็นหลุมลึก
"หาจุดอ่อนมันให้เจอ!" หยางมี่ตะโกน
เมิ่งจื่ออี้ที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "เย่ไป๋! ข้างหลังมันมีสนิมเกาะหนามาก ตรงนั้นเหล็กน่าจะบาง!"
เย่ไป๋ตาเป็นประกายทันที เขาอาศัยความคล่องตัววิ่งวนหลอกล่อ หลบหลีกการโจมตีอันหนักหน่วง แล้วอ้อมไปด้านหลัง
ได้จังหวะ เขาเตะเปรี้ยงเข้าที่จุดสนิมเขรอะเต็มแรง!
กร๊อบ!
แผ่นเหล็กตรงนั้นบุบลงไปทันตาเห็น เศษสนิมร่วงกราว
"ตรงนี้แหละ! รุมมันเลย!" เย่ไป๋สั่งการ
หยางมี่กับเมิ่งจื่ออี้ไม่รอช้า คว้าก้อนหินระดมปาใส่จุดอ่อนนั้นไม่ยั้ง
ชาวเน็ตเชียร์กันสุดใจขาดดิ้น
[เอาเลย! จัดการมัน!]
[ทีมเวิร์กสุดยอด!]
โดนรุมกินโต๊ะเข้าไป แผ่นเหล็กตรงจุดอ่อนก็เริ่มแตกร้าว เจ้าชุดเกราะยักษ์รู้ตัวว่าภัยมาถึงตัว มันดิ้นพล่านพยายามสลัดให้หลุด
เย่ไป๋เห็นรอยร้าวขยายกว้าง ก็ล้วงเอาระเบิดจิ๋วออกมาจากเป้ ของดีที่เขาเตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน
"หมอบลง!"
เย่ไป๋ตะโกนลั่น ขว้างระเบิดยัดเข้าไปในรอยแตก แล้วพุ่งตัวหลบ
บึ้ม!
เสียงระเบิดกัมปนาท แผ่นหลังของชุดเกราะยักษ์ถูกระเบิดกระจุยเป็นรูโหว่ ร่างยักษ์เซถลาไปมา ก่อนจะล้มตึงลงฟาดพื้นเสียงดังสนั่น
"เฮ้อ... จบข่าว" เย่ไป๋ปาดเหงื่อ
"เกือบไปแล้ว นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว" หยางมี่ถอนหายใจ
เมิ่งจื่ออี้เสริม "ใช่ค่ะ แต่เรารีบไปจากตรงนี้เถอะ ไม่รู้จะมีอะไรโผล่มาอีก"
ทั้งสามเดินต่อเข้าไปในอุโมงค์ กลิ่นฉุนรุนแรงลอยมาเตะจมูก เดินไปสักพักก็เจอประตูหินบานหนึ่งสลักลวดลายยันต์และรูปภาพประหลาดเต็มไปหมด
"ยันต์พวกนี้ดูซับซ้อนจัง เย่ไป๋คุณดูออกไหม?" หยางมี่ถาม
เย่ไป๋เพ่งมองคิ้วขมวด "นี่มันวิชาผนึกโบราณ หลังประตูนี้อาจมีตัวอันตรายกว่าเดิม หรือไม่ก็เป็นทางไปด่านต่อไป"
คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มวิเคราะห์กันอย่างเมามันส์
[ประตูนี้มีกลิ่นทะแม่งๆ สมบัติต้องอยู่ข้างในชัวร์]
[หรือไม่ก็บอสตัวสุดท้าย เตรียมตัวรับแรงกระแทก]
เย่ไป๋ลองผลักประตูดู แต่มันหนักอึ้งไม่ขยับ เขาคลำหาไปรอบๆ จนเจอหลุมเล็กๆ ข้างประตู รูปร่างเหมือนรูกุญแจ...
[จบแล้ว]