บทที่ 190 - คำสัตย์สาบานของเหล่าดอกไม้งาม

บทที่ 190 - คำสัตย์สาบานของเหล่าดอกไม้งาม

"เย่ไป๋!"

หยางมี่ร้องเสียงหลง ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงด้วยความตระหนกเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มกำลังถูกฝูงเถิงเหรินล้อมกรอบจนแทบมองไม่เห็นทางรอด สัญชาตญาณสั่งให้เธอพุ่งตัวออกไปหาเขาโดยไม่คิดชีวิต

"พี่มี่!"

เร่อปากับไป๋ลู่เห็นพี่ใหญ่ของกลุ่มจะวิ่งกลับไป ทั้งสองก็ขยับตัวตามทันที เมิ่งจื่ออี้กับหยางเชาเยว่เองก็ตั้งท่าจะวิ่งตามไปเช่นกัน แต่ทว่า...

หมับ!

มือแข็งแกร่งของอู๋จิงและศาสตราจารย์หวังคว้าแขนพวกเธอไว้ได้ทัน

"พวกคุณกลับไปไม่ได้นะ!"

ศาสตราจารย์หวังตะโกนห้ามเสียงสั่นด้วยความเป็นห่วง ขืนปล่อยให้พวกเธอกลับไปตอนนี้ นอกจากจะช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ยังจะกลายเป็นการไปเพิ่มภาระและพาตัวเองไปตายเปล่าๆ

"ศาสตราจารย์คะ! เย่ไป๋กำลังตกอยู่ในอันตราย เราต้องไปช่วยเขานะคะ!"

หยางมี่น้ำตาคลอเบ้า ความกลัวที่จะสูญเสียเกาะกุมหัวใจ ครั้งก่อนที่เย่ไป๋บาดเจ็บสาหัส เธอยังจำความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายนั้นได้ดี เธอไม่อยากลิ้มรสความทรมานแบบนั้นอีกแล้ว

"เราต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่งของเย่ไป๋!"

"พวกคุณต้องเชื่อใจเขาสิ!"

หัวหน้าทีมจ้าวเข้าใจความรู้สึกของหยางมี่ดี แต่สถานการณ์ตอนนี้ใช้อารมณ์ตัดสินไม่ได้ การทำตามแผนของเย่ไป๋คือทางออกเดียว

"แต่ว่าเย่ไป๋..."

"ฉันจะรอเย่ไป๋อยู่ตรงนี้!" เมิ่งจื่ออี้ประกาศกร้าว น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "เย่ไป๋อยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่น!"

"นี่ยัยเมิ่ง! เธอจะอยู่เป็นตัวถ่วงให้เย่ไป๋ตายเร็วขึ้นหรือไง! เย่ไป๋เขาไล่ให้เราไปก็แปลว่าเขามีวิธีจัดการของเขา ขืนเธอยังดื้อด้านอยู่ตรงนี้ นอกจากช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังจะพาพวกเราตายกันหมด!"

จางต้าต้าทนฟังความรักน้ำเน่าไม่ไหว ตวาดแว้ดขึ้นมาอย่างเหลืออด นี่มันเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ยังจะมีอารมณ์มาเล่นบทโรมิโอจูเลียตกันอยู่อีกเหรอ

"จริงด้วย! เธออยู่แล้วจะช่วยอะไรได้ จะไปช่วยฆ่าเถิงเหรินเหรอ? หรือจะไปยืนเกะกะให้มันกิน? อย่าว่าแต่เย่ไป๋จะซวยเลย พวกเราทุกคนก็จะพลอยซวยไปด้วย!"

ไช่สวี่คุนผสมโรงด่ากราด ก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชากแขนเมิ่งจื่ออี้ลากถูไปทางประตูทางออก

"ปล่อยฉันนะ! อย่ามาจับฉัน!"

เมิ่งจื่ออี้ดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ แต่ไช่สวี่คุนเวลานี้เหมือนกินยาบ้าพลังมา แรงควายผิดปกติ ลากเธอไปอย่างไม่ปรานี

เร่อปา ไป๋ลู่ และหยางเชาเยว่ แม้จะห่วงเย่ไป๋จับใจ แต่ลึกๆ ก็รู้ว่าสิ่งที่ไอ้สองคนนั้นพูดมันคือความจริง การอยู่ต่อมีแต่จะทำให้เย่ไป๋พะว้าพะวง

รอบกายพวกเธอยังมีทีมงานอีกหลายชีวิต ทั้งทีมรักษาความปลอดภัย ทีมกล้อง และหน่วยกู้ภัย พวกเธออาจจะยินดีตายพร้อมเย่ไป๋ แต่จะให้ลากคนอื่นมาตายด้วยไม่ได้

"พี่มี่... เราไปกันเถอะค่ะ หัวหน้าทีมจ้าวพูดถูก เราอยู่ไปก็รังแต่จะเป็นภาระ ถ้าเราไม่ไป คนอื่นเขาก็ไปไม่ได้ จะพากันตายหมดนะคะ"

เร่อปากลั้นใจเดินไปเกาะแขนหยางมี่ กระซิบเตือนสติด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หยางมี่นิ่งงันไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากเม้มแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเจ็บปวด

เธอรู้... เธอรู้ทุกอย่าง แต่ใจมันไม่รักดีนี่สิ!

"ไป!" หยางมี่กัดฟันพูดคำนั้นออกมาอย่างยากเย็น

ในใจเธอสาบานกับตัวเองอย่างแน่วแน่... ถ้าเย่ไป๋เป็นอะไรไป เธอจะตายตามเขาไปเดี๋ยวนี้แหละ

ยังไงซะพวกเธอก็โดนคำสาปอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเย่ไป๋ พวกเธอก็ไม่มีทางหาลูกปัดมูเฉินเจอ สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี สู้ตายไปพร้อมเขาเลยดีกว่า

หัวหน้าทีมจ้าวและศาสตราจารย์หวังลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหยางมี่ยอมถอย พวกเขาอาศัยจังหวะที่ฝูงเถิงเหรินกำลังรุมทึ้งเย่ไป๋ รีบพาคณะทั้งหมดวิ่งฝ่าวงล้อมไปทางประตูทางออก

หยางมี่เหลียวหลังกลับไปมองเย่ไป๋เป็นครั้งสุดท้าย

ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มกำลังถูกฝูงมัจจุราชกลืนกิน เขาต่อสู้ยิบตาอยู่กลางวงล้อม หัวใจของเธอบีบตัวรุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบดขยี้จนหายใจไม่ออก

ตากล้องมืออาชีพแม้ขาจะสั่นพั่บๆ แต่ก่อนจะวิ่งหนีก็ยังไม่ลืมหันกล้องกลับไปจับภาพเย่ไป๋เป็นช็อตสุดท้าย

ผู้ชมทางบ้านเห็นเพียงภาพเย่ไป๋ถูกฝูงเถิงเหรินกระโดดเข้าใส่พร้อมกันจากทุกทิศทาง ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมนับสิบพุ่งตรงเข้าขย้ำศีรษะของเขา

[เชี่ยยยย! โดนล้อมมิดเลย พี่เย่ไป๋จะไหวเหรอวะ? แบบนี้มันโคตรอันตรายเลยนะเว้ย!!]

[ถามโง่ๆ! ก็รู้อยู่ว่าอันตราย แม่งล้อมจนมดเดินผ่านยังไม่ได้ แต่ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้นอกจากเชื่อใจพี่แกแล้ว!]

[ฉันซึ้งน้ำตาจะไหล พี่เย่ไป๋โคตรเสียสละ ยอมเป็นเหยื่อล่อให้ทุกคนรอด พระเอกตัวจริงชัดๆ!]

[ซึ้งบ้าบออะไร! ฉันไม่ซึ้งด้วยหรอก ฉันปวดใจจะตายอยู่แล้ว นั่นมันเอาชีวิตไปแลกชัดๆ บ้าไปแล้วหรือไง!]

[ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยวะ? นี่มันเกินไปแล้วนะ!]

[พี่เย่ไป๋! ระวังข้างหลัง!! ไอ้ตัวนั้นมันพุ่งมาแล้ว!]

[แม่งเอ๊ย! ผู้ชายทั้งกองถ่าย มีแค่เย่ไป๋คนเดียวที่เป็นลูกผู้ชายตัวจริง!]

[ไม่ใช่แค่เย่ไป๋หรอก หน่วยกู้ภัยกับทีมการ์ดก็นับถือใจ แต่ไอ้พวกดาราชายนั่น... เหอะ อย่าให้พูดเลย]

[จริง พวกดาราชายนี่ฉันเลิกหวังไปตั้งนานแล้ว]

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำเชี่ยว ทุกคนต่างเป็นห่วงเย่ไป๋จับใจ รู้ดีว่าเย่ไป๋เก่งเทพ แต่จะให้สู้กับเถิงเหรินเป็นฝูงแบบนี้... สองหมัดหรือจะสู้สี่มือ

แถมไอ้พวกนี้ไม่ใช่แมลงกินศพกระจอกๆ ที่เจอเลือดกิเลนแล้วหนีหางจุกตูด แต่มันต้องสัมผัสเลือดโดยตรงถึงจะตาย นี่เย่ไป๋ต้องกรีดเลือดตัวเองจนหมดตัวเลยหรือไง?

ยิ่งคิดยิ่งเครียด ไม่ใช่แค่คนดู แม้แต่ผู้กำกับและผู้บริหารช่องที่นั่งดูอยู่ในห้องส่งก็เหงื่อตก

"โธ่เอ๊ย! เย่ไป๋ทำบ้าอะไรเนี่ย! หนีออกมาพร้อมกันก็จบแล้ว จะวิ่งกลับเข้าไปทำไม!"

ผู้บริหารคนหนึ่งตบขาฉาดใหญ่ด้วยความร้อนรน

ตอนนี้สถานะของเย่ไป๋ไม่ใช่แค่ผู้เข้าแข่งขันธรรมดา แต่เป็นสมบัติของวงการโบราณคดี ขืนเป็นอะไรไป อย่าว่าแต่จะตอบคำถามสถาบันโบราณคดียังไงเลย ลำพังแค่แฟนคลับกับทีมนักแสดงก็คงรุมสวดยับ

ที่สำคัญ เย่ไป๋คือกุญแจดอกเดียวที่จะนำไปสู่ลูกปัดมูเฉิน ถ้าเขาตาย ทุกคนก็เตรียมจองศาลาวัดได้เลย

"ฉันว่า... เย่ไป๋น่าจะมีแผนนะ"

ผู้บริหารอีกคนลูบคางพลางวิเคราะห์เสียงเบา

"แผนอะไรของนาย?" ผู้บริหารคนแรกหันขวับมามอง

"คืองี้ เย่ไป๋ตั้งใจจะหนีออกมาแล้ว แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจวิ่งกลับเข้าไป มันน่าสงสัยนะ ฉันว่าเขาต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ๆ แต่เหตุผลนั้นคืออะไรฉันก็เดาไม่ออกเหมือนกัน"

"แล้วก็ไม่ต้องห่วงหรอก เย่ไป๋เก่งจะตาย ผ่านมากี่ด่านแล้ว ไม่ตายง่ายๆ หรอก เชื่อดิ"

ผู้บริหารคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม

"มั่นใจขนาดนั้นเชียว? ถ้าเขาพลาดขึ้นมาล่ะ? ฟันไอ้ตัวพวกนั้นไม่ใช่ขี้ๆ นะ นายแน่ใจนะ?"

"แน่ใจ! คอยดูเถอะ"

ผู้กำกับฟังแล้วก็ได้แต่กุมขมับ วันนี้วันเดียวหัวใจจะวายตายไปกี่รอบแล้วเนี่ย!

[จบแล้ว]