บทที่ 180 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

บทที่ 180 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

[พี่เย่ทำได้ไงอะ? หรือว่าเป็นเพราะเลือดพี่แกจริงๆ?]

[เลือดพี่เย่นี่มันสารพัดนึกจริงๆ นะ นอกจากกันพิษแล้วยังยับยั้งเซลล์อมตะได้ด้วยเหรอเนี่ย]

[เชี่ย! พี่เย่แม่งไม่ใช่คนแล้ว เทพชัดๆ!]

ผู้ชมต่างพากันตื่นเต้นดีใจที่เย่ไป๋รอดมาได้ แถมยังปราบสัตว์ประหลาดในตำนานลงได้อีก วีรกรรมครั้งนี้ยิ่งตอกย้ำความเทพของเขาเข้าไปใหญ่

ที่สถาบันโบราณคดี ศาสตราจารย์กัวและคณาจารย์ทั้งหลายต่างนั่งอ้าปากค้าง

"เดี๋ยวนะ... นั่นหนอนมรณะฮั่วนะเว้ย ตัวที่บอกว่าฆ่าไม่ตายน่ะ ทำไมเย่ไป๋ระเบิดทีเดียวจอดเลย?" อาจารย์ท่านหนึ่งอุทานด้วยความงุนงง

"จะไปรู้เหรอ ถามผมแล้วผมจะไปถามใคร ถ้าผมรู้ผมคงไปปราบมันเองแล้ว ไม่มานั่งดูอยู่ตรงนี้หรอก" เพื่อนอาจารย์อีกคนสวนกลับทันควัน

"เลือดของเย่ไป๋ครับ เลือดเขามีคุณสมบัติพิเศษ" ศาสตราจารย์กัวยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหน้าด้วยความทึ่ง

"เฮ้อ... โล่งอกไปที นึกว่าจะไม่รอดกันแล้ว เล่นเอาเหงื่อท่วมตัวเลย" ศาสตราจารย์เฉียนเป่าปากด้วยความโล่งใจ การมีเย่ไป๋ไปด้วยนี่เหมือนพกยันต์กันตายชั้นดีจริงๆ

"อาจารย์กัว คิดอะไรอยู่ครับ ทำหน้าเครียดเชียว" ศาสตราจารย์เฉียนสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเพื่อน

"พวกคุณคิดดูสิ หนอนมรณะโผล่มาจากน้ำหลังจากหมอกเลือดของซื่อเพียว นั่นแปลว่าบึงน้ำนั่นน่าจะเพิ่งมีคนรบกวนมัน... แล้วโจรขุดสุสานกลุ่มนั้นล่ะ? พวกมันอยู่ไหน?"

คำทักท้วงของศาสตราจารย์กัวทำให้วงสนทนาเงียบกริบ

เย่ไป๋จัดการสัตว์ประหลาดได้ก็จริง แต่ภัยคุกคามจากมนุษย์ด้วยกันนี่สิที่น่ากลัวยิ่งกว่า

"หรือว่าพวกมันซ่อนตัวอยู่?"

"ถ้าอย่างนั้นอันตรายมาก ถ้าพวกมันลอบกัดตอนทีเผลอ ทีมสำรวจแย่แน่"

"แต่ก็ไม่แน่นะ พวกมันอาจจะยังมาไม่ถึงตรงนี้ก็ได้ ไม่งั้นสัตว์ประหลาดพวกนั้นคงตื่นไปนานแล้ว"

เหล่าอาจารย์ต่างวิเคราะห์กันไปต่างๆ นานาด้วยความกังวล จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง และมักจะดำมืดกว่าก้นสุสานเสมอ

ทางด้านรายการ ผู้กำกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง

"รอดแล้ว... ในที่สุดก็ปลอดภัยสักที" เขาคว้าแก้วน้ำมากระดกแก้กระหาย

"แน่ใจเหรอว่าปลอดภัย โจรขุดสุสานยังไม่โผล่หัวเลยนะ ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่รูไหน" ผู้บริหารคนเดิมพูดขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย

"พรวด!"

น้ำที่ยังไม่ทันลงคอพุ่งพรวดออกจากปากผู้กำกับ

"แค่กๆ! คุณจะไม่พูดสักเรื่องจะได้ไหมฮะ! คนกำลังจะโล่งใจ มาพูดให้เครียดอีกแล้ว!" ผู้กำกับโวยวายทั้งที่ยังสำลักน้ำ

"มันคือความเสี่ยงที่มองข้ามไม่ได้นี่หว่า จะให้แกล้งทำเป็นลืมหรือไง" ผู้บริหารตอบหน้าตาย

ผู้กำกับกลับมาเครียดอีกรอบ แต่ก็ยังวางใจในฝีมือหัวหน้าจ้าวและทีมกู้ภัยที่มีอาวุธครบมือ

ที่สถาบันชีววิทยา

ศาสตราจารย์หาญจ้องมองซากหนอนมรณะด้วยแววตาเป็นประกาย ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักวิทยาศาสตร์พุ่งพล่าน เขาอยากได้เลือดเย่ไป๋มาวิจัยใจจะขาด แต่รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ งั้นขอแค่ซากหนอนนี่ก็ยังดี

"ถ้าเฒ่าหวังเก็บตัวอย่างกลับมาสักชิ้นก็คงดีสินะ" เขาถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ในขณะที่อาจารย์ท่านอื่นกำลังตื่นตะลึงกับการตายของหนอนอมตะ เสียงถอนหายใจของศาสตราจารย์หาญก็ดึงสติทุกคนกลับมา

"จริงด้วย น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่คนของคณะเรา ไม่งั้นคงได้ตัวอย่างมาศึกษาเพียบ"

"ลองบอกให้เฒ่าหวังเก็บมาให้หน่อยสิ แค่ชิ้นเล็กๆ ก็ยังดี" อาจารย์ท่านหนึ่งเสนอไอเดีย

"เข้าท่า! เดี๋ยวผมลองทักไป"

ยังไม่ทันที่ศาสตราจารย์หาญจะพิมพ์ข้อความ ในจอก็ปรากฏภาพศาสตราจารย์หวังหยิบกล่องเก็บตัวอย่างออกมา แล้วคีบชิ้นเนื้อหนอนใส่ลงไป

"อาจารย์ครับ จะเก็บไปทำไมครับเนี่ย" ลูกทีมถามด้วยความสงสัย

"นี่มันของดีเชียวนะ เอาไปฝากพวกชีววิทยา เฒ่าหาญเห็นเข้าคงยิ้มแก้มปริ" ศาสตราจารย์หวังพูดพลางปิดฝากล่องอย่างทะนุถนอม

ลูกทีมยิ้มกว้าง "อาจารย์นี่รอบคอบจริงๆ ศาสตราจารย์หาญรู้คงดีใจตายเลย"

"แน่นอน ผมเองก็ดีใจ... ดีใจจริงๆ ที่พวกคุณช่วยจัดการไอ้หนอนนี่ให้ ไม่งั้นพวกเราคงเข้ามาไม่ได้ง่ายๆ แบบนี้"

จู่ๆ เสียงปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

เย่ไป๋ขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองทางปากถ้ำ กลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมือเดินอาดๆ เข้ามา แววตาไม่เป็นมิตร

หยางมี่ เร่อปา และสาวๆ รีบวิ่งไปหลบหลังเย่ไป๋ทันที สัญชาตญาณบอกพวกเธอว่าแผ่นหลังของผู้ชายคนนี้ปลอดภัยที่สุด ปลอดภัยกว่าทีมกู้ภัยเสียอีก

ส่วนจางต้าต้ากับหวงจื่อเทารีบกระโดดไปหลบหลังเสาหินตัวสั่นงันงก

"พวกนี้... โจรขุดสุสานเหรอ"

"น่าจะใช่!" สองหนุ่มกระซิบกระซาบกัน

"ชู่ว! เงียบไว้ อย่าทำตัวเด่น" ฮวาเฉินอวี่เอานิ้วแตะปากสั่งให้เงียบ

"ระวังตัวด้วย พวกมันคือโจรขุดสุสาน" อู๋จิงกระชับมีดสั้นในมือแน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่ผู้มาเยือน

ในไลฟ์สด

[เชี่ยยย! ตัวจริงเสียงจริงมาแล้ว!]

[ไอ้พวกสวะ! แอบซุ่มรอให้คนอื่นเคลียร์ทางให้ หน้าด้านชิบหาย!]

[ชุบมือเปิบชัดๆ เลวมาก!]

[จบแล้ว]