บทที่ 40 - ไช่สวี่คุนผู้เนรคุณ กับจางต้าต้าจอมเสี้ยม

บทที่ 40 - ไช่สวี่คุนผู้เนรคุณ กับจางต้าต้าจอมเสี้ยม

จางต้าต้าขยับเข้าไปใกล้ไช่สวี่คุน แล้วตบไหล่เบาๆ แสร้งทำน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจราวกับผู้หวังดี

"โชคดี? หมายความว่ายังไง?"

ไช่สวี่คุนชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

จางต้าต้าจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ตอนที่เขาสลบไปให้ฟังแบบใส่สีตีไข่ พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ไช่สวี่คุนก็เบิกตากว้าง หันขวับไปมองเย่ไป๋ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

"นายพูดจริงเหรอ?" ไช่สวี่คุนกระซิบถามเสียงเครียด

"จริงแท้แน่นอน ไม่เชื่อถามเทาเทากับฮวาฮวาสิ" จางต้าต้าพยักพเยิดไปทางเพื่อนซี้อีกสองคน

หวงจื่อเทากับฮวาเฉินอวี่พยักหน้ารับเป็นลูกคู่ ยืนยันว่าสิ่งที่จางต้าต้าพูดเป็นความจริง

ไช่สวี่คุนหันกลับไปมองเย่ไป๋อีกครั้ง ความรู้สึกตกตะลึงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ไม่นึกเลยว่าตอนที่เขาหมดสติไปจะเกิดเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้

"แต่ทำไมนายทำหน้าแบบนั้นล่ะ?"

ไช่สวี่คุนสังเกตเห็นแววตาดูแคลนในดวงตาของจางต้าต้า

"ฉันยอมรับนะว่าเย่ไป๋เก่ง แต่ฉันหมั่นไส้ท่าทางขี้เก๊กของหมอนั่นว่ะ"

จางต้าต้าก้มลงกระซิบข้างหูไช่สวี่คุน ปล่อยพิษสงร้ายกาจออกมา

"นายคือเสาหลักของวงการบันเทิงนะเว้ย แถมยังหล่อที่สุดในกลุ่มเราด้วย ฉันเห็นไอ้หมอนั่นแย่งซีนนายไปหมดแล้วรู้สึกไม่แฟร์เลยจริงๆ"

"นายนี่ก็นะ ดันมาเป็นลมไปซะก่อน เลยอดเห็นเลยว่าเมื่อกี้ไอ้เย่ไป๋มันวางก้ามขนาดไหน..."

จางต้าต้าพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น คอยสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ

พอเห็นแววตาอิจฉาริษยาและเกลียดชังฉายชัดในดวงตาของไช่สวี่คุน เขาก็ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

หวงจื่อเทากับฮวาเฉินอวี่สบตากัน แอบยิ้มเยาะในใจ

ไช่สวี่คุนเนี่ยมันหลอกง่ายชะมัด ไม่มีสมองคิดเองเลยหรือไง ใครเป่าหูนิดเป่าหูหน่อยก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ

แต่ก็นะ...

พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยราดน้ำมันเข้ากองไฟ

ฮวาเฉินอวี่เดินเข้าไปสมทบ "ถึงฉันจะไม่ชอบขี้หน้าเย่ไป๋ แต่เขาก็ช่วยชีวิตพวกเราไว้นะ... จะให้ฉันพูดอะไรมากก็คงไม่ดี"

"แต่ฉันสงสารพี่จิงว่ะ ก่อนหน้านี้พี่จิงเจ็บตัวแทบตายแต่หมอนั่นไม่ยอมช่วย รอจนพี่จิงเจ็บหนักถึงค่อยออกโรง พอพี่จิงจะถามอะไรหน่อยก็ทำเมินใส่..."

"ป่านนี้พี่จิงคงเจ็บใจน่าดู แต่อกตัญญูกับผู้มีพระคุณก็คงทำไม่ลงสินะ เฮ้อ..."

ฮวาเฉินอวี่แสร้งถอนหายใจยาวด้วยความเวทนา

"ใช่ๆ พอกลับออกไป พวกเราคงต้องช่วยดันเย่ไป๋เข้าวงการหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวคนจะหาว่าพวกเราเนรคุณ"

หวงจื่อเทาเสริมทัพเข้ามาอีกแรง

พอโดนรุมเป่าหูหนักเข้า ความรู้สึกทึ่งในตัวเย่ไป๋ของไช่สวี่คุนก็มลายหายไป เหลือไว้เพียงความเกลียดชังเข้ากระดูกดำ

"แล้วไง? เป็นผู้มีพระคุณแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ?"

"นายหมายความว่าไง?" จางต้าต้าหูผึ่ง รีบตะล่อมถาม

"ก็หมายความตามนั้นแหละ มาด้วยกันแท้ๆ ถ้ามีฝีมือทำไมไม่รีบช่วยตั้งแต่แรกล่ะ? รอให้เพื่อนเกือบตายก่อนค่อยช่วยเนี่ยนะ? เลือดเย็นชัดๆ คนแบบนี้ฉันเกลียดที่สุด แกล้งทำเป็นเทพบุตรมาโปรดสัตว์หรือไง?"

ไช่สวี่คุนจงใจพูดเสียงดัง ให้คนแถวนั้นได้ยินกันทั่ว

ในไลฟ์สด—

[เชี่ย! พูดหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ? นี่คือท่าทีที่ปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณเหรอ?]

[ตรรกะวิบัติชิบหาย! เย่ไป๋ต้องช่วยพวกแกเหรอ? เป็นพ่อเป็นแม่เขาหรือไง? เขาช่วยก็บุญหัวแล้ว ไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างแกมีหน้ามาด่าเขาอีก สมควรแล้วที่โดนผีหลอกจนสลบ!]

[จริง! ฟังแล้วของขึ้นเลย! เลิกติดตามแม่ง! ศิลปินขยะ!]

[ไอ้จางต้าต้านี่ตัวดีเลย เสี้ยมเก่งนักนะ สันดานเสียแบบนี้มิน่าคนถึงเกลียดทั้งวงการ]

[คุนคุนพูดถูกนะ ก็มาด้วยกัน ทำไมเย่ไป๋ไม่รีบช่วยล่ะ? จะรอให้ทุกคนตายก่อนหรือไง?]

[ฉันไม่เห็นคุนคุนจะพูดขอบคุณเย่ไป๋สักคำ พวกพี่มี่กับเร่อปายังรู้จักบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน แต่นี่อะไร ดีแต่เป็นลมถ่วงแข้งถ่วงขาชาวบ้าน!]

[ห้ามว่าคุนคุนของฉันนะ!]

[แกก็ห้ามว่าพี่เย่ไป๋ของฉันเหมือนกัน!]

ช่องแชทเดือดพล่าน แฟนคลับตีกันนัวเนีย

คำพูดของไช่สวี่คุนทำเอาคนดูส่วนใหญ่รับไม่ได้ ความเนรคุณของเขามันพุ่งทะลุปรอท

แถมยังมีจางต้าต้าคอยเป็นกองหนุน ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

...

ในป่าลึก

พวกหยางเชาเยว่กับเร่อปาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เจอผีหลอกวิญญาณหลอนขนาดนั้นใครจะไปหลับลง

ตอนนี้ในใจพวกเธอมีแต่ความชื่นชมเย่ไป๋

ไม่ใช่แค่ชื่นชม แต่มันคือความปลื้มปริ่ม

ถึงเย่ไป๋จะดูแปลกๆ ทำอะไรเข้าใจยาก แต่ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เขาก็จัดการได้อยู่หมัดเสมอ

ต่อให้เขาไม่พูดอะไรเลย พวกเธอก็รู้สึกอุ่นใจ

พอมาได้ยินไช่สวี่คุนพูดจาหมาไม่แดกแบบนั้น หยางเชาเยว่ผู้รักความยุติธรรมก็ของขึ้นทันที

"ฉันโคตรเกลียดคนแบบนายเลย เก่งแต่ปาก ตอนเจอผีก็เห็นเป็นลมล้มพับไปก่อนเพื่อน ยังมีหน้ามาพูดดีอีก ตลกว่ะ"

หยางเชาเยว่ตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า

"ฉันเห็นด้วยกับเชาเยว่ เย่ไป๋ไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเรา อย่ามาพูดเหมือนเขาต้องรับผิดชอบชีวิตนาย"

เมิ่งจื่ออี้ช่วยเสริมอีกแรง

หยางมี่ เร่อปา และไป๋ลู่ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองไช่สวี่คุนนั้นเย็นชาจนน่ากลัว

ถ้าขืนพูดจาไม่เข้าหูอีกประโยคเดียว แม่จะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลย

ไช่สวี่คุนอยากจะเถียง แต่พอเจอสายตาพิฆาตของแก๊งนางฟ้าเข้าไป ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอ

"ฉันเป็นลูกผู้ชาย ไม่ถือสาหาความกับผู้หญิงหรอก"

ไช่สวี่คุนสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

พวกจางต้าต้าเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามาปลอบใจเพื่อน

หยางมี่ละสายตาจากพวกตัวปัญหา หยิบยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดออกมาจากเป้

"พี่จิง เมื่อกี้โดนถีบไปทีนึง กินยาหน่อยเถอะ ตรงนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว พักสักหน่อยค่อยไปต่อตอนเช้า"

อู๋จิงกุมหน้าอกสีหน้าเจ็บปวด รับยามากินอย่างว่าง่าย แล้วเอนตัวพิงกราบเรือหลับตาพักผ่อน

เมื่อกี้โดนหนักจริง ร่างกายต้องการการซ่อมแซมด่วน

สาวๆ นั่งเบียดกันหาไออุ่น พยายามข่มตานอนแต่ก็นอนไม่หลับ

ท่ามกลางเสียงลมหายใจแผ่วเบา เร่อปาตาสว่างโพลง เธอลอบมองเย่ไป๋ที่นอนราบอยู่บนพื้นเรือ

เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กระดึ๊บๆ เข้าไปใกล้เขา

"เย่ไป๋..."

เร่อปาเรียกเสียงกระซิบ

เย่ไป๋ลืมตาโพลง หันขวับมามอง

"หิวไหม? เมื่อวันนายยังไม่ได้กินอะไรเลย ฉันแอบเก็บเนื้อตากแห้งไว้ให้นาย กินรองท้องหน่อยนะ"

เร่อปายื่นเนื้อแดดเดียวที่กำไว้แน่นในมือไปตรงหน้าเขา

[จบแล้ว]