บทที่ 16 - กองศพปริศนาและหัวคนที่จ้องมอง

บทที่ 16 - กองศพปริศนาและหัวคนที่จ้องมอง

หยางมี่ไม่อาจกลั้นความพะอืดพะอมได้อีกต่อไป น้ำย่อยรสขมปร่าพุ่งทะลักออกมาจนแสบคอ

เร่อปาที่ยืนอยู่ข้างหลังเย่ไป๋ก็ตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน ความกลัวและความขยะแขยงตีรวนในท้องจนหน้ามืด

"อึก... นี่มัน..."

เร่อปาพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่โก่งคออาเจียนใส่พื้นเบื้องหลังเย่ไป๋

หยางเชาเยว่ ไป๋ลู่ และเมิ่งจื่ออี้ หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ก่อนจะพากันอาเจียนออกมาอย่างหมดสภาพ

"ที่นี่มันนรกอะไรกัน? ทำไมมีศพเยอะขนาดนี้? รีบไปเถอะ! หรือไม่ก็โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!"

ไป๋ลู่พยายามกลั้นหายใจ แต่ทันทีที่อ้าปากพูด กลิ่นเน่าเฟะก็พุ่งเข้าจมูกจนต้องขย้อนของเก่าออกมาอีกรอบ

"แหวะ..."

"พี่จิง! พี่พาพวกเรามาที่ไหนกันแน่? นี่มันไม่ใช่ถ้ำหลบฝนแล้ว นี่มันสุสานชัดๆ! โคตรซวยเลย!"

จางต้าต้าเห็นกองศพแล้วขวัญหนีดีฝ่อ ถอยกรูดไปข้างหลังพลางบ่นกระปอดกระแปดพร้อมทำท่าจะอ้วก

เสียงอาเจียนของไช่สวี่คุนและหวงจื่อเทาดังประสานกัน ยิ่งกระตุ้นให้บรรยากาศน่าสะอิดสะเอียนขึ้นไปอีก

จางต้าต้าขมวดคิ้วแน่น โยนความผิดทั้งหมดไปที่อู๋จิง

"พี่จิงหาที่หลบฝนได้ก็บุญหัวแล้ว! ยังจะมีหน้ามาบ่นอีกเหรอ? ถ้าเป็นนายหาเอง ป่านนี้คงยืนตากฝนเป็นลูกหมาตกน้ำไปแล้ว!"

"ตอนเดินเข้ามาไม่เห็นบ่นว่าซวย พอเจอเรื่องเข้าหน่อยก็โทษพี่จิง ทีหลังก็เดินเองสิ! อย่ามาเกาะพี่จิงกินแรง!"

หยางเชาเยว่เช็ดคราบเปื้อนที่มุมปาก หันไปตอกกลับจางต้าต้าอย่างดุเดือด

จางต้าต้าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ อ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้องหุบลง เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ต้องพึ่งพาอู๋จิงเพื่อเอาชีวิตรอด

เขาได้แต่ฮึดฮัดขัดใจ สะบัดหน้าหนี เอามือบีบจมูกแน่น ทำท่ารังเกียจศพพวกนั้นราวกับเป็นขยะติดเชื้อ

อู๋จิงเองก็อาการหนักไม่แพ้กัน มือที่กำไฟฉายสั่นระริก พยายามข่มกลั้นความคลื่นไส้สุดชีวิต

เขาเป็นลูกผู้ชาย จะมาอ่อนแอให้ใครเห็นไม่ได้ แต่ภาพตรงหน้ามันเกินรับไหวจริงๆ

พอได้ยินจางต้าต้าพูดแบบนั้น ไฟโทสะก็ลุกโชนในอก

ยังไม่ทันได้ระเบิดอารมณ์ หวงจื่อเทาก็โพล่งขึ้นมาเสริมทัพจางต้าต้า

"ใช่! มัน... อึก... มันซวยชะมัด รีบออกไปกันเถอะ ผมยอมไปยืนตากฝนดีกว่าต้องมาดมกลิ่นศพพวกนี้ น่ากลัวจะตายชัก..."

แม้หวงจื่อเทาจะไม่ได้ด่าตรงๆ แต่ทุกคำพูดก็แฝงความตำหนิอู๋จิงอยู่เต็มอก

ส่วนไช่สวี่คุน... สติหลุดไปเรียบร้อยแล้ว หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปากสั่นพูดไม่ออก หลับตาปี๋หนีภาพสยอง แต่พอหลับตาก็ยิ่งจินตนาการไปไกล

ไม่ได้การ!

ต้องหนี! ต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!

ไช่สวี่คุนหันหลังกลับ ตั้งท่าจะวิ่งหนีออกไปทางปากถ้ำ แต่ด้วยความรีบร้อนและไม่ทันระวัง เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับกองอาเจียนของตัวเอง

ลื่นพรืด!

ร่างสูงโปร่งหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นอย่างแรง

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่หน้ากระแทกพื้น ไช่สวี่คุนลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง

สิ่งแรกที่เขาเห็นในระยะประชิด... ห่างไปไม่ถึงครึ่งเมตร...

คือศีรษะมนุษย์ที่เน่าเฟะ!

ใบหน้าซีกหนึ่งเหลือแต่กะโหลกขาวโพลนเหมือนถูกตัวอะไรแทะกิน อีกซีกหนึ่งเนื้อหนังหลุดลุ่ยแนบไปกับพื้นดิน ดวงตาข้างที่เหลือเบิกโพลงถลนออกมา จ้องมองประสานตากับเขาเขม็ง!

"อ๊ากกกกก!!!"

ไช่สวี่คุนกรีดร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด ตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ถอยกรูดไปจนชิดผนังถ้ำ

เขาทรุดตัวลงนั่ง ตัวสั่นงันงก หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

ฮวาเฉินอวี่เองก็ไม่กล้ามองกองศพตรงๆ ได้แต่เอามือปิดปาก ค่อยๆ ถอยหลังหนี รักษาระยะห่างสุดชีวิต

[เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! อ้วกแตกแล้วกู!]

[คุณพระช่วย! นี่มันรายการบ้าอะไรวะเนี่ย? ทำไมมีศพเยอะขนาดนี้?]

[นี่มันที่ไหนกันแน่? หลุมศพหมู่เหรอ? หนอนยั้วเยี้ยเลย สงสารแม่มี่ สงสารเร่อปาจับใจ!]

[ดูหน้าเชาเยว่สิ ซีดหมดแล้ว ใจจะขาด!]

[พวกแกจะมาด่าพี่จิงไม่ได้นะ! ตอนหาที่หลบฝนก็เกาะแข้งเกาะขาเขา พอเจอเรื่องซวยก็ถีบหัวส่ง? หน้าไม่อาย!]

[จริง! ไอ้จางต้าต้านี่สันดานเสียสุดๆ ถ้าไม่มีพี่จิง ป่านนี้เป็นไข้จับสั่นตายไปแล้ว!]

[แต่พี่ต้าพูดก็ถูกนะ ใครใช้ให้เลือกที่ซวยๆ แบบนี้ล่ะ? เป็นใครก็ต้องบ่นป่ะ?]

[ถูกผีสิ! นี่มันป่าดงดิบนะเว้ย ไม่ใช่โรงแรมห้าดาว จะมารู้ได้ไงว่าถ้ำไหนมีอะไร? พวกเก่งแต่ปากแน่จริงก็หาเองสิ!]

ผู้ชมทางบ้านตกตะลึงกับภาพสยดสยองตรงหน้า คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก

ส่วนใหญ่เป็นห่วงความรู้สึกของดาราหญิงที่ต้องมาเจอภาพอุจาดตาแบบนี้

...

หยางมี่อาเจียนจนหมดแรง หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก ลากสังขารเดินไปหาเย่ไป๋

"ไปเถอะ อยู่ต่อไม่ได้แล้ว"

เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเย่ไป๋หวังจะพาออกไป

"ไปไม่ได้"

เย่ไป๋ยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่กองศพเขม็ง

หยางมี่กับอู๋จิงชะงัก หันมองหน้าเย่ไป๋ด้วยความงุนงง คนอื่นเขาอ้วกแตกอ้วกแตนกันหมด แต่หมอนี่กลับยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย

จิตใจทำด้วยอะไร? หรือต่อมความรู้สึกตายด้านไปแล้ว?

เร่อปาที่ยืนหลบอยู่หลังเย่ไป๋ รวบรวมความกล้าชะโงกหน้ามองกองศพอีกครั้ง

เพียงแวบเดียว ความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมาอีก แต่ก่อนที่จะหันหนี สายตาของเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

ที่มือของศพหนึ่ง... นิ้วมือนั้นกระตุก!

เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดันตัวออกมาจากใต้นิ้วที่เน่าเฟะนั่น

"เย่ไป๋... พี่จิง... พี่มี่... ใต้ศพนั่น... เหมือนมีตัวอะไรกำลังจะออกมา..."

เสียงของเร่อปาสั่นเครือ ชี้นิ้วไปที่กองศพด้วยความหวาดผวา

"หือ? ตัวอะไร?"

อู๋จิงกลั้นใจส่องไฟฉายตามไปดู

ทันทีที่แสงไฟตกกระทบ สีหน้าของอู๋จิงก็เปลี่ยนไปทันที มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

"คุณพระช่วย! นั่นมันตัวบ้าอะไร?"

หยางมี่มองตามแสงไฟไป ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสยดสยอง ร่างกายขยับเข้าไปเบียดเย่ไป๋โดยไม่รู้ตัว

[จบแล้ว]