บทที่ 12 - คำสัญญาของหยางมี่... "ฉันจะทำบะหมี่ให้กิน"

บทที่ 12 - คำสัญญาของหยางมี่... "ฉันจะทำบะหมี่ให้กิน"

เร่อปายังคงมองซากงูยักษ์ด้วยสายตาหวาดผวา

"นี่..."

"ก็แค่งูหลามไม่ใช่เหรอ? ที่นี่อากาศร้อนชื้นทั้งปี มีงูหลามตัวใหญ่ๆ ก็เรื่องปกติ" ไป๋ลู่พูดยิ้มๆ พยายามมองโลกในแง่ดี

"ไม่... นั่นไม่ใช่งูหลามธรรมดา แต่มันคือ 'ไททันโอโบอา'"

หยางมี่ส่ายหน้า ปฏิเสธความคิดของไป๋ลู่เสียงแข็ง

"มันคืองูยักษ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ตามหลักมันควรจะมีชีวิตอยู่ในยุคพาลีโอซีนเมื่อประมาณ 58-60 ล้านปีก่อน เป็นนักล่าจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในป่าดิบชื้น ตัวยาวได้ถึงสิบสองเมตร หนักเป็นตันๆ"

"มันดุร้ายมาก... ฉันแปลกใจจริงๆ ที่เย่ไป๋ฆ่ามันได้"

หยางมี่อธิบายยาวเหยียด สายตายังคงจับจ้องไปที่เย่ไป๋อย่างพินิจพิเคราะห์

และเมื่อสายตาของเธอไปหยุดที่นิ้วมือของเขา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

เขาใช้นิ้วมือนั่น... ฆ่างูยักษ์...

สมองของหยางมี่ว่างเปล่าไปชั่วขณะ เป็นไปได้เหรอ?

แต่รอยแผลบนตัวงูมันฟ้อง... รูขนาดนั้น... รอยนิ้วมือชัดๆ!

หยางมี่กับอู๋จิงสบตากัน อ่านความหมายในแววตาของอีกฝ่ายได้ทันที... 'สยองขวัญ'

ผู้ชายคนนี้เป็นแค่นักศึกษาจริงดิ? โหดขนาดนี้เนี่ยนะ?

ทางด้านแก๊งสาวๆ เร่อปา หยางเชาเยว่ ความประทับใจที่มีต่อเย่ไป๋พุ่งทะลุเพดานไปแล้ว

ส่วนจางต้าต้า ไช่สวี่คุน และพรรคพวกที่เดินโซซัดโซเซเข้ามา เห็นสาวๆ รุมล้อมส่งสายตาหวานเชื่อมให้เย่ไป๋ ก็เกิดอาการริษยาจนอกแทบแตก

โดยเฉพาะไช่สวี่คุน...

หน้าหล่อๆ ของเขาเกือบพังยับเยิน!

"เย่ไป๋! ถ้านายรู้วิธีจัดการมันตั้งแต่แรก ทำไมไม่รีบลงมือ? รู้ไหมว่านายเกือบทำฉันเสียโฉม!"

"ถ้าหน้าฉันพัง วงการบันเทิงจะเสียเสาหลักไปคนนึงเลยนะ! ความเสียหายระดับนี้ นายรับผิดชอบไหวเหรอ?"

คำต่อว่าของไช่สวี่คุนทำเอาหยางเชาเยว่ของขึ้น

แม้แต่อู๋จิงยังอ้าปากค้าง มองไช่สวี่คุนเหมือนเห็นตัวประหลาด นี่คือคำพูดที่ควรพูดกับผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเหรอ?

ถ้าไม่มีเย่ไป๋ ป่านนี้ได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงในท้องงูแล้ว!

อีกอย่าง... 'เสาหลักวงการบันเทิง'? กล้าพูดเนอะ!

"เสียโฉมตรงไหน? ก็แค่ช้ำนิดหน่อยเองนี่ ไม่เห็นจะเสียโฉมตรงไหนเลย อีกอย่าง เทียบกับหน้าแล้ว ชีวิตสำคัญกว่าไหม?"

"ถ้าไม่มีพี่เย่ไป๋ พวกเราตายกันหมดแล้ว! นอกจากจะไม่สำนึกบุญคุณ ยังมีหน้ามาด่าเขาอีก? ที่บ้านไม่อบรมสั่งสอนเหรอ?"

หยางเชาเยว่ด่ากราดแบบไม่ไว้หน้า

เร่อปา ไป๋ลู่ และเมิ่งจื่ออี้ หันมามองหน้ากัน แล้วยกนิ้วโป้งให้หยางเชาเยว่ในใจ... ตัวเปิดแทงค์สุดๆ!

[เยี่ยม! ด่าได้สะใจมาก! น้องเชาเยว่พูดถูกใจเจ๊ นี่แหละดาราที่ควรสนับสนุน!]

[หยางเชาเยว่เป็นใคร? กล้าดียังไงมาว่าคุนคุน? คุนคุนพูดผิดตรงไหน?]

[ผิดเต็มประตูเลยจ้า! คนช่วยชีวิตดันไปกัดเขา เย่ไป๋ช่วยคนนะเว้ยไม่ได้ช่วยหมา! แยกแยะหน่อย!]

[จริง! ไช่สวี่คุนนี่ไม่มีสมองจริงๆ โดนเขาปั่นหัวยังไม่รู้ตัว!]

[สมองกลวงของแท้!]

แฟนคลับเริ่มเสียงแตก และส่วนใหญ่เทไปทางด่าไช่สวี่คุนว่า 'เนรคุณ'

...

ไช่สวี่คุนอ้าปากจะเถียง แต่จางต้าต้ารีบเข้ามาขวางไว้

"คุนคุน... นายเป็นลูกผู้ชายจะไปถือสาหาความกับผู้หญิงทำไม? นายไม่ใช่ผู้มีพระคุณของเขานี่ ก็ปล่อยเขาพูดไปเถอะ ตอนนี้เขากำลังปกป้อง 'ฮีโร่' ของเขาอยู่"

จางต้าต้าพูดเหน็บแนม แขวะเย่ไป๋ไปในตัว

หวงจื่อเทากับฮวาเฉินอวี่ยืนเงียบ คอยดูเรื่องสนุกอยู่วงนอก

"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว รีบเดินทางต่อเถอะ ต้องหาที่พักให้ได้ก่อนค่ำ ไม่งั้นได้นอนกลางป่าแน่"

อู๋จิงรีบตัดบทเมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ

"พี่จิงพูดถูก รีบไปกันเถอะ" หยางมี่รีบสนับสนุน ส่งสายตาปรามทุกคน

ไช่สวี่คุนเห็นพวกอู๋จิงเข้ามาไกล่เกลี่ย ก็เลยทำฮึดฮัดยอมสงบปากสงบคำ เดินกระแทกเท้าไปขึ้นเรือ

ทุกคนทยอยลงเรือยางที่ทางรายการเตรียมไว้

อู๋จิงรับหน้าที่ฝีพาย นั่งอยู่ท้ายเรือ

เย่ไป๋นั่งหัวเรือ คอยระวังภัย สายตาสอดส่ายไปรอบๆ อย่างตื่นตัว

เร่อปานั่งอยู่ข้างหลังเย่ไป๋ เธอลอบมองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่บ่อยครั้ง ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจยื่นนิ้วไปจิ้มไหล่เขาเบาๆ

เย่ไป๋หันกลับมามอง

จังหวะที่สบตากับใบหน้าหล่อเหลาระยะประชิด แก้มของเร่อปาก็ร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

"เอ่อ... เย่... เย่ไป๋ คือ... ฉันอยากจะขอบคุณนายอีกครั้งนะ ที่ช่วยชีวิตฉันไว้"

เร่อปานั่งบิดมือตัวเองด้วยความประหม่า

เย่ไป๋ไม่ได้ตอบอะไร กำลังจะหันกลับไป แต่เสียงหวานๆ ก็ดังขึ้นอีก

"คือว่า... ข... ขอเบอร์โทรศัพท์นายได้ไหม? จบรายการแล้ว ฉันขอเลี้ยงข้าวนายสักมื้อนะ? ถือว่าตอบแทนบุญคุณ..."

เร่อปารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอ่ยปากชวนหนุ่มกินข้าว!

[เชี่ยยย! หูฝาดป่ะเนี่ย? เร่อปาขอเลี้ยงข้าวผู้ชาย? เลี้ยงเย่ไป๋?]

[ม่ายยย! นางฟ้าของผม... โดนเย่ไป๋ตกแล้วเหรอเนี่ย?]

[ไม่จริง! เร่อปาแค่ขอบคุณตามมารยาทเฉยๆ! อย่าคิดมากสิพวกเรา! ใช่ไหม? ต้องใช่แน่ๆ!]

[ก็นะ... บุญคุณต้องทดแทน... ไม่ให้เลี้ยงข้าวจะให้เลี้ยงอะไร? หรือจะให้ 'เลี้ยงดูปูเสื่อ' ตลอดชีวิต... อุ๊ปส์! ฉันว่ากินข้าวก็เหมาะสมดีนะ เหมาะมาก!]

แฟนคลับเร่อปาเริ่มนั่งไม่ติด อาการแบบนี้มัน 'สาวน้อยมีความรัก' ชัดๆ!

นางฟ้าจะตกสวรรค์เพราะหนุ่มคนธรรมดาไม่ได้นะ!!

...

"พี่เย่ไป๋! พี่ช่วยพวกเราไว้เหมือนกัน พี่เร่อปาเลี้ยงแล้ว หนูขอเลี้ยงบ้างสิ! นี่มารยาทพื้นฐานเลยนะ ห้ามปฏิเสธหนูด้วย!"

หยางเชาเยว่รีบแทรกตัวเข้ามาเสนอหน้าทันที

"ฉันด้วยๆ! ฉันก็ต้องตอบแทนบุญคุณนายนะ งานเลี้ยงนี้ห้ามขาดฉันนะ!" ไป๋ลู่ยกมือสนับสนุน

"พวกเธอแย่งกันเลี้ยงข้าวหมดแล้ว งั้นฉันเลี้ยงคาราโอเกะแล้วกัน! เชื่อใจฉันได้เลย ฉันร้องเพลงเพราะมาก!"

เมิ่งจื่ออี้ส่งยิ้มหวานดวงตาเป็นประกาย

หยางมี่ เร่อปา และหยางเชาเยว่ ได้ยินเมิ่งจื่ออี้จะร้องเพลงให้ฟัง มุมปากก็กระตุกยิกๆ

เมิ่งจื่ออี้ร้องเพลง?

นั่นมันบทสวดส่งวิญญาณชัดๆ! ใครไม่รู้บ้างว่าเสียงนาง... วินาศสันตะโรแค่ไหน!

เห็นรุ่นน้องรุกหนักขนาดนี้ ตัวแม่อย่างหยางมี่จะยอมน้อยหน้าได้ไง

"เย่ไป๋... เดี๋ยวจบรายการทริปนี้ กลับไปฉันจะทำกับข้าวให้กินนะ... ฉันจะ 'ทำบะหมี่ให้เธอกิน' เอง ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากใจฉัน"

น้ำเสียงของหยางมี่อ่อนโยนกว่าปกติหลายเท่า

แฝงความนุ่มนวลชวนฝัน...

[โอ้มายก๊อด! แม่มี่เอาจริงดิ? เย่ไป๋นี่ทำบุญด้วยอะไรวะเนี่ย? ห้าสาวรุมจีบ แถมแม่มี่ยังจะทำให้กินเองกับมือ?]

[จบแล้ว]