บทที่ 5 - กองกระดูกขาวโพลนริมฝั่งและอสูรกายใต้น้ำ

บทที่ 5 - กองกระดูกขาวโพลนริมฝั่งและอสูรกายใต้น้ำ

ไช่สวี่คุนบ่นอุบพลางกวาดสายตามองสภาพแวดล้อม แม่น้ำสายนี้กว้างเกือบห้าร้อยเมตร กระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก อีกฝั่งหนึ่งคือป่าทึบเขียวชอุ่มตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส มองไกลๆ ก็ดูสวยงามราพภาพวาด

แต่จะให้พายเรือข้ามไปเองเนี่ยนะ? เขาไม่เอาด้วยหรอก

จางต้าต้าเองก็เริ่มงอแง "รู้ว่าต้องข้ามน้ำทำไมไม่เตรียมคนพายเรือไว้ให้ล่ะ? พวกเราใครจะไปพายเรือยางเป็น?" เขาหันไปเหวี่ยงใส่ตากล้อง

"นี่คือรายการผจญภัยในเขตหวงห้ามครับ ไม่ใช่ทัวร์ท่องเที่ยว ทุกอย่างผู้เข้าแข่งขันต้องช่วยเหลือตัวเอง"

ตากล้องตอบกลับ พยายามข่มอารมณ์และอธิบายอย่างใจเย็น

ส่วนพวกสาวๆ อย่างหยางมี่และเร่อปากลับดูตื่นเต้น กางแขนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

"อากาศในป่านี่มันดีจริงๆ ไม่เหมือนในเมืองที่มีแต่ควันพิษ" เร่อปาสูดหายใจลึกๆ ดูมีความสุขกับบรรยากาศ

"จริงด้วย สดชื่นมาก!" หยางเชาเยว่เสริม

แทนที่จะรีบลงเรือ พวกเขากลับยืนชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามของป่าดงดิบอยู่ริมตลิ่ง

อู๋จิงร้านจะสนใจความเห็นของคนอื่น เขาหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาส่องสำรวจฝั่งตรงข้าม แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับก้อนหินสีขาวประหลาด

"นั่นหินอะไร ทำไมมันขาวขนาดนั้น?"

อู๋จิงพึมพำกับตัวเอง ปรับโฟกัสกล้องเพื่อจะดูให้ชัดขึ้น

"นั่นไม่ใช่หิน... แต่เป็นกระดูก"

เสียงเรียบเย็นดังขึ้นจากด้านข้าง เย่ไป๋ยืนกอดอกมองข้ามแม่น้ำไป สายตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียด ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมายังผิวน้ำ

คำพูดของเขาทำเอาวงแตก สาวๆ ที่กำลังชมวิว และหนุ่มๆ ที่กำลังเถียงกับทีมงานต่างหันมามองเป็นตาเดียว

"พูดบ้าอะไรของนาย? กระดูกอะไรกัน? ขนาดพี่จิงใช้กล้องส่องยังไม่แน่ใจ นายยืนอยู่ตรงนี้จะไปเห็นชัดกว่าได้ยังไง? ไม่รู้ก็อย่ามั่ว" จางต้าต้าแค่นหัวเราะเยาะ

"คนสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด อยากเด่นอยากดังจนต้องกุเรื่องเลยเหรอ?"

"ใช่ ไอ้หนุ่ม... นายต้องรู้จักถ่อมตัวบ้างนะ อย่าเห็นว่าพวกเรามีกระแสแล้วจะมาเกาะกระแสพูดจาเลอะเทอะ" ไช่สวี่คุนทำหน้าผิดหวังราวกับผู้ใหญ่สั่งสอนเด็ก "ทำแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ"

"พี่ชายเย่ไป๋ อย่ามั่วเลย เดี๋ยวจะโดนทัวร์ลงจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกนะ" หยางเชาเยว่ช่วยเสริมทัพไช่สวี่คุน

อู๋จิงแม้จะไม่ชอบขี้หน้าไช่สวี่คุน แต่เขาก็ไม่ชอบวิธีการเรียกแสงของเย่ไป๋เหมือนกัน จึงเลือกที่จะเงียบและตั้งใจปรับกล้องส่องทางไกลต่อไป

ในไลฟ์สด แฟนคลับเริ่มรุมด่า

[มีป่ามีน้ำ วิวสวยจะตาย จะมีกระดูกได้ไง? บ้าเปล่า? เห็นหินขาวๆ ก็ทึกทักว่าเป็นกระดูก?]

[คุนคุนพูดถูก ไอ้หมอนี่มันหิวแสง นิสัยแย่มาก!]

[ก็โอกาสทองนี่หว่า ได้อยู่กับดาราดังๆ ก็ต้องรีบทำคะแนน เผื่อเข้าตาผู้กำกับสักคน จะได้ชุบตัวเป็นดาราบ้าง]

[จะดังได้สันดานต้องดีด้วยจ้ะ ดูพี่ฮวาของฉันสิ ใช้ความสามารถล้วนๆ ไม่ใช่พวกจอมปลอมสร้างภาพ!]

[แต่ก็เป็นไปได้นะว่าอาจจะเป็นกระดูกสัตว์ แถวนี้แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์...]

...

อู๋จิงปรับโฟกัสจนชัดเป๊ะ เล็งไปยังจุดสีขาวที่เขาสงสัย แล้วเขาก็ต้อง...

ตัวแข็งทื่อ!

สิ่งที่เย่ไป๋พูด... เป็นเรื่องจริง?

ภาพในเลนส์กล้องคือหาดตื้นขนาดใหญ่ แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำระยิบระยับ แต่บนหาดนั้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนกระดูกสีขาวกระจัดกระจาย

เชี่ย! สายตาหมอนั่นทำด้วยอะไร? ยืนอยู่ตั้งไกลขนาดนี้มองเห็นได้ยังไง?

อู๋จิงช็อกตาตั้ง!

แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ทำไมถึงมีกระดูกเยอะขนาดนั้น!

จริงอยู่ที่แหล่งน้ำมักเป็นที่รวมตัวของสัตว์และเกิดการล่ากันเอง การมีซากกระดูกบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ปริมาณขนาดนี้มันผิดปกติเกินไป!

บางชิ้นดูเหมือนกระดูกสัตว์ใหญ่ ร่องรอยบนกระดูกบ่งบอกว่าถูกขบกัดด้วยฟันที่คมกริบ

อู๋จิงกวาดสายตาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับบางอย่าง...

เขาเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!

หยางมี่สังเกตเห็นอาการผิดปกติของอู๋จิงเป็นคนแรก "พี่จิง เป็นอะไรคะ? พี่เห็นอะไร?"

"เย่ไป๋..."

อู๋จิงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เอ่ยเสียงพร่า "สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง หินสีขาวพวกนั้น... คือกระดูกจริงๆ"

"ก็แค่กระดูกสัตว์นี่นา หรือว่า..." หยางมี่หน้าถอดสีเมื่อเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

อู๋จิงกลืนน้ำลายอีกอึกใหญ่

"กระดูกคน!"

"อะไรนะ!?"

สิ้นเสียงอู๋จิง ดาราทุกคนต่างตกตะลึง จางต้าต้าคว้ากล้องไปส่องดูทันที

และภาพที่เห็นก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ บนหาดฝั่งตรงข้ามมีกระดูกมนุษย์ปะปนอยู่จริงๆ!

จางต้าต้านึกถึงคำพูดถากถางเมื่อครู่แล้วรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนชาไปทั้งแถบ

เร่อปากับหยางมี่สบตากันด้วยความหวาดหวั่น นอกจากความกลัวแล้ว สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือความสงสัย... ระยะทางเท่ากัน อู๋จิงต้องพึ่งกล้อง แต่ผู้ชายคนนี้มองเห็นด้วยตาเปล่า

คนธรรมดาคนนี้... ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

"พี่เย่ไป๋สุดยอดเลย ตาดีขนาดนี้มองเห็นได้ไง? ไม่เหมือนใครบางคน... ไม่รู้อะไรก็ดีแต่แขวะชาวบ้าน" หยางเชาเยว่เอ่ยชมปนเหน็บแนม

ไป๋ลู่กับเมิ่งจื่ออี้พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ

ไช่สวี่คุนหน้าแดงก่ำ ร้อนวูบวาบเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก

"เย่ไป๋ นายคิดว่าโครงกระดูกพวกนั้นมาจากไหน?" อู๋จิงหันมาถามความเห็น ตอนนี้คนที่เขาพอจะพึ่งพาความคิดได้มีแค่เย่ไป๋เท่านั้น

"ไม่ต้องเดาหรอกครับ คนที่เคยเดินป่าจะรู้กันดี กฎข้อแรกคือสังเกตสิ่งรอบตัว"

"เมื่อกี้ตอนพวกคุณมัวแต่ชมวิว ผมดูรอบๆ แล้ว แม่น้ำสายนี้เป็นแม่น้ำตามธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ กว้างห้าร้อยเมตร น้ำไม่เชี่ยวมาก"

"ที่แบบนี้คือแหล่งน้ำชั้นดีของสัตว์ป่า และแน่นอน... เป็นแหล่งหากินของสัตว์นักล่าใต้น้ำด้วย"

"ในน้ำต้องมีตัวอะไรอยู่แน่! แถมยังตัวใหญ่และดุร้ายมากด้วย!"

สายตาของเย่ไป๋จับจ้องไปที่ผิวน้ำ ราวกับกำลังค้นหาตำแหน่งของ 'บางสิ่ง'

"ฉันเห็นด้วย ในน้ำนี้น่าจะมีตัวอันตรายซ่อนอยู่" อู๋จิงมองไปรอบๆ ขนลุกซู่ การลอยคออยู่กลางน้ำในสถานการณ์แบบนี้มันอันตรายสุดขั้ว บนบกยังพอวิ่งหนีได้ แต่ในน้ำนี่หมดสิทธิ์!

เขาเองก็ประมาทไป คิดไม่ถึงว่ารายการจะเล่นแรงขนาดโยนพวกเขาลงกลางป่าดงดิบแบบนี้

"เราตกเป็นเป้าแล้วเหรอ?" อู๋จิงถามเสียงเครียด

เย่ไป๋พยักหน้าเบาๆ

อู๋จิงสบถในใจ "ไหนบอกรายการท่องเที่ยวผจญภัยวะ! นี่มันหนังเอาชีวิตรอดชัดๆ!"

น้ำในแม่น้ำดูใสสะอาด แต่มันลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านขึ้นมาจนน่าขนลุก

หยางมี่ได้ยินบทสนทนานั้นก็นึกเชื่อมโยงไปถึงกองกระดูกบนหาดทราย หน้าซีดเผือดทันที ในป่าดิบชื้นแบบนี้ มีตัวอะไรโผล่ออกมาก็ไม่แปลก

ขณะที่ทั้งสามกำลังจ้องผิวน้ำเขม็ง เย่ไป๋ก็ก้มลงหยิบก้อนหิน แล้วขว้างลงไปกลางแม่น้ำ

ตูม!

ทันทีที่หินกระทบน้ำ เงาสีดำขนาดมหึมาก็วูบผ่านใต้ผิวน้ำไปอย่างรวดเร็ว

อู๋จิงกับหยางมี่สะดุ้งเฮือก นัยน์ตาเบิกโพลงด้วยความสยดสยอง

ในน้ำมีเงาดำจริงๆ... และดูจากขนาดแล้ว มันใหญ่ยักษ์มหาศาล!

ทั้งสองหันขวับมามองเย่ไป๋คอแข็ง

มีตัวอะไรจ้องเล่นงานพวกเขาอยู่จริงๆ สินะ?

แต่คนอื่นๆ ยังไม่รู้ชะตากรรม แม้จะเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของอู๋จิง แต่ตราบใดที่ภัยยังไม่ถึงตัว พวกเขาก็ยังมองโลกในแง่ดี เชื่อมั่นว่ารายการคงไม่ปล่อยให้ใครตายจริงๆ หรอก นี่มันแค่วาไรตี้โชว์นะ!

ฮวาเฉินอวี่กับหวงจื่อเทาเห็นน้ำใสๆ ก็นึกสนุกขึ้นมา

"วิวสวยขนาดนี้ มาแข่งปาหินกระทบน้ำกันดีกว่า!"

ว่าแล้วจางต้าต้าก็คว้าก้อนหินปาลงน้ำไป

หินกระดอนบนผิวน้ำสองสามทีแล้วจมหายไป

หยางมี่กับอู๋จิงใจหายวาบเมื่อเห็นวิถีของหินก้อนนั้นเฉียดเงาดำไปแค่นิดเดียว

โชคดีที่ไม่โดน... ทั้งสองลอบถอนหายใจ

แต่ยังไม่ทันได้เตือน หวงจื่อเทากับไช่สวี่คุนก็คว้าก้อนหินเงื้อแขนเตรียมจะปาตามลงไป

"อย่านะ!!"

หยางมี่ตวาดลั่น พร้อมจะพุ่งเข้าไปห้าม แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ...

คนดูในไลฟ์ใจเต้นระทึกแทบระเบิดตามก้อนหินพวกนั้นไปแล้ว!

[จบแล้ว]