บทที่ 190 - วิธีรักษาเมืองหนานโจว

บทที่ 190 - วิธีรักษาเมืองหนานโจว

"อะไรนะ? ผู้หญิงสวยระดับนางฟ้าสองคนนี้ เป็นลูกน้องของซูเป่ย เจ้าแห่งหวงเฉวียนคนนั้นเหรอเนี่ย"

"บ้าชิบ ทำไมสาวสวยถึงไปกระจุกอยู่กับไอ้หมอนั่นหมดเลยวะ! ฉันเองก็อยากได้ลูกน้องสวยๆ แบบนี้บ้างเหมือนกันนะโว้ย"

"ก็เขาเป็นถึงหัวหน้ากองกำลังระดับท็อปนี่หว่า แกเป็นใคร? เลิกเพ้อเจ้อแล้วตื่นได้แล้ว!"

เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

"เฮ้ยๆ! ประเด็นที่พวกแกควรสนใจมันผิดเรื่องแล้วมั้ง? พวกเธอมายืนยันนะเว้ยว่าเรื่องซอมบี้บุกน่ะเป็นเรื่องจริง!"

"เออว่ะ ขนาดพวกเธอยังพูดแบบนี้ แสดงว่ามีซอมบี้ห้าหมื่นตัวจริงๆ เหรอเนี่ย"

"ถ้าจริงก็ต้องรีบเผ่นแล้วสิวะ! ห้าหมื่นตัวนะโว้ย ใครจะไปกันอยู่!"

"อย่าเพิ่งตื่นตูมสิวะ ท่านผู้นำยังไม่ได้สั่งอะไรเลย จะรีบหนีไปไหน?"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เฉินหยวนหยวนรอจังหวะจนเสียงรอบข้างเริ่มซาลง แล้วจึงหันไปกระพริบตาถามซูเป่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ท่านซูเป่ยคะ พวกเธอเป็นลูกน้องของท่านจริงๆ เหรอคะ"

"อืม คนที่ผมบอกว่าทิ้งไว้เฝ้านอกเมืองก็คือพวกเธอนี่แหละ"

ซูเป่ยพยักหน้ารับโดยไม่ปฏิเสธ

"อ๋อ... เป็นแบบนี้นี่เอง... แถมยังสวยเหมือนคุณมู่ไม่มีผิดเลยนะคะ..."

เฉินหยวนหยวนขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ซูเป่ยพลางกระซิบเสียงเบา แม้ใบหน้าจะยังประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยเช่นเคย แต่ไม่รู้ทำไมซูเป่ยถึงรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

"พวกเธอก็คงเหมือนกับคุณมู่สินะคะ... คงมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องธรรมดา... ใช่ไหมเอ่ย?"

"เก่งนี่ ดูออกด้วยเหรอเนี่ย"

ซูเป่ยแกล้งทำหน้าตกใจใส่เฉินหยวนหยวน

"ถ้าดูไม่ออกก็แปลกแล้วค่ะ! เมื่อกี้สายตาที่คุณมู่มองหนู แทบจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แล้ว!"

เฉินหยวนหยวนกลอกตามองบนอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะปั้นยิ้มที่มีเลศนัยขึ้นมาบนใบหน้าสวย

"แต่ท่านซูเป่ยออกจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ การจะมีสาวงามล้อมหน้าล้อมหลังก็สมเหตุสมผลดีนะคะ"

"ฮะๆ..."

ซูเป่ยยิ้มรับบางๆ โดยไม่ได้ตอบโต้

แม้เสียงซุบซิบของฝูงชนจะไม่ดังมาก แต่ทุกถ้อยคำกลับลอยเข้าหูเฉินอวี่หนิงอย่างชัดเจน

"ท่านผู้นำครับ ต้องขอบคุณพวกเธอจริงๆ เราถึงจับเป็นหลี่หัวซานกลับมาได้"

ทหารองครักษ์กระซิบรายงานเฉินอวี่หนิง

เฉินอวี่หนิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงมองไปที่หญิงสาวทั้งสองก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

"ที่แท้ก็เป็นคนของท่านซูเป่ย ขอบคุณมากที่ยื่นมือเข้าช่วย"

"แค่ทางผ่านน่ะค่ะ ท่านผู้นำเฉินไม่ต้องเกรงใจหรอก"

ซูอวี่เวยที่ยืนอยู่ข้างเวินหลานเป็นคนตอบรับ

"ระหว่างทางพวกเราช่วยคนคนหนึ่งไว้ได้ เขาบอกว่ามีข้อมูลสำคัญมากต้องแจ้งให้คุณทราบ"

สิ้นเสียงของซูอวี่เวย ชายคนหนึ่งก็พุ่งตัวออกมาจากด้านหลังของเธอ แล้วถลันเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าเฉินอวี่หนิงพร้อมตะโกนลั่น

"ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำ! แย่แล้วครับ เมืองหนานโจวของเรากำลังเจวิกฤตใหญ่หลวง!"

ชายคนนี้คือคนที่ถูกกองทัพกู้โลกไล่ล่าและได้รับการช่วยเหลือจากซูอวี่เวยนั่นเอง

สาเหตุที่เขารอดชีวิตมาได้และมายืนอยู่ตรงนี้ ก็เพราะเวินหลานและพรรคพวกกลับมาช่วยได้ทันเวลา และเบื้องหลังความช่วยเหลือที่ทันท่วงทีนั้นก็มาจากคำเตือนของซูเป่ย

ทันทีที่ระบบรถบ้านตรวจจับการเคลื่อนไหวของศัตรูได้ ซูเป่ยที่มีระบบอยู่ในมือก็รับรู้สถานการณ์ได้ในเวลาเดียวกัน

เมื่อเห็นว่าศัตรูล้วนเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสามดาวยกแก๊ง ซูเป่ยจึงฟันธงว่าพวกมันต้องเป็นคนของกองทัพกู้โลกแน่ๆ

เขาจึงรีบส่งกระแสจิตบอกเวินหลานให้ย้อนกลับไปจัดการหน่วยลาดตระเวนกลุ่มนั้น และรีดข้อมูลแผนการของกองทัพกู้โลกออกมาให้ได้

ด้วยการประสานงานของเวินหลานที่เป็นถึงระดับสี่ดาว ร่วมกับไป๋ถิงถิงและซูอวี่เวย ทหารกองทัพกู้โลกกลุ่มนั้นจึงถูกจัดการจนอยู่หมัดในพริบตา

น่าเสียดายที่พอพวกมันรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ ก็ชิงระเบิดหัวใจปลิดชีพตัวเองไปเสียก่อน

รวดเร็วเสียจนซูอวี่เวยไม่มีโอกาสได้ใช้พลังควบคุมจิตใจ

พอรู้เรื่องสถานการณ์นอกเมือง ซูเป่ยจึงสั่งให้ทีมของเวินหลานพาสายสืบของเมืองหนานโจวกลับมารวมพล

เขาสังหรณ์ใจว่าที่มาของฝูงซอมบี้พวกนี้ไม่ธรรมดา

ส่วนเรื่องการช่วยจับตัวหลี่หัวซานระหว่างทาง ก็เป็นแค่ผลพลอยได้ตามที่ซูอวี่เวยบอกจริงๆ

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายผู้รอดชีวิต

เฉินอวี่หนิงจำเขาได้ทันที เพราะนี่คือสายสืบมือดีที่เขาส่งไปสืบข่าวที่เมืองอวิ๋นเฟิงเมื่อไม่นานมานี้

ในเมื่อกองทัพกู้โลกแห่งเมืองอวิ๋นเฟิงประกาศตัวเป็นศัตรูกับทุกขั้วอำนาจ เมืองหนานโจวเองก็หนีไม่พ้น การรู้ความเคลื่อนไหวของศัตรูจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

เฉินอวี่หนิงส่งสายสืบระดับสามดาวไปไม่ต่ำกว่าสามสิบคน

แต่ตอนนี้กลับเหลือรอดกลับมาแค่คนเดียว

แถมยังอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเจียนตาย แค่เห็นสภาพเฉินอวี่หนิงก็รู้แล้วว่าข่าวที่นำมาต้องเป็นข่าวร้ายแน่นอน

"ทะ... ท่านผู้นำ! กองทัพกู้โลกที่เมืองอวิ๋นเฟิงมีการเคลื่อนไหวครับ! เมื่อเช้านี้พวกมันเคลื่อนพลกว่าสองพันนาย มุ่งหน้ามาทางเมืองหนานโจวของเรา!"

"ว่าไงนะ?"

"แน่ใจนะว่าเป้าหมายของพวกมันคือเมืองหนานโจว"

"แน่ใจครับ!"

ชายที่หมอบอยู่กับพื้นพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

"กองทัพกู้โลกสองพันนาย? พวกมันกะจะก่อสงครามเต็มรูปแบบเลยหรือไง!"

"ดันมาบุกเอาตอนนี้ หรือว่าพวกมันจะรู้เรื่องซอมบี้ห้าหมื่นตัวนั่นด้วย?"

สมองของเฉินอวี่หนิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว เวลาไม่คอยท่า เขาไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว

"ทหาร"

"ครับ!"

"ส่งคนไปที่สมาคมการค้าจี๋เล่อ เขตสามสิบหก และพันธมิตรทุกกลุ่มของเรา เดี๋ยวนี้! แจ้งข่าวเรื่องซอมบี้และกองทัพกู้โลกให้พวกเขารู้ บอกให้พวกเขารีบส่งกำลังเสริมมาช่วยด่วนที่สุด!"

ชัดเจนว่าลำพังแค่กองกำลังป้องกันเมืองหนานโจว ไม่มีทางต้านทานทั้งกองทัพซอมบี้และกองทัพกู้โลกพร้อมกันได้

ทางรอดเดียวคือต้องยืมมือพันธมิตร

"รับทราบครับ!"

ขณะที่ทหารรับคำสั่งและกำลังจะวิ่งออกไป เฉินอวี่หนิงที่กำลังจะสั่งการต่อก็ถูกเสียงของหลี่หัวซานขัดขึ้น

"เปล่าประโยชน์! ท่านผู้นำ ลำพังแค่ไอ้พวกขยะพรรค์นั้น ไม่มีทางต้านทานกองทัพซอมบี้นับหมื่นได้หรอกครับ! ต่อให้พวกมันมากันหมด ก็แค่มาเพิ่มจำนวนศพให้ซอมบี้เคี้ยวเล่นเท่านั้นแหละ!"

"แกต้องการจะสื่ออะไร หลี่หัวซาน?"

เฉินอวี่หนิงถามเสียงเย็น

"ผมต้องการจะสื่ออะไรมันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอครับท่าน ท่านผู้นำครับ ทางเดียวที่จะรักษาเมืองหนานโจวไว้ได้ คือต้องร่วมมือกับกองทัพกู้โลกเท่านั้น!"

"เหอะ ความคิดโง่เขลา! ต่อให้มีกองทัพกู้โลกสองพันคน ก็สู้ซอมบี้ห้าหมื่นตัวไม่ได้หรอก!"

"พวกเขาคือผู้ที่ได้รับพรจากพระเจ้า ไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษกระจอกงอกง่อยทั่วไปนะครับ"

หลี่หัวซานส่ายหน้า พลางมองเฉินอวี่หนิงด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสมเพชคนโง่

"อีกอย่าง การรักษาเมืองหนานโจวไม่ได้หมายความว่าต้องฆ่าล้างซอมบี้ให้หมดสักหน่อยนี่ครับ!"

[จบแล้ว]