บทที่ 120 - เอาผลไม้วิวัฒนาการออกมา

บทที่ 120 - เอาผลไม้วิวัฒนาการออกมา

ภาพของซูเป่ยที่ลอยอยู่กลางอากาศ ร่างกายเปล่งประกายด้วยแสงสีทองราวกับเทพเจ้าจุติลงมาโปรดสัตว์ ทำเอาฝูงชนเบื้องล่างอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้

ความเงียบเข้าครอบงำอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดออกเป็นเสียงฮือฮาดังกระหึ่ม

"เชรดดด! เขาบินได้!"

"ท่านซูมีพลังบินด้วยเหรอเนี่ย!"

"เดี๋ยวนะ! แบบนี้ก็แปลว่าเป็นผู้มีพลังสองธาตุน่ะสิ!"

"มิน่าล่ะ! ทำไมลูกน้องของจ้าวเผิงเฉิงกับฝูงสัตว์ประหลาดของจ้าวเผิงเฟยถึงทำอะไรท่านไม่ได้เลย เทพจุติชัดๆ!"

"หนุ่มแน่น หล่อเหลา แถมยังเก่งเวอร์วังขนาดนี้ นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ!"

"เมื่อกี้ท่านบอกว่าจะช่วยพวกเรา จะมอบพลังให้พวกเราด้วยนี่นา!"

"กรี๊ดดด! ฉันหลงรักท่านซูเข้าแล้วค่า!"

ผู้ชายต่างมองด้วยความอิจฉาและเลื่อมใส ส่วนผู้หญิงมองด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้

เสียงอุทานชื่นชมดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

ซูเป่ยยังคงรักษามาดนิ่งสงบ เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว กล่องกระดาษลังจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นมาวางเรียงรายอยู่บนเวทีอย่างเป็นระเบียบ

"เฮ้ย! เล่นมายากลเหรอวะ"

"กล่องพวกนั้นมันโผล่มาจากไหน! เมื่อกี้ยังไม่มีเลยนี่หว่า!"

"ใช่ๆ เมื่อกี้มีแค่ท่านซูยืนอยู่คนเดียว!"

"เสกของได้ด้วยเรอะ! นี่ท่านซูยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกกี่ใบเนี่ย ยอมใจเลยจริงๆ!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังงุนงงกับกล่องปริศนา ซูเป่ยก็ดีดนิ้วเบาๆ กล่องใบหนึ่งลอยขึ้นมาและเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

ภายใต้สายตาอยากรู้อยากเห็นของฝูงชน ผลไม้สีดำทมึนจำนวนมากที่บรรจุอยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตา

"นั่นมันอะไรน่ะ"

"องุ่นเหรอ? แต่สีมันเข้มแปลกๆ นะ"

คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักมัน แต่ในฝูงชนนับพัน ย่อมมีคนตาไวและมีความรู้

"ฉันรู้จัก! นั่นมันผลไม้วิวัฒนาการ! ของโคตรหายากเลยนะเว้ย! แค่กินเข้าไปลูกเดียว คนธรรมดาก็จะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้!"

"พวกผู้มีพลังพิเศษหลายคนก็เกิดจากการกินไอ้ลูกนี่แหละ!"

เสียงตะโกนของชายคนนั้นเหมือนหินก้อนใหญ่ที่โยนลงน้ำ สร้างแรงกระเพื่อมไปทั่วจิตใจของผู้คน

ปลุกพลังพิเศษ...

สิ่งที่ผู้รอดชีวิตทุกคนใฝ่ฝันหา ตอนนี้มันอยู่ใกล้แค่เอื้อม!

แถมซูเป่ยเอาออกมาตั้งหลายกล่อง นั่นแปลว่ามีผลไม้นี่เยอะมากน่ะสิ!

วินาทีนี้ ความคิดที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ กลับกลายเป็นความหวังที่เจิดจ้า

หรือว่า... พลังที่ท่านซูพูดถึง คือการเปลี่ยนให้พวกเราทุกคนกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ!

ขุมพลังกองอยู่ตรงหน้า หลายคนเผลอยื่นมือออกไปกลางอากาศด้วยความโลภ แต่แล้วก็ต้องหดมือกลับมาด้วยความกลัว

ความอยากได้พลังเป็นเรื่องจริง แต่ความรักตัวกลัวตายเป็นสัญชาตญาณที่แรงกว่า

"คงมีคนรู้จักเจ้าผลไม้นี่แล้ว งั้นผมคงไม่ต้องอธิบายอะไรมาก สรุปสั้นๆ คือ ผมจะแจกผลไม้วิวัฒนาการให้พวกคุณคนละหนึ่งลูก เพื่อให้ทุกคนได้ปลุกพลังและกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ"

ด้วยอานิสงส์จากการคูณร้อยเท่าของสาวๆ อย่างเวินหลานและมู่เสี่ยวอวี๋ แหวนมิติของซูเป่ยตอนนี้แทบจะล้นทะลักไปด้วยผลไม้วิวัฒนาการ

ไอ้ที่เอาออกมาโชว์เนี่ย แค่เศษเสี้ยวเดียวขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

สำหรับซูเป่ย มันคือของโหลๆ ที่มีเกลื่อนกลาด แต่สำหรับคนธรรมดาพวกนี้ มันคือสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินราคาได้

"ท่านครับ! ท่านจะให้พวกเราจริงๆ เหรอครับ!"

กัวเจียซิงเก็บอาการไม่อยู่ กระโดดออกมาจากแถวแล้วโค้งคำนับซูเป่ยแทบติดพื้น

เขารู้จักผลไม้นี้ดี

เขาเคยได้ยินมาจากจ้าวเผิงเฟยและอินทรีตาเดียวว่ามันมีสรรพคุณวิเศษขนาดไหน ต่อให้จ้าวเผิงเฉิงพลิกแผ่นดินหาทั่วเขตทหาร ก็ยังหาเพิ่มไม่ได้แม้แต่ลูกเดียว

ของหายากระดับตำนานขนาดนี้ ท่านซูเป่ยดันมีเป็นลังๆ!

แถมยังใจป้ำจะแจกให้ทุกคนอีก!

ไม่ว่าจะมองมุมไหน นี่มันก็เรื่องเหลือเชื่อชัดๆ

ความเหลือเชื่อนี้ทำให้บางคนเริ่มระแวง

"ไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ? ท่านซูจะไปหาผลไม้วิเศษเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน"

"นั่นสิ อาจจะเป็นแค่ผลไม้ธรรมดาที่หน้าตาคล้ายกันเฉยๆ ก็ได้มั้ง"

เสียงซุบซิบแห่งความสงสัยเริ่มดังขึ้น แต่การกระทำต่อไปของซูเป่ยก็ตบปากคนพวกนั้นจนสนิท

"กัวเจียซิง นายอยากลองไหม"

ซูเป่ยดีดนิ้วอีกครั้ง ผลไม้สีดำลูกหนึ่งลอยออกจากกล่องมาหาเขา

"ในเมื่อเป็นความกรุณาของท่าน ข้าน้อยยินดีรับไว้ด้วยชีวิตครับ!"

กัวเจียซิงไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

สิ้นเสียงตอบรับ ผลไม้นั้นก็ลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนับตั้งแต่วันสิ้นโลก ที่กัวเจียซิงได้เห็นผลไม้วิวัฒนาการในระยะเผาขน

ผิวสีดำสนิท ขนาดเท่าลูกองุ่น

กัวเจียซิงฝันถึงมันมาตลอด อยากจะได้ครอบครองสักลูก

ขอแค่ได้กินมัน เขาก็จะมีพลัง ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอีกต่อไป ต่อให้อายุสั้นลงเขาก็ยอม

เขากลืนน้ำลายเอือกใหญ่ คว้าผลไม้นั้นยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทันที

รสชาติมันแปลกๆ ไม่ได้อร่อยอย่างที่คิด

ไม่กี่วินาที กัวเจียซิงก็กลืนมันลงท้องจนหมด แถมยังดูดนิ้วมือตัวเองจนสะอาด กลัวว่าจะพลาดเศษเสี้ยวของพลังไปแม้แต่นิดเดียว

ทั้งลานฝึกซ้อมเงียบกริบ ทุกสายตาจ้องมองไปที่กัวเจียซิงเป็นตาเดียว

ไม่นานนัก

ภายใต้การจับจ้องของผู้คนนับพัน

กัวเจียซิงรู้สึกร้อนวูบที่ศีรษะ ความร้อนนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

กระแสพลังลึกลับบางอย่างวิ่งพล่านไปทั่วร่างเหมือนสัตว์ป่าที่พยายามจะพังกรงขังออกมา

เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก เสื้อทหารด้านหลังเปียกชุ่มจนแนบไปกับแผ่นหลัง

กระบวนการนี้กินเวลาเกือบหนึ่งนาที

สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของกัวเจียซิงค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันคิดไปเองหรือเปล่า ดูเหมือนราศีหัวหน้ากัวจะเปลี่ยนไปเลยนะ"

"ตัวดูบึ้กขึ้นด้วยว่ะ!"

ลูกน้องของกัวเจียซิงกระซิบกระซาบกัน

"เป็นไงบ้าง" ซูเป่ยถาม

"ขอบพระคุณท่านที่มอบชีวิตใหม่ให้ครับ! ผมปลุกพลังธาตุดินได้สำเร็จแล้ว!"

"แสดงให้ดูหน่อย"

"ครับ!"

กัวเจียซิงหันไปสั่งลูกน้องให้ถอยออกไปเปิดพื้นที่ว่าง

เมื่อได้ที่ว่างพอสมควร เขาก็วางมือขวาลงบนพื้นดิน

ครืนนน...

วินาทีต่อมา พื้นดินรอบตัวกัวเจียซิงก็สั่นสะเทือนและยกตัวสูงขึ้น

ถึงจะนูนขึ้นมาแค่สิบเซนติเมตร และพลังยังดูอ่อนด้อย แต่มันคือเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าผลไม้นั่นคือของจริง!

"เฮ้ย! หัวหน้ากัวปลุกพลังได้จริงว่ะ!"

"บอกแล้วไง! ระดับท่านซูไม่มีทางเอาผลไม้ปลอมมาหลอกพวกเราหรอก!"

"ท่านซูจงเจริญ!"

"พูดให้มันเพราะๆ หน่อยสิวะ!"

"ท่านซูเป่ยสุดยอดดด!"

...

การได้เห็นคนธรรมดาอย่างกัวเจียซิงกลายเป็นผู้มีพลังธาตุดินต่อหน้าต่อตา ทำให้ฝูงชนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

กัวเจียซิงมองดูผลงานของตัวเองด้วยน้ำตาคลอเบ้า เขาพุ่งเข้าไปสไลด์ตัวคุกเข่าต่อหน้าเวทีของซูเป่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"พระคุณที่ท่านมอบชีวิตใหม่ให้ในครั้งนี้ ชาตินี้ผมจะไม่มีวันลืมครับ!"

"ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ผมก็ยอมตายถวายชีวิต!"

ณ เวลานี้ สำหรับกัวเจียซิงแล้ว

ซูเป่ยไม่ต่างอะไรกับพระเจ้าเลยแม้แต่น้อย

[จบแล้ว]