บทที่ 28 - ซูอวี่เวยผู้ขันอาสา

บทที่ 28 - ซูอวี่เวยผู้ขันอาสา

มู่เสี่ยวอวี๋กำลังนั่งหัวเราะจนตัวงอกับคอมเมนต์ตลกๆ ของพวกชาวเน็ตขี้แพ้ในกระทู้ ซูเป่ยละสายตามามองนาฬิกาบนหน้าจอคอนโซล ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มสิบนาทีแล้ว

ฟางหลิงหลิงไม่ได้มาตามนัด

ซูเป่ยไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร เขาเพียงแค่ตรวจตราล็อกประตูหน้าต่างรถรอบสุดท้ายเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะลุกเดินกลับเข้าไปในส่วนพักผ่อนด้านหลัง มู่เสี่ยวอวี๋เห็นดังนั้นจึงรีบวางมือถือแล้วเดินตามต้อยๆ เข้าไป

ภายในห้องนั่งเล่นของรถบ้าน

เวินหลานกำลังยืนหั่นผักอยู่ในครัวพลางดูสูตรอาหารในมือถือไปด้วย ส่วนหลานโย่วเอ๋อร์และซูอวี่เวยที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าของเวินหลานเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งเบียดกันดูทีวีอยู่บนโซฟาเดี่ยว

หลังจากได้กินอิ่มและอาบน้ำชำระล้างคราบไคล ทั้งสองสาวก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณที่เคยหมองคล้ำกลับมาสดใส ราศีคุณหนูและอาจารย์สาวผู้ดีเริ่มจับประกายขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าทันทีที่เห็นซูเป่ยเดินเข้ามา บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความเกร็ง ทั้งสองรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยอัตโนมัติ

"ซูเป่ย กลับมาแล้วเหรอ!"

เวินหลานที่เพิ่งรู้ตัวรีบวางมีดทำครัวแล้วเดินออกมาต้อนรับ "รุ่นพี่ซูคะ ทำไมกลับมาดึกจัง"

"แวะเล่นข้างนอกนิดหน่อยน่ะ แล้วนี่เธอทำอะไรอยู่"

"หนูกำลังหัดทำอาหารตามคลิปในเน็ตค่ะ! อีกเดี๋ยวรุ่นพี่จะได้ชิมเมนูเด็ดฝีมือหนูแล้ว!" เวินหลานปรี่เข้าไปกอดแขนซูเป่ยอย่างออดอ้อน

มู่เสี่ยวอวี๋ที่ไม่ยอมน้อยหน้า รีบพุ่งเข้าไปกอดแขนอีกข้างที่ว่างอยู่ทันที เธอชะโงกหน้าไปมองเขียงผักในครัวแล้วเบ้ปากใส่ "อย่าเพิ่งโม้เลยย่ะเวินหลาน ดูสภาพผักที่เธอหั่นสิ ฉันล่ะสงสารผักพวกนั้นจริงๆ"

"นะ... นี่! ยัยปลาเน่าพูดอะไรของเธอ!"

"ฉันบอกว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านทำอาหาร เลิกพยายามเถอะ เสียดายของเปล่าๆ"

สงครามน้ำลายปะทุขึ้นทันที ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ซูเป่ยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบยกมือห้ามทัพ

"มู่เสี่ยวอวี๋ เธออย่าไปบั่นทอนกำลังใจเพื่อนสิ ผมบอกแล้วไงว่าอยู่ด้วยกันต้องปรองดองกันเข้าไว้"

เมื่อเห็นทั้งสองยอมสงบปากสงบคำ ซูเป่ยจึงตัดบท "เอาล่ะ แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ผมจะไปอาบน้ำ"

ว่าแล้วเขาก็ถอดเสื้อยืดตัวนอกออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนและเปี่ยมไปด้วยพลัง

เวินหลานกับมู่เสี่ยวอวี๋เห็นจนชินตาแล้วจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก แต่สำหรับหลานโย่วเอ๋อร์และซูอวี่เวย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเรือนร่างของชายหนุ่มแบบชัดๆ เต็มตา

ทั้งสองสาวจ้องมองตาค้าง แก้มเนียนเริ่มซับสีเลือดระเรื่อลามไปถึงใบหู

เรื่องสรีระดึงดูดเพศตรงข้าม ไม่ได้มีผลแค่กับผู้ชายฝ่ายเดียว ผู้หญิงเองก็หวั่นไหวกับซิกแพคแน่นๆ เหมือนกัน เดิมทีซูเป่ยก็จัดว่าเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว พอมีหุ่นนักกีฬามาเสริมบารมี คะแนนความประทับใจในใจของสองสาวก็ยิ่งพุ่งกระฉูด

"ชอบเหรอ"

ซูเป่ยแกล้งเดินเข้าไปประชิดตัวสาวขี้อายทั้งสอง

"ชะ... ชอบค่ะ เพิ่งเคยเห็นหุ่นดีขนาดนี้ครั้งแรกเลย" หลานโย่วเอ๋อร์ยกมือปิดแก้มร้อนผ่าว

"แล้วครูซูคิดว่าไงครับ ไม่มีความเห็นหน่อยเหรอ"

"ฉันรู้สึกว่า... หุ่นคุณดูดีกว่าพวกเทรนเนอร์ฟิตเนสในติ๊กต่อกหลายคนเลยค่ะ"

ซูอวี่เวยหน้าแดงก่ำ แม้จะเขินอายแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้เธอแอบชำเลืองมองกล้ามท้องของเขาอยู่บ่อยครั้ง

"ตอนเข้ามหาลัยใหม่ๆ ฉันเคยสมัครฟิตเนสแต่ก็ไปไม่กี่ครั้งเอง ได้ยินว่าหลังจากโดนไล่ออกนายไปทำงานส่งของ นายเอาเวลาไหนไปฟิตหุ่นจนแน่นปึกขนาดนี้เนี่ย" หลานโย่วเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย

"เฮ้อ... นี่แหละช่องว่างระหว่างพวกลูกคุณหนูอย่างเธอกับคนหาเช้ากินค่ำอย่างผม งานส่งของมันไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรอกนะ วันหยุดนักขัตฤกษ์ก็ไม่มี ส่งของเสร็จแต่ละวันก็แทบสลบ จะเอาแรงที่ไหนไปเข้ายิม"

"อะ... อ้าว เป็นงั้นหรอกเหรอ..." หลานโย่วเอ๋อร์พยักหน้าหงึกหงักแก้เก้อ

"ส่วนใหญ่เวลาไปส่งของ ผมมักจะช่วยลูกค้าแบกของด้วย ก็ถือว่าได้ออกกำลังกายสะสมมาเรื่อยๆ นั่นแหละ"

แน่นอนว่านี่เป็นคำโกหกคำโต ลำพังแค่แบกของไม่มีทางสร้างกล้ามเนื้อระดับพระกาฬแบบนี้ได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของซูเป่ยมาจากผลพวงของสายเลือดจ้าวบรรพกาลที่ปรับแต่งพันธุกรรมเขาใหม่ทั้งหมด

แต่เรื่องแฟนตาซีพรรค์นั้นยังไม่ใช่สิ่งที่ควรบอกพวกเธอในตอนนี้

ซูเป่ยเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย "ว่าแต่... มีใครว่างมาช่วยผมถูหลังหน่อยไหม"

[จบแล้ว]