บทที่ 101 - บ่อเกลือ

"หืม มีบ่อเกลือด้วยแฮะ"

ฉินจื่อเหวินร้องอุทานเบาๆ บ่อเกลือนี่ของดีชัดๆ

เมื่อก่อนจางโปอาศัยบ่อเกลือนี่ผูกขาดตลาด ปั่นราคาไปทั่ว ตอนนี้ฉันก็มีแล้วเหมือนกัน

พอมีเจ้านี่ ต่อไปล่าสัตว์มาได้ก็หมักเกลือได้ไม่อั้น ไม่ต้องกลัวเกลือไม่พอใช้อีกต่อไป

บ่อเกลือใช้พื้นที่ไม่เยอะ แค่ 2x8 เมตร

การ์ดทรัพยากรโรงโม่หินใช้พื้นที่เยอะกว่ามาก พอๆ กับเหมืองเหล็ก คือต้องใช้พื้นที่ 10x10 เมตร

เขาเดินไปที่โซนเหมืองแร่ในห้องนอนเล็ก

พื้นที่ตรงนี้เดิมทีขยายมาจากโรงรถด้วยการ์ดขยายพื้นที่ทราย 20x20 เมตร

ตอนนี้มุมซ้ายบนกับขวาบนถูกเหมืองแร่สองแห่งขนาด 10x10 เมตรยึดครองไปแล้ว มุมซ้ายล่างเป็นที่ตั้งของเพิงแจกโจ๊ก พอดีเหลือที่ว่างมุมขวาล่างอยู่อีกผืนใหญ่

ท่องคำว่าใช้งานในใจ

รอจนแสงสว่างจางลง ตรงหน้าก็ปรากฏพื้นที่เว้าลึกลงไป

มองไกลๆ เหมือนแท่นหมึกที่ถูกสกัดออก ตรงกลางบุ๋มลงไปในดินลึก 1-2 เมตร ผนังทั้งสี่ด้านเป็นเนินดินสูงต่ำไม่เท่ากัน บนเนินยังมีหญ้ารกและเศษดินที่ยังไม่ได้เคลียร์

ที่เด่นสะดุดตาที่สุดคือหินแกรนิตสีเขียวอมเทาที่ฝังอยู่กึ่งกลางดิน

ข้างๆ มีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่สภาพซอมซ่อ บนโต๊ะมีตะกร้าสองใบ

พอเดินเข้าไปดู พบว่าในตะกร้าเต็มไปด้วยสิ่ว ค้อน และชะแลง

นอกจากนี้ยังมีรถเข็นล้อเดียวบุเหล็กหนาอีกสามคัน เอาไว้ขนหินที่สกัดแล้ว

ตอนนี้ตัวเขามีเหมืองสามแห่งแล้ว เหมืองถ่านหิน เหมืองเหล็ก และโรงโม่หิน

แต่ปัญหาหลักคือขาดแคลนคนงาน

ตอนนี้คนงานเหมืองหลักๆ อาศัยแค่ฉินจื่ออู่กับหลี่เถี่ยซาน ช่วงไหนต้องตีเหล็กพวกเขาก็มาขุดแร่สักพัก ช่วงไหนไม่ใช้ก็ปล่อยทิ้งร้างไว้

ดูแล้วเสียของจริงๆ

เดินสำรวจโรงโม่หินสักพัก ฉินจื่อเหวินก็เดินมาข้างๆ กดใช้การ์ดบ่อเกลือตรงข้างเพิงแจกโจ๊ก

แสงสว่างจางหาย

สิ่งก่อสร้างเรียงเป็นแนวยาวก็ปรากฏขึ้น อันดับแรกคือบ่อดินเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรครึ่ง

เหนือปากบ่อมีเพิงกันฝน ปากบ่อมีเสาไม้คดงอพาดอยู่ ปลายเสาผูกเชือกป่านห้อยถังไม้เก่าๆ

เขาเดินไปที่ปากบ่อ กลิ่นเค็มผสมฝาดลอยเตะจมูก

หรี่ตามองลงไปในบ่อ บ่อเกลือลึกมาก ก้นบ่อคือน้ำเกลือเข้มข้น

ละสายตาออกมา ข้างตัวบ่อเกลือคือลานตากเกลือ

รูปร่างเหมือนรางอาหารหมู แต่รางนี้เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดใหญ่ถึง 2x2 เมตร

พื้นลานตากเกลือปูด้วยดินเหลืองหมาดๆ ฉินจื่อเหวินเคยดูคลิปวิธีทำเกลือโบราณ รู้ว่าหลังจากตักน้ำเกลือจากบ่อมาแล้ว ก็เทลงลานตาก ให้แดดเผา พอน้ำแห้ง ชั้นที่ลอยอยู่ข้างบนก็คือเกลือหยาบคุณภาพต่ำสุด กินไม่ได้

ทางขวาของลานตากเกลือ ยังมีกะทะใบใหญ่

เอาไว้ต้มกลั่นรอบสองเพื่อเพิ่มความบริสุทธิ์ เกลือที่ผ่านการต้มรอบสองนี้ถึงจะพอทานได้ เพราะมีแร่ธาตุสูง สีเลยออกเขียวๆ จึงเรียกว่าเกลือเขียว หรือชิงเหยียน

ใช้สกิลหยั่งรู้ตรวจสอบบ่อเกลือ

[บ่อเกลือระดับ 1: ระเหยเร็วระดับ 1, กลั่นบริสุทธิ์เร็วระดับ 1]

ฉินจื่อเหวินครุ่นคิดในใจ บ่อเกลือนี่ก็คล้ายกับร้านตีเหล็ก วางไว้เฉยๆ มันผลิตเองไม่ได้ ต้องมีคนที่มีทักษะเข้าไปทำ ถึงจะรีดประสิทธิภาพออกมาได้สูงสุด

แน่นอนว่าคนต้มเกลือกับช่างตีเหล็กไม่เหมือนกัน ช่างตีเหล็กต้องใช้ทั้งทักษะและแรงงาน ส่วนคนต้มเกลือใช้แรงงานบวกประสบการณ์ ส่วนขุดแร่นี่งานกรรมกรล้วนๆ

เขามองไปที่เพิงแจกโจ๊ก ในเมื่อขาดคน ลองเรียกคนอพยพจากเพิงแจกโจ๊กมาใช้ได้ไหมนะ

ตั้งหม้อต้มโจ๊ก ไม่นานนัก คนอพยพสองคนก็เดินเคียงคู่กันมา

ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ทั้งคู่ผอมแห้งหน้าเหลืองเพราะความหิวโซ

"พวกเจ้าต้มเกลือเป็นไหม"

"ใต้เท้า ข้าน้อยเป็นชาวนาขอรับ"

"ข้าน้อยทำนาเป็นเจ้าค่ะ"

ทั้งสองรีบตอบ

ฉินจื่อเหวินโบกมือ ไล่ให้พวกเขาออกไป

"หา? ใต้เท้า ที่นี่ไม่ใช่เพิงแจกโจ๊กหรือขอรับ พวกเราหิวเหลือเกิน ขอกินหน่อยได้ไหมขอรับ" ทั้งสองทำท่าเหมือนผีตายอดตายอยาก เกาะเสาไม้ไว้ สีหน้าเว้าวอน

ฉินจื่อเหวินจนปัญญา ตักโจ๊กใสๆ ให้คนละชาม

พอกินเสร็จทั้งคู่ยังอยากกินอีก เลียริมฝีปาก มองโจ๊กขาวหอมกรุ่นในหม้อตาละห้อย

ฉินจื่อเหวินหน้าขรึมลง "ตู้ยวี่"

ได้ยินเสียงเรียก ตู้ยวี่ก็รีบวิ่งมา

พอเห็นตู้ยวี่ร่างกำยำ ทั้งสองหน้าตื่น รีบวิ่งหนีหายไปทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินจื่อเหวินเห็นกับตาว่าคนอพยพในเพิงแจกโจ๊กหายตัวไปอย่างไร

พวกเขาวิ่งไปข้างๆ วิ่งไปไม่กี่ก้าว ร่างกายก็ค่อยๆ จางลง รอบตัวเกิดระลอกคลื่น แล้วก็หายวับไปจากสายตา

การ์ดใบนี้นี่... มหัศจรรย์จริงแฮะ

"ใต้เท้า ท่านมาแจกโจ๊กหรือขอรับ" ตู้ยวี่มองรอบๆ แล้วเตือน "คนอพยพพวกนี้ล้วนพลัดถิ่นไร้บ้าน ถ้าคนน้อยยังพอว่า ถ้าคนเยอะ เกรงว่าพวกเขาอาจจะก่อเรื่องได้ ใต้เท้าต้องระวังตัวด้วย"

ฉินจื่อเหวินมองตู้ยวี่อย่างแปลกใจ "เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ"

ตู้ยวี่ตอบเสียงขรึม "แค่เคยเห็นคนอพยพแย่งชิงเพิงแจกโจ๊ก ปะทะกับเจ้าหน้าที่ทางการมาก่อนขอรับ"

ฉินจื่อเหวินถาม "เข้าใจแล้ว ข้าจะระวัง"

"ข้ากะว่าจะหาคนงานที่มีฝีมือต้มเกลือ" ฉินจื่อเหวินชี้ไปที่บ่อเกลือข้างๆ "ไม่อย่างนั้นเสียของแย่"

ตู้ยวี่ถึงบางอ้อ "ใต้เท้า โดยปกติคนงานเกลือมืออาชีพมักเป็นพวกครัวเรือนทำเกลือ มีทะเบียนเกลือ น้อยนักที่จะหนีออกมา แต่บางหมู่บ้านจะขุดบ่อเกลือเถื่อนกันเอง ชาวบ้านจะมาช่วยต้มเกลือยามว่างเว้นจากการทำนาขอรับ"

จากนั้นก็มีคนมาอีกสามชุด แต่ไม่มีใครต้มเกลือเป็น จนกระทั่งโจ๊กหม้อเล็กนี้ใกล้จะหมด ในที่สุดก็มีคนงานฝีมือดีที่เคยตักน้ำเกลือและต้มเกลือในหมู่บ้านมาก่อนโผล่มา แต่เขาอายุมากแล้ว ห้าสิบสามปี

ฉินจื่อเหวินเลยรับผู้ชายอีกคนที่มาพร้อมกับแกไว้ด้วย

"พวกเจ้าชื่ออะไร"

ผู้ชายที่ถูกรับไว้ตอบทันที "ใต้เท้า ข้าไม่ได้เรียกนะขอรับ" (Salty : ในภาษาจีนคำว่า 'เจี้ยว' แปลว่า 'ชื่อ' และ 'ร้องเรียก' ได้ :D)

"ข้าถามว่าเจ้าชื่อแซ่อะไร!"

"อ้อๆ ผู้น้อยชื่อ ต้าจ้วง ขอรับ"

"ผู้เฒ่าชื่อ หลิวซาน ขอรับ"

"อืม เจ้าบอกว่าเจ้าต้มเกลือเป็น งั้นพวกเจ้าอยู่ต่อ ทุกวันคอยต้มเกลือ ข้าเลี้ยงข้าวอิ่ม"

หลิวซานรีบคุกเข่าลง "ขอบพระคุณใต้เท้า"

ต้าจ้วงตะลึงไปสองวิ เห็นหลิวซานคุกเข่า ก็รีบคุกเข่าตาม "ขอบคุณใต้เท้า!"

"ลุกขึ้นเถอะ อย่าเที่ยวคุกเข่าพร่ำเพรื่อ ข้าถามเจ้า ถ้าพวกเจ้าสองคน ใช้ของพวกนี้ วันหนึ่งจะผลิตเกลือให้ข้าได้เท่าไหร่"

หลิวซานลังเลครู่หนึ่ง "เรียนใต้เท้า น่าจะได้เกลือหยาบสักยี่สิบสามสิบจิน ถ้าเป็นเกลือเขียวที่ต้มรอบสอง น่าจะเหลือแค่สิบจินขอรับ"

"เยอะขนาดนั้นเชียว"

หลิวซานตบหน้าอก "ยังได้มากกว่านี้อีก การต้มเกลือแบ่งเป็นสามขั้นตอน ตักน้ำเกลือ ตากเกลือ ต้มเกลือ เรามีแค่สองคน ถ้ามีลูกมืออีกสักสองคน ผลผลิตต่อวันน่าจะเพิ่มอีกเท่าตัว! แต่การต้มเกลือเปลืองฟืนมาก ใต้เท้า..."

"เรื่องฟืนไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง"

ตอนนี้ฉินจื่อเหวินเข้าใจแล้ว ถ้าบ่อเกลือของจางโปเป็นรุ่นเดียวกับเขา วันหนึ่งน่าจะผลิตเกลือหยาบได้ระหว่างสี่สิบถึงห้าสิบจิน

หมอนั่นน่าจะผลิตเกลือหยาบไปแล้วหลายร้อยจิน รวยเละเทะจริงๆ

"ได้ เดี๋ยวข้ารับสมัครลูกมือให้อีกสองคน พวกเจ้าเริ่มงานไปก่อนเถอะ"

จากนั้นฉินจื่อเหวินก็เลือกคนอพยพท่าทางซื่อๆ มาอีกสองคน พอรู้ว่าเขาเลี้ยงข้าวให้อิ่ม แค่ต้องมาเป็นคนงานต้มเกลือ ทั้งสองก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

หันกลับมา ฉินจื่อเหวินคำนวณในใจ ในเมื่อมีบ่อเกลือแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ขาดเกลือ

งั้นต้องวางแผนเรื่องการล่าสัตว์อย่างจริงจังแล้ว

ต้องรีบตุนเนื้อตอนที่ยังอยู่ในป่า ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นพอไปถึงทะเลทรายโกอบี คงเจอแต่แมงป่อง หรืองูหางกระดิ่งลายเพชรตะวันตกที่เนื้อน้อยนิด

(จบแล้ว)