บทที่ 35 - อำมหิต

ตอนแรกฉินจื่อเหวินกะว่าจะให้เจ้านกอินทรีเฝ้าลอบ แต่หลังจากคุยกับหวังจวิน เขาต้องล้มเลิกความคิดนี้

เจ้านกไม่ถนัดรบกลางคืน ปล่อยไว้ข้างนอกเสี่ยงเกินไป

แต่อุตส่าห์เรียกออกมาแล้ว จะให้กินฟรีอยู่ฟรีก็ไม่ได้

เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะพามันไปวาดแผนที่รอบๆ!

มีเรดาร์ลอยฟ้าช่วยระวังภัย ความปลอดภัยเพิ่มขึ้นโข

ส่วนลอบดักปลา คืนนี้กู้กลับไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยนที่ซ่อน

เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนใจกล้าบ้าบิ่นมาคลำหาลอบริมน้ำมืดๆ ทีละตารางนิ้ว

ดึงเชือก สาวลอบขึ้นมาจากน้ำ

ซ่า ซ่า~

ของในลอบดิ้นพล่าน

เสียงน้ำดึงดูดความสนใจเจ้านก มันร้องอ้อแอ้ กางปีก เดินเตาะแตะเข้ามาใกล้ริมน้ำอย่างทุลักทุเล

ยืดคอยาว ดวงตากลมโตจ้องของในลอบเขม็ง

"ไอ้ตะกละเอ๊ย งานการไม่ทำ จ้องแต่ของกิน"

ฉินจื่อเหวินด่าขำๆ เตะก้นมันเบาๆ

เจ้านกไม่โกรธ พอเห็นของในลอบชัดๆ ก็ร้องอย่างตื่นเต้น

ฉินจื่อเหวินออกแรงยก ลอบพ้นน้ำ

น้ำใสไหลออกจากช่อง

ปลาตัวใหญ่หนักสองสามจินกำลังสะบัดหางอย่างบ้าคลั่ง

"เหมือนจะเป็นปลาไทเกอร์อีกแล้ว"

ในบรรดาปลาไทเกอร์ ตัวนี้น่าจะเป็นวัยรุ่น

นอกจากปลาไทเกอร์ ในลอบก็ว่างเปล่า สงสัยถ้ามีปลาเล็กปลาน้อยก็คงเสร็จเจ้าถิ่นไปหมดแล้ว

เดินออกมาห่างจากฝั่ง เขย่าลอบ เทปลาไทเกอร์ออกมาที่พื้น

"กินซะ"

ได้รับคำสั่ง เจ้านกไม่รอช้า จิกหัวปลาไทเกอร์ทีเดียว

ปลาไทเกอร์ที่เมื่อกี้ยังดิ้นกระแด่ว หลับสบายไปทันที

กรงเล็บยักษ์เหยียบหัวปลา นิ้วทั้งสี่รวบเข้าหากัน หัวปลาแบนแต๊ดแต๋

ปากจิกฉีกเนื้อปลา กลืนลงคออย่างหิวกระหาย

กินไปคำหนึ่ง ก็เงยหน้ามองไปข้างๆ ทีหนึ่ง

"มองอะไร?"

มองตามสายตาเจ้านกไป

"แซ่ก แซ่ก..."

พุ่มไม้สั่นไหว ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็วิ่งหนีออกไปอย่างลนลาน

"ฮาร์ปี้ จับมัน!"

สิ้นเสียงคำสั่ง เจ้านกปล่อยกรงเล็บ กระพือปีกพุ่งขึ้นฟ้า โฉบเข้าใส่แผ่นหลังของเงาร่างนั้น

กรงเล็บเกี่ยวเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้าง คนคนนั้นเสียหลักล้มหน้าคะมำ

"อ๊าก!!!"

เสียงร้องโหยหวน ตามด้วยเสียงตะโกน "ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! อ๊าก!"

"ให้มันหุบปาก" ฉินจื่อเหวินสั่งเสียงเย็น

จากเสียงที่คุ้นเคย และการปรากฏตัวในเวลานี้ ฉินจื่อเหวินรู้ทันทีว่าเป็นใคร และเดาเจตนาได้ทะลุปรุโปร่ง

ฉินจื่ออู่ชักมีดตัดฟืนจากเอว เดินดุ่มๆ เข้าไป

ใช้สันมีดฟาดปากหลิวฉางเกิน "พี่กูบอกให้หุบปาก!"

หลิวฉางเกินโดนฟาดเต็มรัก เลือดพุ่งออกจากจมูกและปาก

เขาตะเกียกตะกายควานหาก้อนหินที่พื้น ยังไม่ทันได้จับ ฉินจื่ออู่ก็เตะเสยหน้า

หลิวฉางเกินแทบสลบเหมือด

ฉินจื่อเหวินเดินเข้ามา หลุบตามอง "เมื่อกี้คิดจะมาขโมยลอบฉันล่ะสิ"

"ไม่ใช่... โอ๊ย เจ็บ บอกให้มันปล่อย" หลิวฉางเกินโดนเตะจนมึน แต่ความเจ็บปวดที่ไหล่ดึงสติเขากลับมา

กรงเล็บอินทรีเหมือนคีมเหล็ก จิกเข้าเนื้อไหล่เขาลึก

"ฉันบอกว่าซื้อขายกันได้ ทำไมต้องขโมย?"

"ฉันไม่ได้ขโมย ฉันไม่ได้ขโมย!"

"เสียงเบาๆ หน่อย เจ้าโง่ ปล่อยกรงเล็บ"

ได้รับคำสั่ง เจ้านกปล่อยกรงเล็บ กระโดดไปยืนข้างๆ จ้องหลิวฉางเกินเขม็ง

อาหารโปรดของมันคือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนต้นไม้ เช่น ลิง สลอธ

ไอ้ตัวตรงหน้านี่หน้าตาเหมือนลิงชอบกล

กระตุ้นความอยากอาหารชะมัด

"ถามอีกครั้ง ทำไมต้องขโมย"

หลิวฉางเกินหน้าเศร้า "ฉันซื้อไม่ไหว ราคานายแพงเกินไป"

หน้าและไหล่เขาปวดไปหมดจนเริ่มชา

รู้สึกบวมเป่ง ทรมาน หัวหมุนติ้ว

ฉินจื่อเหวินพยักหน้า "เหตุผลนี้ฟังขึ้น จริงๆ ฉันไม่ชอบฆ่าแกงใคร ฉันเป็นคนใจดี แต่ตอนนี้เรามีเรื่องบาดหมางกันรุนแรงขนาดนี้ ฉันกลัวว่านายจะผูกใจเจ็บ แล้ววันหลังมาแทงข้างหลังฉัน นายเข้าใจความหมายฉันใช่ไหม"

"ฉันไม่ทำ ฉันไม่ทำแน่นอน ฉันเป็นคนไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น!" หลิวฉางเกินส่ายหัวรัวๆ

"จริงเหรอ? งั้นสาบานสิ"

"ฉันสาบาน ต่อไปฉันจะไม่หาเรื่องนายเด็ดขาด! ถ้าหาเรื่องขอให้ตายยกครัว"

ฉินจื่อเหวินพยักหน้า เหมือนจะเชื่อแล้ว

ลุกขึ้นเรียกน้องชายกับนกอินทรีเตรียมกลับ

หลิวฉางเกินก้มหน้า เอามือแตะจมูกตัวเอง กางนิ้วออกดู เลือดแดงฉานเต็มมือ

แววตาเขาฉายแววอาฆาต

ไอ้เด็กเมื่อวานซืนใจอ่อนชะมัด ไม่แก้แค้น? ถ้ากูไม่เอาคืนให้ชื่อกลับหลังหันเลย! เกิดมายังไม่เคยเสียท่าขนาดนี้มาก่อน

แล้วไอ้นกยักษ์นั่นมันอะไร ตัวเบ้อเริ่มเท่าน้องๆ เครื่องบิน ทำไมเชื่องกับมันจัง?

ไม่เคยได้ยินว่าในหมู่บ้านมีใครเลี้ยงนกยักษ์ ทำไมมันมีทั้งลอบดักปลา ทั้งนกยักษ์

เขาหันหน้าไป แอบใช้สายตาเคียดแค้นมองตามทิศที่ฉินจื่อเหวินเดินจากไป

วินาทีต่อมา เขาหน้าแข็งค้าง

เพราะไอ้เด็กนั่น ดันเดินถอยหลัง สบตากันพอดี

มองดูสายตาอาฆาตของหลิวฉางเกิน ฉินจื่อเหวินมุมปากกระตุกยิ้ม "ดูเหมือนสายตานายจะโกหกนะ"

ริมแม่น้ำ ฉินจื่อเหวินกับฉินจื่ออู่ช่วยกันหามศพหนักร้อยสามสิบจินโยนลงน้ำ

"ตูม~"

น้ำแตกกระจาย

แม่น้ำนี้มีปลาไทเกอร์ อีกไม่นานคงโดนแทะไม่เหลือซาก

เจ้านกอินทรีไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงทิ้งอาหาร แต่มันไม่แคร์ เจ้านายไม่ให้กินก็ไม่กิน ปลาก็อร่อยเหมือนกัน~

เจ้านกฉีกเนื้อปลา กลืนลงท้องอย่างมูมมาม

ฉินจื่อเหวินสั่งงาน "ฮาร์ปี้ เดี๋ยวแกกินเสร็จแล้วบินกลับทางเดิม บินวนรอบๆ แล้วกลับเข้าทางหน้าต่าง อย่าบินสะเปะสะปะ เข้าใจไหม?"

เจ้านกกลอกตารับภารกิจ สมองอันน้อยนิดประมวลผลสุดกำลัง

สุดท้าย เจ้านกก็เข้าใจ ร้องรับคำสองที

พอฉินจื่อเหวินไปแล้ว มันกินปลาหมด ก็กระพือปีกบินไปเกาะกิ่งไม้ข้างๆ

"ซ่า ซ่า~"

มันมองไปที่ผิวน้ำ มันคิดว่ามันเข้าใจความหมายเจ้านายแล้ว

อาหาร วนรอบ กลับ

เจ้านายให้เอาอาหารวนรอบแล้วกลับไป!

แสงจันทร์สาดส่องผิวน้ำ ปลาบางตัวกระโดดขึ้นมาเล่นน้ำ

เจ้านกเอียงคอ ดวงตาโตเหมือนกล้องความเร็วสูง ล็อกเป้าปลาที่กระโดด กรงเล็บขยับยุกยิก

วินาทีต่อมา มันพุ่งลงน้ำดั่งลูกธนู

จับปลาตัวใหญ่ได้แม่นยำ แล้วบินพุ่งขึ้นฟ้า

ฉินจื่อเหวินกลับถึงบ้าน เปิดหน้าต่าง

เจ้านกบินถลาเข้ามาในห้อง

โยนปลาตัวใหญ่ลงพื้น เชิดหน้าขึ้น รอคำชมอย่างภูมิใจ

(จบแล้ว)