บทที่ 8 - ออกมาใช้ชีวิตข้างนอก ตัวตนก็ต้องเมคขึ้นเองทั้งนั้นแหละ

บทที่ 8 - ออกมาใช้ชีวิตข้างนอก ตัวตนก็ต้องเมคขึ้นเองทั้งนั้นแหละ

โลกกุยซู, หมู่บ้านเสี่ยวสือถาน

ภายในหมู่บ้าน ทหารยามฝ่ายข่าวกรองวิ่งกระหืดกระหอบไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน

"รายงานท่านผู้ใหญ่บ้าน มีกลุ่มผู้ลี้ภัยกลุ่มเล็กๆ มาถึงที่ประตูพยัคฆ์ จำนวน 15 คนขอรับ"

"มีผู้ลี้ภัยมาอีกแล้วรึ?"

ชายชราผมดอกเลาที่กำลังพลิกดูเอกสารอยู่ถอนหายใจเบาๆ

"ไม่นึกเลยว่าคลื่นภัยพิบัติเพิ่งจะเริ่ม ก็มีพี่น้องเผ่าพันธุ์เดียวกันต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเยอะขนาดนี้"

ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้ลังเลนาน รีบสั่งการ "15 คนงั้นรึ แจ้งหัวหน้าเถียนให้จัดการตามระเบียบเดิมได้เลย"

"อ้อ อย่าลืมพาพวกเขาไปตรวจที่ 'เตาผิงบรรพกาล' ก่อนนะ เพื่อป้องกันพวกภูตผีปีศาจปะปนเข้ามา"

ในโลกที่เต็มไปด้วยความสยองขวัญและภัยพิบัติแบบนี้ ชีวิตคนอาจจะไม่มีค่า แต่ 'แรงงาน' นั้นมีค่ามาก

ผู้ลี้ภัยที่สามารถข้ามน้ำข้ามทะเล หลบหนีภัยพิบัติมาจนถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือถานได้ ถ้าไม่เป็นคนหนุ่มสาว ก็ต้องเป็นคนมีประสบการณ์โชกโชน

ดังนั้นต่อให้ไม่มีใจอยากช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ผู้นำของกลุ่มอิทธิพลใดๆ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ 'วัวงานชั้นดี' พวกนี้ เว้นแต่ว่าที่นั่นจะเอาตัวเองไม่รอดอยู่แล้ว

"ท่านผู้ใหญ่บ้าน ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้มีจุดที่แตกต่างจากปกตินิดหน่อยขอรับ"

ทหารยามรายงานต่อ "ในกลุ่มมีผู้ฝึกตนคนหนึ่ง เลเวลน่าจะไม่สูงและยังดูหนุ่มมาก แต่เขาแบกศพมนุษย์ปลอมมาด้วย"

"มนุษย์ปลอม?"

ผู้ใหญ่บ้านแปลกใจเล็กน้อย เขาจำได้ว่าหลังจากปฏิบัติการกวาดล้างมนุษย์ปลอมที่นำโดย 'เมืองเบญจธาตุ' เมื่อสิบกว่าปีก่อน ก็แทบไม่เห็นไอ้ตัวพวกนี้อีกเลย

นี่พวกมันฟื้นคืนชีพกลับมาพร้อมกับคลื่นภัยพิบัติแล้วงั้นรึ?

เรื่องนี้ทำให้ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้ว รู้สึกว่าต้องเตรียมการรับมือภัยพิบัติที่จะมาถึงให้รัดกุมกว่าเดิม

"ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์สินนะ งั้นบอกหัวหน้าเถียนให้ดูแลเป็นพิเศษหน่อย"

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า "แล้วก็เรื่องมนุษย์ปลอม แจ้งท่านอาจารย์เจียงด้วย"

"รับทราบ!"

ทหารยามรับคำสั่งแล้วรีบไปแจ้งข่าวคนอื่นต่อ

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูพยัคฆ์ หมู่บ้านเสี่ยวสือถาน

ชายหน้าตาธรรมดาๆ แต่ดูมีอัธยาศัยดีคนหนึ่งเดินนำทีมเข้ามาหาพวกหลินอัน

"ทุกท่าน ผมคือหัวหน้ากองล่าสัตว์ของหมู่บ้านเสี่ยวสือถาน ชื่อ 'เถียนเซิ่ง' ครับ"

เถียนเซิ่งมองกลุ่มผู้ลี้ภัย พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ก่อนอื่น ในนามของคนทั้งหมู่บ้าน ผมขอยินดีต้อนรับทุกคน และทราบดีว่าพวกคุณต้องเจอความยากลำบากและอันตรายมามากขนาดไหนกว่าจะมาถึงที่นี่"

"แต่ตอนนี้... พวกคุณปลอดภัยแล้ว!"

คำว่า 'ปลอดภัย' สำหรับคนในโลกกุยซู ถือเป็นคำที่หรูหราฟุ่มเฟือยมาก

เพราะในโลกนี้ ไม่มีใครรู้ว่าภัยพิบัติหรือสิ่งลี้ลับจะโผล่มาหาตัวเองหรือครอบครัวเมื่อไหร่ หลายเรื่องแม้แต่ยอดฝีมือก็ยังจนปัญญา

พอกลุ่มผู้ลี้ภัยได้ยินคำพูดของเถียนเซิ่ง หลายคนก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา

อาจจะร้องไห้ให้ความลำบากของตัวเอง หรือร้องไห้ให้ญาติพี่น้องที่พลัดพรากหรือตายจากไป

เพราะไม่มีใครเกิดมาเป็นผู้ลี้ภัย พวกเขาเคยเป็นสมาชิกของหมู่บ้านใดหมู่บ้านหนึ่งมาก่อน

แน่นอน ยกเว้นหลินอันที่เป็นผู้เล่นจากต่างโลก

แต่พอเห็นภาพนี้ เขาก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

'ไม่รู้ว่าอนาคตของดาวโลก จะกลายเป็นแบบนี้เหมือนกันไหมนะ?'

นึกถึงไวรัสที่ระบาดและภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งช่วงนี้ หลินอันรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

ฝ่ายเถียนเซิ่งที่มองดูฉากนี้ กลับดูชินชาไปแล้ว เขาแค่ยืนรอเงียบๆ ให้ทุกคนระบายอารมณ์จนพอ

เพราะช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตแบบแขวนบนเส้นด้าย จิตใจย่อมตึงเครียด พอได้ผ่อนคลายในที่ปลอดภัย จะแสดงอารมณ์แบบไหนออกมา เถียนเซิ่งก็ไม่แปลกใจ

กลับกัน คนที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยนี่สิ ดูผิดปกติกว่าเยอะ

คิดได้ดังนั้น เถียนเซิ่งก็ลอบสังเกตหลินอันที่ยืนหน้านิ่งอย่างแนบเนียน

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ตอนนี้หลินอันก็กำลังส่องข้อมูลเขาอยู่เหมือนกัน

[เถียนเซิ่ง, เลเวล: ???]

'ตัวตึงของจริงแฮะ รอบนี้มองไม่เห็นเลเวลเลย'

หลินอันใจหายวาบ ก่อนหน้านี้แค่มนุษย์ปลอมเลเวล 3 เขาก็สู้แทบแย่แล้ว ถ้าเจอระดับเถียนเซิ่ง เขาคงลากเข้าโลกภาพลวงตาไม่ได้แน่

ค่าพลังมันต่างกันเกินไป

โชคดีที่รอบนี้เป็นฝ่ายเดียวกันจริงๆ ถ้าเป็นมนุษย์ปลอมอีกล่ะก็ หลินอันคงต้องขอสรรเสริญบุพการีทีมพัฒนาเกมแน่ๆ

"เอาล่ะครับทุกคน ตอนนี้มืดแล้ว อยู่นอกหมู่บ้านไม่ปลอดภัย"

เถียนเซิ่งดูเวลาแล้วรีบพูด "เราจัดเตรียมที่พักให้แล้ว แต่ก่อนอื่นเชิญทุกคนไปนั่งพักทานอะไรให้อิ่มท้องที่หน้า 'เตาผิงบรรพกาล' ก่อนครับ"

ได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ปลอดภัย 100% จึงพยักหน้าตกลง

หลินอันสงสัยว่า 'เตาผิงบรรพกาล' ที่เถียนเซิ่งพูดถึงคืออะไร

แต่เห็นคนรอบข้างทำท่าเหมือนเป็นเรื่องปกติ หลินอันเลยรู้ว่านี่คงเป็นความรู้พื้นฐานของโลกกุยซู ขืนถามออกไปเดี๋ยวคนจะสงสัยเอา

'ถ้าความแตก จะเป็นยังไงนะ?'

หลินอันอดสงสัยไม่ได้

แต่เดาว่าจุดจบคงไม่สวยเท่าไหร่ เพราะคนโลกนี้เกลียดชังภัยพิบัติเข้าไส้ และผู้เล่นอย่างเขาก็ถูกเรียกว่า 'ภัยพิบัติที่สี่' (The Fourth Scourge) ซะด้วยสิ

เดินตามเถียนเซิ่งเข้าหมู่บ้าน ผ่านบ้านเรือนไปจนถึงใจกลางหมู่บ้าน ทุกคนก็หยุดอยู่ที่หน้าเตาผิงขนาดยักษ์สูงเท่าตึก 3 ชั้น!

[เตาผิงบรรพกาล

ประเภท: สิ่งก่อสร้างพิเศษ

ระดับ: 1

ฟังก์ชัน: แผ่ความร้อนและแสงสว่างขับไล่ความมืด ข่มขวัญภูตผีปีศาจ และลดผลกระทบจากภัยพิบัติสุดขั้ว เช่น ความหนาวเหน็บ

คำอธิบาย: สิ่งจำเป็นสำหรับทุกฐานที่มั่นและกลุ่มอิทธิพล และเป็นแนวป้องกันแรกในค่ำคืนอันไร้สิ้นสุด]

'สิ่งก่อสร้างโคตรเทพ!'

เห็นเตาผิงแค่อันเดียวส่องสว่างได้เกือบทั้งหมู่บ้าน หลินอันก็ตะลึง

และเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเถียนเซิ่งถึงพามาที่นี่ก่อน คงกะจะเช็กว่ามีพวกมนุษย์ปลอมหรือสิ่งลี้ลับปะปนมาด้วยหรือเปล่า

แต่ผลลัพธ์ย่อมไม่มีปัญหา เพราะก่อนหน้านี้หลินอันสแกนคนกลุ่มนี้ครบหมดแล้ว

เถียนเซิ่งและชาวบ้านเห็นว่าผู้ลี้ภัยทุกคนปกติ ก็ถอนหายใจโล่งอก

"เอาล่ะ เสี่ยวอู่ เสี่ยวหลิว พวกนายพาทุกคนไปพักผ่อนก่อนนะ"

สั่งงานลูกน้องเสร็จ เถียนเซิ่งก็เดินมาหาหลินอัน

"น้องชายนี่อนาคตไกลจริงๆ สามารถจัดการมนุษย์ปลอมเลเวล 3 ได้ด้วยตัวคนเดียว ต้องรู้นะว่าไอ้พวกนี้มันเหมือนแมลงสาบ ฆ่ายากชะมัด"

เถียนเซิ่งยิ้มแย้ม ถามต่อ "ยังไม่ทราบชื่อเลย เรียกว่าอะไรดีครับ?"

"หัวหน้าเถียนชมเกินไปแล้วครับ เรียกผมว่า 'หลินเฉวียน' ก็ได้"

ปลอดภัยไว้ก่อน (หลิน-อัน-เฉวียน) หลินอันไม่ลังเลที่จะสร้างชื่อปลอมขึ้นมาหน้าตาเฉย

ก็นะ ออกมาใช้ชีวิตข้างนอก ตัวตนก็ต้องเมคขึ้นเองทั้งนั้นแหละ