บทที่ 4 - สวมหน้ากากปุ๊บ ตัวเบาหวิว!

บทที่ 4 - สวมหน้ากากปุ๊บ ตัวเบาหวิว!

[นับถอยหลังกลับสู่โลกจริง: 20:00:00]

โลกกุยซู

หลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมง เผลอแป๊บเดียวก็เที่ยงวันแล้ว

"พักตรงนี้สักหน่อย อีกครึ่งชั่วโมงค่อยไปต่อ!"

เสียงลู่เฉิงดังมาจากด้านหน้า พวกผู้ลี้ภัยที่เหนื่อยล้าแทบขาดใจรีบหาที่ร่มๆ นั่งพัก กินข้าวกันอย่างเร่งรีบ

ท้ายขบวน หลินอันเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางใจดี

"พี่ชาย ผมยังไม่เคยไปหมู่บ้านเสี่ยวสือถานเลย พี่ว่าเรามาถูกทางไหมครับเนี่ย?"

หลินอันแกล้งถาม พร้อมยื่นผลไม้ป่าที่เพิ่งเก็บมาให้

ชายคนนั้นรับผลไม้ไป แล้วยิ้มร่า "ถามถูกคนแล้วน้องชาย"

"วางใจเถอะ ทางนี้พี่เดินมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้ว ไม่ผิดแน่นอน"

ได้ยินแบบนั้น หลินอันก็พยักหน้าในใจ

ดูเหมือนคนพื้นเมืองจะจำทางได้ มนุษย์ปลอมนั่นคงรู้เรื่องนี้ เลยไม่ได้พาทุกคนออกนอกเส้นทางไปที่อื่น

"ดูทรงแล้ว เอ็งน่าจะหนีมาจากหมู่บ้านที่ไกลกว่านี้สินะ?"

พี่ชายคนนี้คุยเก่งใช่ย่อย พูดน้ำไหลไฟดับ "แต่ไม่ต้องห่วง เว้นแต่จะมีเหตุสุดวิสัยจริงๆ ด้วยความเร็วระดับนี้ ก่อนฟ้ามืดเราถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือถานชัวร์"

"เท่าที่รู้ ทางช่วงนี้มีแค่พวก 'กระต่ายหมัดเหล็ก' เลเวล 1-2 เท่านั้นแหละ มีท่านลู่เฉิงอยู่ด้วย พวกกระต่ายไม่กล้าหรอก"

กระต่ายหมัดเหล็ก?

หลินอันหูผึ่ง ถ้าได้ฟาร์มพวกกระต่ายนี่เพื่ออัปเลเวล โอกาสรอดน่าจะสูงขึ้น

"พี่ชาย แล้วเราจะดูร่องรอยพวกกระต่ายยังไงครับ จะได้หลบๆ มันหน่อย"

"ง่ายนิดเดียว ปกติในป่าถ้าเห็นหลุมเล็กๆ รูปร่างเหมือนกำปั้นบนพื้น นั่นแหละรอยมัน ส่วนใหญ่ถ้าตามรอยไป..."

"จะบอกให้นะ สมัยก่อนพี่น่ะ..."

คุยกับพี่ชายจอมฝอยจนครบครึ่งชั่วโมง พอดีกับที่ลู่เฉิงตะโกนเรียกให้เดินทางต่อ หลินอันก็ได้แผนคร่าวๆ ในหัวแล้ว

ขบวนผู้ลี้ภัยเริ่มออกเดินอีกครั้ง แต่การพักแค่ครึ่งชั่วโมงไม่พอให้หายเหนื่อย เริ่มมีคนเดินตามไม่ทัน

ลู่เฉิงไม่สนใจ เดินดุ่มๆ ไปข้างหน้าเหมือนรีบจะกลับหมู่บ้านจริงๆ

หลินอันแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ตัดสินใจทำตามแผน

เดินไปได้สักพัก

พอเห็นหลุมรูปกำปั้นปรากฏขึ้นที่ชายป่า หลินอันก็เริ่มสวมบทบาทนักแสดงรางวัลออสการ์ แกล้งทำท่าหมดแรง ค่อยๆ รั้งท้ายขบวนไปเรื่อยๆ

พี่ชายช่างจ้อคนเมื่อกี้มองด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินต่อ

เจอกันแค่แป๊บเดียว ชีวิตใครชีวิตมันสำคัญกว่า

"โอเค เตรียมฟาร์มเวล!"

พอคนข้างหน้าลับตาไป หลินอันก็เรียกหน้ากากหน้าแมวออกมาถือในมือ

สวมหน้ากาก ความคล่องตัว +3

ตอนนี้หลินอันดูเหมือนพวกภูตผีปีศาจไม่มีผิด แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกว่า... โคตรดี!

สวมหน้ากากปุ๊บ ตัวเบาหวิว!

ร่างกายเบาขึ้นผิดหูผิดตา หลินอันเดินตามรอยกำปั้นบนพื้นเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ขอเสริมนิดนึง ค่าความคล่องตัว, พละกำลัง, ความอึด, และความต้านทาน ทั้งหมดนี้รวมอยู่ในหมวด 'กาย'

ค่า 'จิง' (กาย) บนหน้าจอผู้เล่นคือผลรวมของค่าเหล่านี้ แต่ระบบไม่ได้แยกย่อยให้ดู แสดงแค่ จิง-ชี่-เสิน เท่านั้น

เดินในป่า หลินอันรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นสัตว์ตระกูลแมวไปจริงๆ ฝีเท้าเบากริบ ดวงตาสอดส่องสำรวจโลกเกมที่สมจริงนี้อย่างระแวดระวัง

ต้นไม้ที่นี่น่าจะเป็นพันธุ์ที่ไม่มีในโลกจริง ต้นเดียวต้องใช้ 2-3 คนโอบ แถมสูงเสียดฟ้า

เดินตามรอยเท้าใหม่ๆ ไปไม่นาน กระต่ายรูปร่างประหลาดตัวเท่าสุนัขขนาดกลางก็ปรากฏแก่สายตา

พอเห็นรูปร่างมัน หลินอันก็เข้าใจทันทีว่าทำไมถึงชื่อ 'กระต่ายหมัดเหล็ก'

เพราะขาหน้าของมันเหมือนกำปั้นเหล็กจริงๆ ทั้งใหญ่ล่ำแถมยังวาววับเหมือนโลหะ ถ้าโดนต่อยทีเดียว คนร่างกายอ่อนแอมีสิทธิ์กระดูกหักคาที่

เปิดหน้าต่างตรวจสอบ

[กระต่ายหมัดเหล็ก

เลเวล: 1

จิง (กาย): 6

ชี่ (พลังงาน): 0

เสิน (จิต): 3

พรสวรรค์: ไม่มี

สกิล: หมัดเหล็กกระแทก (รวบรวมพลังแล้วชกออกไป สร้างความเสียหายรุนแรง)]

ถ้าเลเวลเท่ากัน ข้อมูลที่เห็นจะละเอียดกว่า

อย่างไอ้มนุษย์ปลอมเลเวล 3 นั่น เขาดูสกิลไม่ได้ ถ้าเจอพวกเลเวลสูงกว่า 5 เวล คงเห็นแต่เครื่องหมายคำถามแน่ๆ

"แต่เดี๋ยวนะ แค่กระต่ายยังมีสกิลเลยเหรอ แถมค่ากายเยอะกว่าฉันอีก?"

หลินอันบ่นอุบ ถ้าเป็นผู้เล่นคนอื่น ภารกิจฆ่ามอนสเตอร์คงยากน่าดู

แต่... สำหรับไอ้พวก 'กายถึกแต่ใจปลาซิว' แบบนี้ หวานหมูหลินอันเขาล่ะ

ภาพลวงตา ทำงาน!

ดวงตาแมวบนหน้ากากวาวโรจน์

วินาทีต่อมา เจ้ากระต่ายหมัดเหล็กก็เหมือนเจอเรื่องสยองขวัญ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนพุ่งชนต้นไม้ข้างๆ เต็มแรง!

"เปรี้ยง!"

เสียงดังสนั่น หัวกระต่ายพับลงไปนอนแน่นิ่ง

เห็นฉากนี้ หลินอันนึกถึงนิทานเรื่อง 'นอนรอให้กระต่ายชนตอไม้' ขึ้นมาทันที

[สังหารกระต่ายหมัดเหล็กเลเวล 1 ได้รับค่าประสบการณ์ 10%]

[ต้องการชำแหละหรือไม่?]

"จัดไป!"

[ยินดีด้วย ได้รับ หนังกระต่าย *1, เนื้อกระต่ายทานได้ *5!]

รอบนี้ไม่มีกล่องสมบัติ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรตดรอปในเกมมันต่ำ หรือจริงๆ แล้วมันไม่ดรอปกันแน่

"ถ้าเป็นงั้น มอนสเตอร์ที่โผล่ในโลกจริงคงเนื้อหอมน่าดู"

หลินอันคิด เพราะก่อนหน้านี้กล่องของขวัญบอกว่า ฆ่ามอนในโลกจริงดรอปกล่อง 100%

เก็บหนังกับเนื้อลงกระเป๋า เพราะของชนิดเดียวกันซ้อนทับได้ ช่องเก็บของเลยยังพอ

'ฆ่ามอนเลเวลเท่ากันได้ XP 10% ฆ่าข้าม 1 เลเวลได้ 50%'

'ถ้าฉันไปจัดการไอ้มนุษย์ปลอมเลเวล 3 นั่น จะอัปเลเวลทันทีเลยไหมนะ?'

หลินอันคำนวณ แต่คิดไปคิดมา เอาชัวร์ตามแผนเดิมดีกว่า

เพราะมนุษย์ปลอมนั่นมีค่าพลังจิตเท่ากับเขา ใช้หน้ากากแมวอาจไม่ได้ผลดีนัก แถมยังไม่รู้ว่ามันมีสกิลอะไรบ้าง

เขารีบวิ่งหาเหยื่อต่อ แป๊บเดียวก็เจอกระต่ายหมัดเหล็กอีก

แต่คราวนี้ไม่ใช่ตัวเดียว มากันเป็นครอก!

แถมตัวใหญ่สุด เป็นเลเวล 2!

[กระต่ายหมัดเหล็ก

เลเวล: 2

จิง (กาย): 8

ชี่ (พลังงานสัตว์ป่า): 1

เสิน (จิต): 4

พรสวรรค์: ไม่มี

สกิล: หมัดเหล็กกระแทก]

'นี่มันอัปแต่ค่า Strength ล้วนๆ เลยนี่หว่า'

หลินอันวิเคราะห์

แต่ตราบใดที่ค่าจิตต่ำก็เสร็จเขาหมด ไม่รอช้า สาดสกิลภาพลวงตาใส่!

"ปุ้ก! ปุ้ก!"

กระต่ายหมัดเหล็กที่โดนดึงเข้าสู่โลกมายาเหมือนเห็นศัตรูคู่อาฆาต มันโกรธจัด ดวงตาแดงก่ำ!