บทที่ 65 พรุ่งนี้หนูจะเป็นครูใหญ่!

เมื่อก้าวออกมาจากแคปซูลนอนซูเสี่ยวอวี่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้มันส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอมากกว่าประสบการณ์ทั้งหมดที่เคยผ่านมาเสียอีกเธอรู้สึกเหมือนว่าที่ผ่านมาตลอดยี่สิบแปดปีเธอใช้

ชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์ได้เวลาปิดไลฟ์แล้วหนีไปตั้งหลักก่อนแต่ทว่าในขณะที่ซูเสี่ยวอวี่กำลังจะเดินถึงประตูโรงเรียนเสียงคำรามของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังใกล้เข้ามารถขนส่งพิเศษคันยักษ์ค่อยๆเบียดตัวผ่านประตูเหล็กอันทรุดโทรมของ

โรงเรียนเข้ามาบนรถมีวัตถุขนาดมหึมาหลายชิ้นซึ่งถูกคลุมไว้ด้วยผ้าใบกันน้ำผืนยักษ์อย่างมิดชิดรถคันนั้นมาหยุดลงที่พื้นที่ว่างของเขตก่อสร้างหอพักคนงานหลายคนเริ่มแก้เชือกมัดผ้าใบอย่างชำนาญและเมื่อผ้าใบถูกเลิกขึ้นช้าๆชิ้นส่วนตกแต่ง

ภายในที่น่าตื่นตาตื่นใจก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคนมันคือขาเหล็กขนาดมหึมาที่มีความสูงกว่าสามเมตรเต็มไปด้วยโครงสร้างทางกลไกที่ซับซ้อนมองเห็นแกนไฮดรอลิกและเพลาขับได้อย่างชัดเจนมันวาววับด้วยแสงโลหะที่ดูเย็นชาแต่น่าหลงใหลถัด

มาคือโมเดลโครงกระดูกไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ที่ตัวใหญ่ไม่แพ้กันหัวกะโหลกที่ดูน่าเกรงขามฟันสีขาวที่แหลมคมดูป่าเถื่อนและทรงพลังและข้างๆกันนั้นคือตัวถังรถแข่งเฟอร์รารี่เอฟวันสีแดงสดใสที่ดูโฉบเฉี่ยวไร้ที่ติรวมถึงรถม้าฟักทองขนาดยักษ์ที่ดู

เหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยายมันคือรถม้าแบบเดียวกับที่ซินเดอเรลล่าใช้ไปงานเต้นรำเป๊ะๆดีไซน์ที่หรูหรานั้นกว้างพอที่จะให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเข้าไปนั่งคุยกันข้างในได้หลายคนเลยทีเดียวซูเสี่ยวอวี่ยืนตะลึงมองดูสิ่งประดิษฐ์ที่สุดยอดเหล่านี้เธอจำภาพวาดในสมุดภาพที่เห็นในวิดีโอของหวังตุ้นตุ้นได้ของพวกนี้มันมีอยู่จริงเหรอเนี่ย?

"บ้าน่า?"

ซูเสี่ยวอวี่ไม่อยากจะเชื่อ"ของพวกนี้คือเครื่องเรือนและของตกแต่งหอพักจริงๆเหรอคะ?"

"ห้องกันดั้ม?ห้องไดโนเสาร์?ห้องรถแข่ง?พวกมันมีจริงหมดเลยเหรอ?"

เธอคิดในใจพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาชำเลืองดูช่องแชทซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยคำว่า"เชี่ย!"เต็มไปหมด

[เชี่ย!เมื่อกี้ฉันเห็นอะไรน่ะ?นั่นมันขากันดั้มนี่!ของจริงชัดๆ!โครตเท่!]

[โครงกระดูกไดโนเสาร์นั่นเท่มาก!ครูใหญ่หลู่กะจะเปลี่ยนโรงเรียนให้เป็นจูราสสิคพาร์คหรือไง?]

[ฉันจะร้องไห้!อิจฉาสุดๆ!อยากไปเกิดใหม่แล้วเข้าเรียนประถมที่เทียนหยวนจัง!]

[สตรีมเมอร์!เร็วเข้า!ไปถามที!ของพวกนี้จะเอาไปไว้ในหอพักจริงๆเหรอ?!]

ซูเสี่ยวอวี่เองก็อินไปกับบรรยากาศในไลฟ์สดจนถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวเธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"ครูใหญ่หลู่คะขอถามหน่อยค่ะของพวกนั้นตั้งใจจะเอาไปไว้ในหอพักนักเรียนจริงๆเหรอคะ?"

หลู่หยวนซึ่งเพิ่งคุมงานลงของเสร็จเดินเข้ามาเหลือบมองตามที่เธอชี้แล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ?"

"ลองคิดดูสิครับของใหญ่ขนาดนั้นถ้าเอาไปไว้ในห้องพักห้องมันจะต้องใหญ่ขนาดไหน?พื้นที่ในหอพักมันไม่พอหรอกครับพวกของที่จะไว้ในห้องน่ะถูกย่อส่วนลงมาตามสัดส่วนหมดแล้ว"

"ส่วนของชิ้นยักษ์พวกนี้ผมวางแผนจะเอาไว้ที่ชั้นล่างของอาคารหอพักครับ"

เขาชี้ไปยังพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ที่อยู่ติดกับภูเขาหลังโรงเรียนแล้วอธิบายว่า

"ชั้นล่างของอาคารหอพักนักเรียนทั้งสองหลังจะถูกออกแบบให้ยกสูงขึ้นพื้นที่ส่วนนี้จะเชื่อมต่อกับภูเขาหลังโรงเรียนและถูกเนรมิตให้เป็นโซนผจญภัยในโลกจินตนาการขนาดจิ๋ว"

"ตรงนู้นคือโซนกันดั้มฝั่งนี้คือโซนไดโนเสาร์ตรงกลางจะมีโซนเลโก้และโซนรถแข่ง..."

"และนี่คือพื้นที่ส่วนกลางของโรงเรียนเราครับ"

"ผมหวังว่าถ้าเด็กๆอยากจะเล่นกันในโรงเรียนหลังเลิกเรียนอย่างน้อยพวกเขาก็จะมีที่เจ๋งๆให้ไป"

ซูเสี่ยวอวี่ฟังแล้วก็ยังรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

"แค่พื้นที่ส่วนกลางจำเป็นต้องทำให้มันวิจิตรบรรจงขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

หลู่หยวนไม่ได้ตอบเธอโดยตรงเขามองไปที่ขากลไกของกันดั้มที่เพิ่งถูกแยกชิ้นส่วนออกมาจากการขนส่งพื้นผิวโลหะของมันสะท้อนแสงแวววาวแววตาของเขาฉายประกายความโหยหาลึกๆออกมา

"จริงๆแล้วของพวกนี้คือสิ่งที่ผมอยากได้มากๆตอนที่ยังเป็นเด็กน่ะครับ"

"ตอนนั้นผมได้แต่เพ้อฝันทุกวันว่ามันจะวิเศษแค่ไหนถ้าโรงเรียนเรามีฐานทัพลับเท่ๆแบบนี้บ้าง"

เขาหันมามองซูเสี่ยวอวี่แล้วยิ้ม

"ผู้ชายน่ะจะเป็นเด็กชายไปจนตัวตายนั่นแหละครับ"

"ตอนนี้ผมมีความสามารถแล้วผมก็แค่กำลังเติมเต็มความฝันของตัวเองเท่านั้นเอง"

ช่องแชทในไลฟ์สดตอนนี้ข้อความไหลพรวดจนอ่านแทบไม่ทัน!

[น้ำตาจะไหล!ครูใหญ่คนนี้สุดยอดมาก!เขากำลังสร้างความฝันให้ทั้งเด็กๆและตัวเขาเองจริงๆ!]

[ฉันก็อยากไปเรียนโรงเรียนนี้!ฉันอยากขับกันดั้ม!]

[ไม่ต้องพูดอะไรแล้วฉันจะไปเช็กราคาบ้านในเมืองเทียนไห่เดี๋ยวนี้เลย!]

......

ในที่สุดซูเสี่ยวอวี่ก็จบการไลฟ์สดสืบสวนแบบลับๆหลังจากจัดการเรื่องขั้นตอนการสมัครเรียนให้ซูถังถังลูกสาวของเธอเสร็จเธอก็ขับรถกลับบ้านทว่าในขณะที่เธอขับรถไปตามถนนรอบๆโรงเรียนเธอก็ได้เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องมึนตึ้บอีกครั้งริมถนนเธอเห็นนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มเทียนหยวนหลายคนกำลังช่วยคุณยายคนหนึ่งข้ามถนนอย่างระมัดระวังทันทีที่ช่วยข้ามไปเสร็จเด็กชายคนที่เป็นผู้นำก็รีบหยิบตรายางออกมาขอให้คุณยายช่วยปั๊มแต้มลงในใบแลกรางวัลทันที

“คุณยายครับคุณยายอยากข้ามกลับไปไหมครับ?”

“พวกเราช่วยคุณยายได้อีกรอบนะ!ช่วยหนึ่งครั้งพวกเราจะได้คนละ30แต้มเลยนะ!”

คุณยายถึงกับอึ้ง: “หือ?ยายไม่อยากข้ามกลับไปแล้วลูก”

“คุณยายครับ!ได้โปรดเถอะ!ช่วยข้ามกลับไปอีกสักรอบเถอะนะครับ!”

“เอ่อ...ก็ได้จ้ะขอบใจมากนะเด็กๆใจดีกันจริงๆ”

และแล้วซูเสี่ยวอวี่ก็ได้แต่มองดูคุณยายผู้น่าสงสารที่ถูกเด็กๆที่กระตือรือร้นพวกนั้นพาเดินข้ามกลับไปที่เดิม…ที่หน้าทางเข้าอีกหมู่บ้านหนึ่งเธอถึงกับเห็นนักเรียนสามคนซุ่มอยู่ข้างถังขยะอย่างกับจะปล้นใครสักคนสายตาของพวกเขาราวกับมีระบบเล็งเป้าอัตโนมัติคอยจ้องไปที่ขวดน้ำและถุงขยะในมือของคนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่วางตา…ซูเสี่ยวอวี่มองภาพนั้นด้วยความทึ่งเด็กพวกนี้…เพื่อแต้มไม่กี่แต้มมันคุ้มขนาดนั้นเลยเหรอ?

…

ด้วยความอยากรู้อย่างรุนแรงซูเสี่ยวอวี่จึงจอดรถทิ้งไว้ที่ลานจอดรถทันทีที่เธอก้าวออกมาเธอก็เห็นนักเรียนหลายคนรวมกลุ่มกันอยู่ที่มุมหนึ่งดูเหมือนกำลังซุบซิบวางแผนอะไรบางอย่างโดยมีเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักเป็นพิเศษคนหนึ่งเป็นผู้นำชื่อของ

เธอคือหนั่วมี่เพื่อนๆทุกคนเลยเรียกเธอว่าหนั่วมี่เธอกำลังนำเหล่าหัวหน้าห้องประชุมกันอย่างเคร่งเครียดพลางคำนวณตัวเลขในสมุดบัญชีแต้มส่วนกลางอย่างขะมักเขม้น

“รายงานท่านผู้บัญชาการหนั่วมี่!สัปดาห์นี้ห้องหนึ่งของพวกเราช่วยคุณยายข้ามถนนไปได้หลายสิบคนแล้วครับ!ความดีความชอบมหาศาล!”

“รายงานเพิ่มเติมครับ!”

“รายงาน!ห้องสองของพวกเราใช้เวลาทั้งสัปดาห์ช่วยล้างผักในครัวสะสมแต้มมาได้ทั้งหมด5,000แต้มครับ!”

“ห้องสาม!ก้าวออกมา!”

“รายงานครับ!ห้องสามของพวกเราบุกตะลุยไปสามหมู่บ้านเก็บขยะจนเกลี้ยง!รวมแต้มส่วนกลางของห้องได้ทั้งหมด7,500แต้มครับ!”

“พอแล้ว!พอแล้ว!”

หนั่วมี่มองดูตัวเลขสีทองที่ส่องประกายในสมุดบัญชีซึ่งพุ่งทะลุหกหลักไปเรียบร้อยแล้วใบหน้าเล็กๆของเธอแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

"ยอดเยี่ยม!แต้มรวมของพวกเราเกินหนึ่งแสนแต้มอย่างเป็นทางการแล้ว!"

เธอกำหมัดแน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงใสๆแบบเด็กๆว่า"ในที่สุดพวกเราก็ทำสำเร็จ!"

"พรุ่งนี้คือวันเด็ก!"

"พวกเราไปที่ร้านสะดวกซื้อตอนนี้เลย!เพื่อไปแลกบัตรกำนัลประสบการณ์เป็นครูใหญ่หนึ่งวัน!"

"พรุ่งนี้!"

"หนูหนั่วมี่!จะเป็นคนทำหน้าที่ครูใหญ่ของโรงเรียนนี้เอง!"

ซูเสี่ยวอวี่ถึงกับอ้าปากค้างกับคำพูดที่อาจหาญนั้นที่แท้ไอ้ที่ช่วยคุณยายกับเก็บขยะมาทั้งหมดเนี่ย...สรุปคือเพื่อสิ่งนี้เหรอ?นี่มันอุกอาจมาก!นักเรียนพวกนี้กำลังวางแผนยึดอำนาจชัดๆ!