บทที่ 234 อวี๋อิง (ฟรี)

วันที่ 8 ธันวาคม สถานีให้อาหารสร้างเสร็จสมบูรณ์ กู้จื้อเฉียงพาคนคนหนึ่งมาหาเย่ซื่อไห่ที่บ้านอีกครั้ง

ชายคนนั้นสูงราวร้อยแปดสิบเซนติเมตร ผิวคล้ำนิด ๆ รูปร่างไม่ได้ใหญ่โตบึกบึน ออกจะดูตัวเล็กกว่ามาตรฐานชายฉกรรจ์เสียด้วยซ้ำ แต่พอยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีดคมที่เก็บซ่อนอยู่ในฝัก

เมื่อเทียบกับหลิวฮานฮาน รูปร่างของทั้งสองคนสร้างความแตกต่างทางสายตาอย่างชัดเจน ทั้งคู่จ้องตากันเขม็งตั้งแต่แวบแรก เจ้าทึ่มหลิวแยกเขี้ยวขู่คำรามเหมือนหมีป่าที่ขนพองสยองเกล้า แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ส่วนอีกฝ่ายก็จ้องกลับด้วยสายตาเตรียมพร้อมรับมือ

หลิวฮานฮานแผ่รังสีอำมหิตออกมาเต็มพิกัด หากจะบอกว่าเขาเป็นหมีในร่างคนก็คงไม่เกินจริง แต่เย่ซื่อไห่กลับรู้สึกว่าบอดี้การ์ดคนใหม่ไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นยอดฝีมือที่ใช้เทคนิคเข้าสู้ ถือเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อและต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกันอย่างหนัก

“พลทหาร พอได้แล้ว นี่ไม่ใช่ศัตรู”

เย่ซื่อไห่พูดเสียงเรียบ หลิวฮานฮานถึงได้ลดท่าทีระวังตัวลงแล้วฉีกยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย “นาย... เก่ง!”

เย่ซื่อไห่รีบยิ้มแก้เก้อ “สมองเขาไม่ค่อยปกติน่ะครับ ปีนี้เพิ่งจะสิบห้า”

อีกฝ่ายจ้องหลิวฮานฮานตาค้าง อ้าปากหวอ ‘สิบห้า? คุณเรียกไอ้ยักษ์นี่ว่าเด็กสิบห้าเหรอ? ตัวประหลาดมาจากไหนเนี่ย?’ ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกท้อใจ เพราะอีกไม่กี่ปีเขาคงไม่มีทางสู้เด็กยักษ์คนนี้ได้แน่ เขาพยักหน้าให้หลิวฮานฮานแล้วหันไปทำความเคารพเย่ซื่อไห่อย่างทะมัดทะแมง

“อวี๋อิง มารายงานตัวครับ เชิญท่านผู้บัญชาการสั่งการ!”

กู้จื้อเฉียงแอบกลั้นขำอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นเย่ซื่อไห่ทำหน้าไม่ถูก

“พอเถอะครับ พี่อวี๋ พี่ปลดประจำการแล้ว ต่อไปเรียกผมว่าเจ้านายก็พอ ไม่ต้องทำความเคารพพร่ำเพรื่อหรอกครับ” เย่ซื่อไห่ปราม

อวี๋อิงสีหน้าหม่นลงเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลง เย่ซื่อไห่จึงถามต่อ “บ้านอยู่ที่ไหนครับ?”

“เมืองจิ่นเฉิง มณฑลเสฉวนครับ” อวี๋อิงยืดอกตอบอัตโนมัติ

“ที่บ้านมีใครบ้าง? ทำอาชีพอะไร?”

“พ่อแม่ ลูกเมียครับ อาชีพทำนาครับ”

เย่ซื่อไห่รู้สึกสะเทือนใจวูบหนึ่ง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปาก “งานของพี่ไม่ใช่ปกป้องผม แต่เป็นคู่หมั้นของผม นี่คือข้อมูลของเธอ” เขาส่งกระดาษพับแผ่นหนึ่งที่มีข้อมูลและนิสัยของหลินเฉี่ยวฮวาให้อีกฝ่าย

อวี๋อิงรับไปอ่านเพียงรอบเดียว แล้วขยำกระดาษแผ่นนั้นจนละเอียดคามือ ดวงตาของหลิวฮานฮานเป็นประกายวิบวับทันที

“สอนผมหน่อย!”

กู้จื้อเฉียงอดหัวเราะก๊ากไม่ได้ เย่ซื่อไห่เองก็อมยิ้ม มุมปากของอวี๋อิงกระตุกเบา ๆ เขามองเจ้าทึ่มหลิวอย่างลึกซึ้ง พลางนึกในใจว่า ‘เจ้านายไปขุดตัวประหลาดใสซื่อแบบนี้มาจากไหนเนี่ย? ถ้าได้รับการฝึกอีกนิด ฝีมือระดับนี้ต่อให้ไปอยู่ในหน่วยอารักขาความปลอดภัยแห่งชาติ ก็น่าจะติดท็อป 3 ได้สบาย’

“เอาไว้ว่าง ๆ จะสอนให้” อวี๋อิงตอบ

หลิวฮานฮานฉีกยิ้มกว้าง ล้วงกระเป๋าอยู่นานก่อนจะควักลูกอมออกมาเม็ดหนึ่ง “กินลูกอม หว่านหว่านให้มา ผมหวงมากนะไม่ให้คนอื่นหรอก แต่นายกินได้”

กู้จื้อเฉียงขำจนตัวงอ ส่วนเย่ซื่อไห่มีเส้นดำพาดเต็มหน้าผากด้วยความอาย อวี๋อิงทำหน้าไม่ถูกขณะรับลูกอมมา แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเจ้านายคนใหม่และบริวารดูจะเป็นคนดีใช้ได้

เย่ซื่อไห่ถอนหายใจ ถลึงตาใส่หลิวฮานฮาน “ไปอยู่เฉย ๆ ตรงโน้นไป”

เจ้าทึ่มหลิวเกาหัวแกรก ๆ บ่นอุบอิบ “เจ้านาย ผมอยากเรียนนี่นา เขาเก่งมากเลยนะ”

เย่ซื่อไห่เตะก้นไปทีหนึ่ง “ไป!”

จบบท