บทที่ 46 ดาวเด่นแห่งตลาดนัดกลางคืน

เงินไม่กี่หยวนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือความสนุกในการต่อรองราคาต่างหาก คุณยายขายรองเท้าเข้าใจจุดนี้ดี แกทำหน้าที่เป็น ‘ลูกคู่’ ที่ยอดเยี่ยม มอบความสุขทางใจให้เย่ซื่อไห่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอบสนองรสนิยมการต่อราคาเล็กๆ น้อยๆ ของเขาได้เป็นอย่างดี

เดินๆ หยุดๆ แวะดูโน่นดูนี่ ได้ของกระจุกกระจิกติดมือมาไม่น้อย เย่ซื่อไห่เหลือบไปเห็นหลิวฮานฮานหิ้วถุงไอศกรีมใบใหญ่กลับมาอีกรอบ แต่คราวนี้เขาไม่ได้ใจป้ำเหมือนรอบแรก เจ้าทึ่มทำท่าลับๆ ล่อๆ มองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีเด็กๆ ตามมาขอส่วนแบ่ง เขาถึงรีบวิ่งกลับมาหาเย่ซื่อไห่

น้าเหมยที่เดินอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางนั้นแล้วก็หัวเราะชอบใจจนรอยย่นบนหน้าชัดขึ้นอีกหลายเส้น แล้วน้องเฉี่ยวฮวาล่ะ? เย่ซื่อไห่กำลังจะอ้าปากถาม จู่ๆ น้องเฉี่ยวฮวาก็โผล่พรวดมาจากด้านหลัง พอเห็นของในมือเธอ เย่ซื่อไห่ก็ทำหน้าแปลกใจ

“ไปซื้อหมึกย่างมาจากไหนเนี่ย?”

น้องเฉี่ยวฮวายื่นไม้หมึกย่างให้น้าเหมยก่อนไม้หนึ่ง แบ่งให้หลิวฮานฮานอีกหลายไม้ แล้วค่อยเริ่มแทะส่วนของตัวเอง

“แล้วของเค้าล่ะ?”

น้องเฉี่ยวฮวาค้อนขวับ “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวแบ่งให้กินคนละครึ่ง”

เย่ซื่อไห่ถึงกับหน้าแดงระเรื่อ... ยัยเด็กนี่ ไม่รู้จักเก็บอาการบ้างเลยนะ น้าเหมยแอบส่งสายตาล้อเลียนแบบรู้ทันมาให้ หลังจากจัดการหมึกย่างครึ่งไม้ที่เหลือต่อจากน้องเฉี่ยวฮวา เย่ซื่อไห่ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ เขาชี้ไปที่แผงขายอาหารตรงหน้า

“เธออยากกินอะไร?” แม้น้องเฉี่ยวฮวาจะไม่ตอบ แต่เย่ซื่อไห่ก็รู้อยู่เต็มอก ไม่ตอบ แปลว่า ‘ฉันจะกินทุกอย่าง’

“นายคิดอะไรอยู่?” น้องเฉี่ยวฮวาจ้องหน้าเขาเขม็ง ราวกับจะอ่านใจ

“เปล่า... ก็...”

“โกหก!” น้องเฉี่ยวฮวาหันไปฟ้องหลิวฮานฮานทันที “ซินปิง เจ้านายนายหาว่าพี่อ้วน”

วันนี้หลิวฮานฮานโดน ‘แม่ยก’ อย่างน้องเฉี่ยวฮวาซื้อตัวไปเรียบร้อยแล้ว เขาหันขวับมาจ้องหน้าเย่ซื่อไห่แล้วพูดเสียงดัง “เจ้านาย... พี่สาว... ไม่... ไม่อ้วน!”

น้องเฉี่ยวฮวาแกล้งทำหน้าเศร้า “ซินปิง ถ้าพี่อ้วนแล้วเจ้านายนายทิ้งพี่ พี่จะทำยังไงดี?”

หลิวฮานฮานตบหน้าอกตัวเองดังปึ้ก “ผมเอา!”

น้องเฉี่ยวฮวาหน้าแดงแปร๊ด ยกขาเตะหน้าแข้งเจ้าทึ่มไปหนึ่งที “ไอ้หมูตอน ใครเขาจะไปเอานายยะ!” หลิวฮานฮานตบหัวตัวเองดังแปะ แล้วฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

น้าเหมยมองดูเด็กสามคนหยอกล้อกัน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แกเหนื่อยมาค่อนชีวิต แม้แต่ตอนเลี้ยงลูกตัวเอง ก็ยังไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายเท่านี้ แกตั้งใจว่ารอสามีกลับมาจากทะเลรอบนี้ จะไม่ให้เขาออกเรืออีกแล้ว ที่บ้านมีซื่อไห่อยู่ทั้งคน ความกตัญญูของเด็กคนนี้ แกไม่อาจปฏิเสธน้ำใจได้จริงๆ

ทั้งสี่คนเดินมาถึงโซนร้านอาหาร พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ไม่ใช่คนในพื้นที่ กลิ่นอาหารนานาชนิดลอยคละคลุ้ง ท้องไส้ของหลิวฮานฮานเริ่มประท้วงเสียงดังโครกครากราวกับฟ้าร้อง จนเย่ซื่อไห่แทบอยากจะเตะก้นไอ้จอมตะกละนี่สักป้าบ

เย่ซื่อไห่หาโต๊ะว่างนั่งลงแล้วสั่งว่า “ซินปิง อยากกินอะไร ไปเลือกเอาเอง เลือกตามใจชอบเลย”

“อื้อ กินหมดเลยได้ไหม?” หลิวฮานฮานเดินดุ่มๆ ไปที่ร้านขายโครงไก่ย่างตามคำแนะนำของเฉี่ยวฮวา สั่งทีเดียวสิบไม้จนพ่อค้าตกใจ

“น้าครับ น้าอยากกินอะไร?” น้าเหมยตอบยิ้มๆ “ข้าวผัดสักจานก็พอจ้ะ”

เย่ซื่อไห่ลุกไปซื้อข้าวผัดให้น้าเหมย และซื้อโอเด้งมาอีกชามใหญ่ ส่วนของตัวเองเป็นหม่าล่าทังหนึ่งชาม น้องเฉี่ยวฮวาลุกตามไปติดๆ “ไปด้วย เค้าอยากกินเนื้อแพะย่าง”

พอกลับมาที่โต๊ะ หลิวฮานฮานก็เริ่มมหกรรม ‘กวาดล้าง’ โครงไก่ย่างสิบไม้เข้าปากปุ๊บ เคี้ยวกร้วมๆ หายวับไปทั้งกระดูก เสียงดังกรุบกรับจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ อ้าปากค้าง น้าเหมยคอยส่งทิชชูให้ “ค่อยๆ กินลูก”

เย่ซื่อไห่เห็นลีลาการกินแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ เลยแกล้งแย่งมาชิมสักชิ้น “เฮ้ย รสชาติใช้ได้แฮะ” เขาจัดไปสามชิ้นจนหลิวฮานฮานเริ่มทำหน้าเศร้า ส่งสายตาอ้อนวอนปริบๆ เพราะไม่กล้าทวงเจ้านาย

เย่ซื่อไห่ขำจนแทบสำลัก เขกหัวเจ้าทึ่มไปทีหนึ่ง “กินหมดแล้วค่อยไปซื้อใหม่สิวะ!”

น้องเฉี่ยวฮวานั่งเบียดเย่ซื่อไห่ จู่ๆ ก็กระซิบข้างหู “พวกเราต้องระวังตัวหน่อยนะ” เย่ซื่อไห่ตื่นตัวทันที นึกว่าศัตรูมา แต่นางเอกกลับบอกว่า “เค้าหมายถึง ระวังอย่าให้คนงานที่บ้านเค้ามาเห็นเข้า เดี๋ยวเอาไปฟ้องพ่อกับแม่”

“นายไม่รู้หรอก เค้ากดดันมากนะ ทั้งสวย ทั้งรวย นิสัยก็ดี พี่ชายก็เยอะ ใครๆ เขาก็สงสัยกันทั้งนั้นแหละว่าทำไมเค้าถึงมาชอบนายได้?” เฉี่ยวฮวาพูดพลางถอนหายใจ เย่ซื่อไห่หมั่นไส้จนพูดไม่ออก ส่วนน้าเหมยหลุดขำคิกคัก

“ขอบคุณครับ คุณหนูหลินเฉี่ยวฮวา ขอบคุณที่อุตส่าห์ลดตัวมาชอบผม” เย่ซื่อไห่ประชดเสียงเรียบ แต่น้องเฉี่ยวฮวากลับลูบหัวเขาเหมือนลูบหัวหมา “ดีมากเจ้าตูบ”

มื้อนี้กินกันยาวนานเกือบสองชั่วโมง หลิวฮานฮานกลายเป็น ‘ดาวเด่นแห่งตลาดนัด’ ไปโดยปริยาย เจ้าของร้านหลายร้านได้ปิดร้านเร็วเพราะวัตถุดิบหมดเกลี้ยง เย่ซื่อไห่เช็กบิลออกมาแล้ว ลมแทบจับ... ทั้งเขา เฉี่ยวฮวา และน้าเหมย กินไปแค่ร้อยหยวน แต่หลิวฮานฮานคนเดียวฟาดไปแปดร้อย!

โครงไก่ย่างสามร้อย เนื้อแพะย่างร้อยนึง ข้าวผัดห้าจานร้อยนึง หม่าล่าทังยกมาทั้งกะละมังอีกร้อย แถมของจุกจิกอีกสองร้อย... ถ้าไม่มีสูตรโกงหาเงิน เลี้ยง ‘ถังข้าว’ เคลื่อนที่แบบนี้ เย่ซื่อไห่คงต้องหนีไปกระโดดทะเลตายรอบสองแน่ๆ เลี้ยงไม่ไหวจริงๆ พับผ่าสิ!

จบบท