บทที่ 34 - ผู้จัดการ

นอกจากฝีมือการต่อสู้ที่สูงส่งแล้ว นอกนั้นไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกันเลย

ซูเสี่ยวไช่ในชีวิตนี้ได้เปลี่ยนเส้นทางไปอย่างสิ้นเชิง เธอเลือกเรียนด้านการปลูกผักเป็นอาชีพ

ส่วนซูเสี่ยวไช่ในชาติก่อนนั้น มีความเชี่ยวชาญด้านการออกแบบหุ่นรบฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณ และถือเป็นเป้าหมายตลอดชีวิต

เซวียฮุ่ยอี้ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน

เธอเริ่มระแวงไปทั่ว บางครั้งก็คิดจะจ้างคนมาฆ่าซูเสี่ยวไช่ให้จบเรื่องไปเพื่อตัดปัญหาในระยะยาว แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าความคิดนี้มันเกินกว่าเหตุ

ในชาตินี้เธอคือเซวียฮุ่ยอี้ ไม่จำเป็นต้องทำมือให้เปื้อนเลือดเพื่อคนปลูกผักคนหนึ่ง

ต้นทุนการฆ่าคนบนโส่วตูซิงนั้นสูงลิบลิ่ว ต่อให้วางแผนรอบคอบแค่ไหน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปัญญาประดิษฐ์และตำรวจ อีกทั้งยังมีพวกนักสืบเอกชนที่สืบเสาะไปได้ทุกที่อีก

ซูเสี่ยวไช่ที่เรียนจบน่าจะหางานทำบนโส่วตูซิง หากเธอไปใช้ชีวิตอยู่ในย่านคนจนที่พลุกพล่านสักสองสามวันก็คงจะดี

เธอรับประกันได้เลยว่าซูเสี่ยวไช่จะตายไปอย่างเงียบเชียบที่สุด

แม้แต่นักสืบก็ยากจะสืบเสาะเข้าไปในที่ซบเซาแห่งนั้น

งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว เซวียฮุ่ยอี้หยุดความคิดเพ้อเจ้อ เธอจ้องมองหญิงสาวผู้มีสง่าราศีและผิวพรรณขาวผ่องในกระจกด้วยความชื่นชม

ผิวที่ดูบอบบางจนแทบจะเห็นน้ำใสอยู่ข้างใต้ ไร้ซึ่งรูขุมขน ดวงตาเป็นประกายสดใส

ลูกสาวที่เติบโตมาในตระกูลร่ำรวยย่อมดูดีกว่าผู้อพยพที่อดมื้อกินมื้อจนตัวผอมแห้งผิวเหลืองเป็นธรรมดา

เธอไม่ต้องประจบสอพลอใคร และไม่ต้องหมกตัวอยู่ในห้องกรงที่มืดมิดเพื่อรอคอยให้ใครบางคนมาช่วยเธอออกไป

หลังจากปรับอารมณ์ให้คงที่ เซวียฮุ่ยอี้ก็เรียกคนเข้ามาจัดแต่งทรงผมให้เธอ จากนั้นเธอก็สวมรองเท้าส้นสูงแบบเจ้าหญิงสูง 5 เซนติเมตร ก้าวเข้าสู่ลานเต้นรำที่เต็มไปด้วยเสียงแก้วกระทบกันและความรื่นเริง ชายกระโปรงสะบัดพลิ้ว กลายเป็นจุดสนใจใจกลางงานเลี้ยงทันที

...

วันนี้ซูเสี่ยวไช่ออกไปข้างนอกทั้งวัน เธอรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าตอนฝึกซ้อมหรือปลูกผักในโรงเรียนเสียอีก

หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็ฟุบลงบนเตียงไม่อยากขยับตัวไปไหน

แต่จี้หลี่ส่งเอกสารข้อมูลของผู้จัดการมืออาชีพมาให้เธอ 3 ราย

เดิมทีซูเสี่ยวไช่ไม่อยากดู แต่ผู้จัดการจะต้องถูกตัดสินใจเลือกให้เสร็จสิ้นก่อนปิดภาคเรียน เพราะเมื่อการฝึกซ้อมของโรงเรียนสิ้นสุดลง เธอจะต้องเป็นนิติบุคคลของบริษัทแล้ว จะมัวแต่ทำตัวเฉื่อยชาไม่ได้

เธอรวบรวมสมาธิอ่านข้อมูล

ผู้จัดการทั้ง 3 คนต่างมีจุดเด่นและจุดด้อยที่แตกต่างกัน มีความถนัดคนละด้าน

สองคนแรกเป็นผู้มีประสบการณ์สูง วัยกลางคน และมาจากบริษัทยักษ์ใหญ่ คนหนึ่งเพิ่งลาออกเมื่อเดือนก่อน ส่วนอีกคนลาออกมาได้ครึ่งปีแล้ว

ทั้งคู่กำลังมองหางานที่ให้เงินเดือนสูงและมีเจ้านายที่ไม่จู้จี้จุกจิก

เจียงเสี่ยวเจี่ย อายุ 83 ปี นิสัยกะล่อนและเจนโลก เธอเริ่มไต่เต้ามาจากระดับล่างสุด เมื่อได้เป็นยอดนักขายก็ค่อย ๆ เลื่อนตำแหน่งขึ้นมา จนมีความชำนาญในเรื่องภายในบริษัททุกอย่าง

อีกคนเป็นมือเก๋าด้านการเงิน อายุน้อยลงมาหน่อยคือ 66 ปี เขามีอิทธิพลมากในวงการการเงิน ทำงานด้วยความสุขุมเยือกเย็น เขาจบการศึกษาด้านการจัดการ แต่ตอนหลังคิดว่าการบริหารในช่วงแรกหาเงินได้ยาก จึงไปเรียนต่อด้านการเงินระหว่างดวงดาวควบคู่ไปด้วย

ทั้งคู่ต่างเป็นบุคคลชั้นนำในอุตสาหกรรม

แต่สำหรับซูเสี่ยวไช่แล้ว พวกเขาไม่เหมาะสมเลย

ทั้งสองคนนี้ไม่ต้องการหุ้น แต่ต้องการเพียงเงินเดือน

ซึ่งเป็นเงินเดือนที่เหมาะสมกับฐานะและประสบการณ์ของพวกเขา โดยเรียกร้องเงินเดือนต่อปีมากกว่า 10,000,000 หยวน

ซูเสี่ยวไช่ไม่มีเงินจ่ายขนาดนั้น เธอต้องการคนทำงานที่ขยันขันแข็งและทุ่มเทให้บริษัทสุดตัว ไม่ได้ต้องการผู้อาวุโสมาประดับไว้เฉย ๆ

พูดง่าย ๆ ก็คือ เธอต้องการของถูกและดี

ยังไม่ทันได้เป็นนายทุน เธอก็เริ่มมีความคิดแบบนายทุนเสียแล้ว

สาเหตุหลักคือเงินในกระเป๋าว่างเปล่า จึงจ้างคนเก่งระดับนั้นไม่ไหว

ดังนั้นจึงเหลือเพียงคนเดียว จี้หลี่บอกว่าคนคนนี้มีข้อเสียที่ร้ายแรงอย่างหนึ่ง

นั่นคือเขาไม่ชอบออกไปพบปะผู้คน หรือที่เรียกกันว่าพวกติดบ้าน

เขาอายุน้อยมาก จบเพียงชั้นมัธยมปลาย แต่มีใบประกาศนียบัตรทักษะจำนวนมหาศาล

ทั้งการบัญชี การจัดการทรัพยากรมนุษย์ ใบรับรองช่างเครื่องระดับกลาง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเครือข่าย ครูฝึกรถลอยฟ้า ใบอนุญาตครูฝึกดำน้ำ เจ้าหน้าที่การแพทย์...

เขาสอบเอาทักษะทุกอย่างที่สามารถสอบได้

ซูเสี่ยวไช่คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ตั้งใจเรียนมากพอแล้ว ประหนึ่งใช้หนึ่งสมองแทนสามสมอง

แต่พี่ชายคนนี้เหมือนมีร่างแยก ในช่วงที่เรียนอยู่ เขาสามารถสอบได้ใบประกาศ 3 ใบภายในครึ่งปี

ซูเสี่ยวไช่อ่านประวัติครอบครัวของเขาต่อ

เขาสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ใช้ชีวิตอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าฉวินอ้ายเป็นเวลา 3 ปี ต่อมาสถานสงเคราะห์ถูกปิดตัวลง เขาจึงต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นอีก 2 แห่ง

ทว่าสถานสงเคราะห์ที่เขาไปอยู่ กลับต้องปิดตัวลงภายในเวลาไม่ถึงปี

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก เพราะเขาเป็นคนรวบรวมหลักฐานความผิดไปแจ้งความเอง หลังจากอายุ 15 ปี ก็ไม่มีสถานสงเคราะห์ที่ไหนกล้ารับเขาเข้าอยู่อีก

เขาต้องเร่ร่อนไปทั่ว หาทางหาเงินประทังชีวิต พออายุ 16 ปีเขาก็ไปเรียนชั้นประถม เพียงปีเดียวก็กระโดดข้ามไปเรียนชั้นมัธยมต้น และอีกปีหนึ่งก็เข้าเรียนชั้นมัธยมปลาย เขาใช้เวลาเรียนมัธยมปลายเพียง 2 ปีก็จบการศึกษา

ในช่วงเวลานั้นเขาสอบเก็บใบประกาศไปเรื่อย ๆ เพราะการสอบในช่วงที่ยังเป็นนักเรียนจะมีส่วนลด และใบประกาศหลายอย่างก็สอบได้ฟรี เขาจึงใช้เวลา 4 ปีสอบไปได้มากกว่า 20 ใบ

นี่ไม่สามารถใช้คำว่าเก่งธรรมดาบรรยายได้แล้ว แต่ต้องเรียกว่าเป็นยอดคนในหมู่ผู้กล้า จะมีคนบ้าที่ไหนสอบเก็บใบประกาศด้วยความถี่ขนาดนี้

หยูไห่หมิง ปีนี้อายุ 21 ปี เขาเขียนไว้ในประวัติอย่างชัดเจนว่า นิสัยร่าเริงไม่ซึมเศร้า สื่อสารกับผู้คนได้ไม่มีปัญหา ไม่เกี่ยงการทำงานล่วงเวลาในช่วงวันหยุด และสามารถถือว่าบริษัทเป็นบ้านได้เลย

เพียงแต่เขามีคุณสมบัติการติดบ้านเต็มขีดจำกัด หวังว่าเจ้านายจะยอมรับข้อเสียที่เขาไม่ยอมก้าวเท้าออกจากบ้านได้

ซูเสี่ยวไช่แอบพยักหน้า นี่ไม่ใช่ข้อเสียเสียหน่อย แต่มันคือจุดเด่นต่างหาก ผู้บริหารบริษัทเกมที่ถือว่าบริษัทเป็นบ้านได้ คือผู้จัดการในอุดมคติของเธอเลยล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่เรียกร้องเรื่องค่าตอบแทนมากนัก ขอแค่มีอาหารมีที่พัก และเงินเดือนมากกว่า 10,000 หยวนก็พอ

ความสนใจของซูเสี่ยวไช่กลับไปอยู่ที่ชื่อสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าฉวินอ้าย สถานที่แห่งนี้คือที่ที่เคยรับเลี้ยงเธอไว้ก่อนอายุ 5 ขวบ

หลังจากเธอถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าอยู่ต่อ ซูเหล่าตี้ก็รับเธอเข้าทะเบียนบ้านในชื่อของเขา

พอเธอกลับไปตั้งใจจะไปดูเด็กคนอื่น ๆ สถานสงเคราะห์แห่งนั้นก็ว่างเปล่าไปเสียแล้ว

หยูไห่หมิงเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น 3 ปี เขาจะรู้จักเธอไหมนะ?

เวลาผ่านไป 10 ปีแล้ว เขาคงจำเธอไม่ได้หรอก

ซูเสี่ยวไช่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์เลย แม้แต่ประโยคที่ยังคงแว่วอยู่ในหูหลังจากกลับชาติมาเกิดเธอก็จำไม่ได้ชัดเจน

เธอกลับมาสนใจรายชื่อผู้จัดการทั้ง 3 คนอีกครั้ง

ซูเสี่ยวไช่ตัดสินใจเลือกหยูไห่หมิงวัย 21 ปีอย่างแน่วแน่

มันค่อนข้างเสี่ยง แต่เธอไม่มีเงินพอจะจ่ายค่าจ้างให้สองคนแรก หากคนใดคนหนึ่งยินยอมรับเป็นหุ้นส่วนและขอลดเงินเดือนลง เธอคงเลือกคนนั้นไปอย่างไม่ลังเล

แต่พวกเขาก็คงไม่อยากให้โอกาสเจ้านายอย่างเธอมาหลอกใช้ทำงานฟรี ดังนั้นเธอจึงถูกบีบให้เหลือทางเลือกเดียว

ตอนนี้เวลาสามทุ่มแล้ว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปหรือยัง

ซูเสี่ยวไช่ต้องการจัดการให้จบอย่างรวดเร็ว เธอจึงโทรศัพท์ไปหาเขา

เสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้งก่อนจะมีการรับสาย "สวัสดีค่ะ ใช่คุณหยูไห่หมิงไหมคะ?"

เสียงผู้ชายที่ดูสดใสตอบกลับมา "ใช่ครับ ผมหยูไห่หมิง สวัสดีครับ คุณคือใครครับ? มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า?"

"ฉันแซ่ซูค่ะ จี้หลี่แนะนำให้ฉันติดต่อไปหาคุณ ฉันกำลังจะตั้งบริษัทเกม และต้องการผู้จัดการค่ะ"

ที่ม้านั่งริมถนน มีผู้ชายผมสั้นคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่

ภายใต้แสงไฟเขามีสภาพที่ดูน่าสงสารเล็กน้อย เขาเช็ดจมูกที่ไหลออกมาเพราะความหนาว แล้วรีบตอบทันที "คุณจะจ้างผมเป็นผู้จัดการเหรอครับ? คุณรู้เงื่อนไขของผมใช่ไหม?"

เขามาอยู่ที่โส่วตูซิงได้สองเดือนแล้ว แต่ยังหางานทำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่มีเจ้านายอยากจ้าง แต่เป็นเพราะเขาเสนอเงื่อนไขที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง

เขาจะรับเฉพาะการพูดคุยกับลูกค้าและการประชุมผ่านทางวิดีโอออนไลน์เท่านั้น

แต่เจ้านายย่อมไม่อนุญาตให้พนักงานทำตัวติดบ้านขนาดนั้นแน่

คุณเป็นฝ่ายรับจ้าง ไม่ใช่ฝ่ายจ้างงาน ฝ่ายจ้างงานคือพระเจ้า จะมีพระเจ้าที่ไหนตามหาลูกน้องทุกวันเพื่อส่งเงินให้ล่ะ

ดังนั้นหยูไห่หมิงจึงต้องอาศัยอยู่ในห้องกรงที่คับแคบเหมือนเดิม เขาจะไม่กลับไปจนกว่าจะถึงเวลาเข้านอน และนั่งทอดอาลัยคิดถึงชีวิตอยู่ที่ริมถนน

เขาเพิ่งรู้จักกับจี้หลี่เมื่อเดือนก่อน

ในตอนนั้นเขาต้องการหาเงินประทังชีวิต จึงไปตั้งแผงขายของทำมือในตลาดนัดขนาดใหญ่ เขาตั้งราคาไว้ชัดเจนและไม่ยอมให้ต่อราคาเลย

จี้หลี่เดินมาซื้อไป 2 ชิ้น

หยูไห่หมิงคนนี้ แม้จะเป็นพวกติดบ้าน แต่เขาก็เป็นคนพูดจาฉะฉาน เข้ากับคนได้ดี

จี้หลี่แต่งตัวดูดีมีระดับ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่

หยูไห่หมิงจึงเสนอตัวอย่างไร้ยางอาย ถามจี้หลี่ว่ามีตำแหน่งงานที่เหมาะกับเขาไหม และอยากจะจ้างเขาหรือเปล่า

เขายังหยิบใบประกาศกองโตออกมาจากกระเป๋าเพื่อยืนยันความสามารถของตน พร้อมทั้งอธิบายเงื่อนไขส่วนตัว

จี้หลี่ในตอนนั้นถามคำถามเขามากมายด้วยความสงสัย และขอประวัติส่วนตัวของเขาไปด้วย

แต่หลังจากนั้นก็เงียบหายไปเลย

จนกระทั่งในวันนี้ หนึ่งเดือนผ่านไป ก็มีเจ้านายโทรศัพท์มาจริง ๆ

ซูเสี่ยวไช่: "ฉันรู้เงื่อนไขของคุณค่ะ ฉันทำธุรกิจเกม ไม่จำเป็นต้องให้คุณไปพบลูกค้าที่ไหน แค่ต้องการให้คุณดูแลการดำเนินงานของบริษัทให้เป็นปกติก็พอ"

"แต่ว่า ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเกมเท่าไหร่นะครับ โดยเฉพาะเรื่องเทคนิค ถ้าส่งมอบงานให้ผม คุณไม่กลัวว่าจะมีปัญหาเหรอครับ? อีกอย่าง ถ้าเจ้านายจะตั้งบริษัทใหม่ มีเงินทุนหรือยังครับ? ทางผมคงช่วยเรื่องนี้ไม่ได้แน่ ๆ"

"คุณดูแลเรื่องการบริหาร ฉันคือช่างเทคนิค เรื่องเทคนิคคุณไม่ต้องห่วงค่ะ ส่วนเรื่องเงินทุน ทางฉันมีคนสนใจอยากร่วมลงทุนด้วยแล้ว"

ซูเสี่ยวไช่พูดต่อ: "ถ้าคุณตกลง ฉันก็มีข้อเรียกขอนิดหน่อย ซึ่งอาจจะทำให้คุณลำบากใจบ้าง เพราะฉันไม่มีเวลา จึงต้องการให้คุณช่วยไปทำเรื่องเอกสารจดทะเบียนบริษัทและใบอนุญาตต่าง ๆ ในช่วงเดือนนี้ที่ฉันต้องเดินทางไปข้างนอก คุณทำได้ไหมคะ? ถ้าทำได้ พรุ่งนี้เรามาเจอกันหน่อย"

แน่นอนว่าหยูไห่หมิงตอบตกลงทันที เขาไม่อยากอยู่ในห้องกรงอีกแล้ว คนที่นั่นนิสัยซับซ้อนเกินไป แถมตอนนอนยังชอบนอนกรนอีกด้วย

ก็แค่ช่วงแรกที่ต้องวุ่นวายหน่อยไม่ใช่เหรอ? เขาทำได้อยู่แล้ว

มีเจ้านายยอมจ้างเขา แถมยังยอมรับเงื่อนไขของเขาด้วย จะมีอะไรต้องพิจารณาอีก

หยูไห่หมิงไม่รั้งรออยู่ข้างนอกอีก เขารีบกลับไปนอน เพื่อจะตื่นเช้าไปพบนายจ้าง

แต่กระบวนการเข้านอนของเขาไม่ได้ราบรื่นนัก

ในห้องกรงมีหัวโจกอยู่คนหนึ่ง นิสัยวางอำนาจมาก เมื่อเห็นหยูไห่หมิงกลับมา เขาก็พูดจาล้อเลียนและสั่งให้หยูไห่หมิงมุดหว่างขาเขา

ถ้าไม่ยอมทำก็จะถูกซ้อม

หยูไห่หมิงไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครและไม่ใช่คนที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตนได้ง่าย ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาหางานได้ยาก

เขาไม่มีทางมุดหว่างขาใครทั้งนั้น "ไสหัวไปซะ!"

"ไอ้หน้าอ่อน กล้าลองดีเหรอ"

หยูไห่หมิงพ่นคำด่าออกมา: "ไอ้หน้าดำ ทั้งอัปลักษณ์ทั้งเหม็นสาบ ออกไปให้พ้นหน้าไป เห็นแกแล้วขัดหูขัดตาจริง ๆ"

"แกกล้าด่าฉันเหรอ? ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม? ไม่ดูสภาพตัวเองเลยนะว่าเหมือนนกกระจอกแค่ไหน จะมีเจ้านายที่ไหนโง่พอจะจ้างตัวประหลาดอย่างแก"

เงื่อนไขในการทำงานของหยูไห่หมิงเป็นที่โจษจันไปทั่วในย่านห้องกรงแห่งนี้ ทุกคนต่างหมั่นไส้เขา ที่ทั้งจนแต่ยังมีความมั่นใจเกินร้อย

ทำไมไม่หางานทำดี ๆ สักอย่าง พอมีเงินแล้วค่อยมาสานฝันของตัวเองล่ะ

ไม่มีใครเข้าใจอุดมการณ์ของหยูไห่หมิง เขาแค่รู้สึกว่าถ้าต้องยอมอ่อนข้อให้กับเงื่อนไขเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ต่อไปในอนาคตเขาก็ต้องยอมมากกว่านี้ หากเขาเก่งเรื่องการเขียนหนังสือหรือการวาดรูป เขาคงทำงานที่บ้านไปนานแล้ว

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมลดราวาศอก ในที่สุดก็ต้องตัดสินด้วยกำปั้น หัวโจกย่อมมีลูกน้องคอยตาม

หยูไห่หมิงต้องสู้กับคน 2 คน ด้วยประสบการณ์การชกต่อยที่โชกโชน หยูไห่หมิงจึงเป็นฝ่ายชนะ แต่บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

ใบหน้าเยินขนาดนี้ พรุ่งนี้เขาจะเชิดหน้าชูตาไปพบเจ้านายได้อย่างไร

หยูไห่หมิงโกรธจัด เขาคว้าไม้ขนไก่ของพี่ชายคนข้าง ๆ มา แล้วฟาดใส่ "หัวโจก" อย่างบ้าคลั่ง

"พรุ่งนี้ฉันมีนัดพบเจ้านาย แกมาทำหน้าฉันเสียโฉมแบบนี้ แกยังเป็นคนอยู่ไหม"

"ชอบรังแกคนอื่นนักใช่ไหม อยากมารังแกฉันนักใช่ไหม"

"ถ้าฉันสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน แกตายแน่"

หยูไห่หมิงแผดเสียงตะโกนพลางฟาดลงไปอย่างแรง จนหัวโจกต้องกระโดดหลบและร้องขอชีวิต

"ลูกพี่หยู ลูกพี่ อย่าตีเลยครับ ผมเรียกคุณว่าลูกพี่ก็ได้ ผมไม่กล้าแล้ว" จากหัวโจกกลายเป็นลูกน้อง นักเลงตัวโตนึกไม่ออกเลยว่าไอ้หนุ่มหน้าขาวคนนี้เอาพละกำลังมหาศาลมาจากไหน

ไม้ขนไก่หักสะบั้น แต่หยูไห่หมิงยังไม่หายแค้น เขาชี้นิ้วไปที่จมูกของชายร่างกำยำแล้วพูดว่า "ถ้าพรุ่งนี้อนาคตของข้าต้องดับวูบ ขาของแกก็ต้องหักด้วย"

เขาส่งเงินชดเชยค่าไม้ขนไก่ให้เจ้าของไป แล้วหยูไห่หมิงก็เดินไปนอนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

ลูกน้องอีก 2 คนได้แต่หดหัวด้วยความหวาดกลัวไม้ขนไก่ และรู้สึกเสียใจที่ไปแหย่ปีศาจตนนี้เข้า ทั้งที่ทำงานมาเหนื่อยทั้งวันแล้วแท้ ๆ

ดูท่าคนที่อาศัยอยู่ในห้องกรงและไม่ค่อยพูดมักจะโหดเหี้ยมกันทั้งนั้น

หยูไห่หมิงคือคนจำพวกที่โหดเงียบ

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเสี่ยวไช่จัดการเก็บกระเป๋าเดินทาง อันที่จริงเธอไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก เสี่ยววานจื่อเธอไม่ได้ทิ้งไว้ให้ซิงเหมี่ยวดูแล แต่เลือกที่จะพกติดตัวไปด้วยทุกที่

ซิงเหมี่ยวพักอยู่ในหอพักเพื่อทดสอบระบบเกม หากหิวก็สามารถไปกินที่โรงอาหารได้

เพราะอาหารที่โรงอาหารก็ไม่ได้แย่นัก แต่อาหารนอกอวกาศนั้นไม่แน่

ซูเสี่ยวไช่ปฏิเสธการกินอาหารแช่แข็งหรือสารอาหารเหลวทุกวัน เสี่ยววานจื่อจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องนำไปด้วย

หลังจากนั้นเธอขอยืมกุญแจคฤหาสน์จากอู๋ชิงชิง เพื่อไปพบหยูไห่หมิง

เธอได้ตกลงกับอู๋ชิงชิงและอู๋จ้าวเสียงไว้แล้วว่าจะขอยืมใช้คฤหาสน์เป็นเวลาหนึ่งถึงสองเดือน รอให้เธอกลับมาแล้วค่อยหาบ้านเช่าให้หยูไห่หมิง

อู๋ชิงชิงและอู๋จ้าวเสียงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ขอเพียงไม่ใช่คนที่สกปรกซกมก ทุกอย่างก็คุยกันได้ง่าย

หยูไห่หมิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อสระผม อาบน้ำ และหวีผมอย่างดี แต่เพราะแก้มและมุมปากบวมเป่ง เขาจึงสวมหน้ากากอนามัยเพื่อปกปิดไว้ แต่มันก็ได้ผลไม่มากนัก เพราะรอยฟกช้ำสีม่วงที่หน้าผากยังคงเห็นเด่นชัด

ใครเห็นก็รู้ว่าไม่ได้เกิดจากการหกล้มเองแน่นอน

เขาส่งสายตาอาฆาตไปยังเหล่านักเลงที่ยังนอนหลับอยู่ หากใบหน้าของเขาทำให้สัมภาษณ์งานไม่ผ่าน เขาจะกลับมาให้บทเรียนพวกมันอีกรอบ

สถานที่นัดพบกับเจ้านายคือร้านอาหารระดับกลางถึงสูงใกล้กับโรงเรียน

หยูไห่หมิงผลักประตูเข้าไปในร้าน ในร้านมีโต๊ะไม่มากนัก สะอาดและสว่างไสว มองปราดเดียวก็เห็นทั่วร้าน

เขามองหาเงาร่างของคนที่เขาจินตนาการว่าเป็นเจ้านาย

แต่มองไปรอบ ๆ ผู้หญิงในร้านถ้าไม่พาเด็กมาด้วย ก็มากันเป็นกลุ่มเพื่อน

เหลือเพียงโต๊ะเดียวที่มุมร้านที่มีหญิงสาวอายุน้อยนั่งอยู่เพียงลำพัง

เมื่อหาคนไม่เจอ เขาจึงส่งข้อความบอกซูเสี่ยวไช่ว่าเขามาถึงแล้ว

เขาสังเกตเห็นหญิงสาวที่มุมร้านเงยหน้าขึ้นมองมาที่เขา แล้วกวักมือเรียก

ใช่จริง ๆ ด้วย! อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ เป็นลูกหลานเศรษฐีที่ออกมาทำธุรกิจเองงั้นเหรอ?

หยูไห่หมิงรู้สึกประหม่า เมื่อเดินเข้าไปใกล้เขาก็เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน "น้องเล็ก?"

ซูเสี่ยวไช่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เธอรินน้ำชาอย่างสง่างาม "คุณหยู สวัสดีค่ะ! เชิญนั่งก่อนสิ ลองทานขนมดูหน่อย แล้วค่อย ๆ คุยกันค่ะ"

หยูไห่หมิงรีบนั่งลงพลางจ้องมองซูเสี่ยวไช่ไม่วางตา

ซูเสี่ยวไช่หน้าตาเหมือนน้องสาวของเขามาก และอายุอานามก็ดูจะไล่เลี่ยกัน แต่เขาไม่กล้าฟันธง คนหน้าเหมือนกันในโลกนี้มีเยอะแยะไป หากทักผิดขึ้นมาจะลำบาก

"คุณหนูซูครับ ขออภัยที่ต้องถามอย่างเสียมารยาทนะครับ เมื่อก่อนคุณเคยอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าฉวินอ้ายไหมครับ?"

"ไม่คิดว่าประโยคแรกที่คุณหยูจะถามคือเรื่องนี้" น้ำชาถูกชงเสร็จเรียบร้อย ใบชาที่ร้านจัดไว้ให้ไม่ใช่ใบจากต้นชา แต่เป็นเกสรดอกไม้ของพืชสมุนไพรบางชนิดที่ตากแห้งแล้วนำมาบด

ซูเสี่ยวไช่ค่อนข้างชอบดื่มน้ำชานี้

หยูไห่หมิงรับถ้วยน้ำชาจากซูเสี่ยวไช่ "ขอบคุณครับ ผมใจร้อนไปหน่อย พี่จี้คงบอกคุณแล้วว่าผมเป็นเด็กกำพร้า น้องเล็กที่ผมพูดถึงคือลูกพี่ลูกน้องของผม พ่อแม่ของเราประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต น้องเล็กหายตัวไปตอนอายุ 5 ขวบ ผู้อำนวยการบอกผมว่าเธอตายแล้ว ต่อมาสถานสงเคราะห์ปิดตัวลง หลังจากผมออกมาก็ได้สืบหาข้อมูลการเสียชีวิตของเธอ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย"

เขาจ้องมองซูเสี่ยวไช่ด้วยสายตาเป็นประกาย การที่ไม่พบข้อมูลการเสียชีวิตแสดงว่าเธอยังไม่ตาย แต่เธอไปอยู่ที่ไหน เขาก็ไม่มีอำนาจพอจะสืบต่อไปได้อีก

แค่รู้ว่ายังมีญาติพี่น้องหลงเหลืออยู่ในโลกนี้ก็เพียงพอแล้ว

หยูไห่หมิงไม่ได้คิดจะมารบกวน แต่เขายังอยากจะตามหาเธอให้พบ อย่างน้อยก็อยากรู้ว่าน้องเล็กมีความสุขดีไหม

"ผมทำให้คุณลำบากใจไหมครับ เจ้านาย" หยูไห่หมิงยังไม่กล้าถอดหน้ากากออก เพราะกลัวจะทำให้เจ้านายสาวน้อยที่ดูเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าตกใจ

ซูเสี่ยวไช่มองหยูไห่หมิงด้วยความจริงจัง "ถ้าคุณหยูคิดจะใช้การทักญาติเพื่อเพิ่มโอกาสในการผ่านสัมภาษณ์ นั่นถือว่าเสียมารยาทจริง ๆ ค่ะ"

หยูไห่หมิงใจหายวาบ: "ผมไม่ได้..."

ซูเสี่ยวไช่หัวเราะออกมา "ฉันล้อเล่นค่ะ ทานอะไรก่อนเถอะ บนใบหน้ามีรอยแผลเหรอคะ ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ"

หยูไห่หมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูท่าเจ้านายสาวน้อยคนนี้จะเป็นคนนิสัยดี เขาตัดสินใจถอดหน้ากากอนามัยออก

รอยฟกช้ำสีม่วง 2 แห่งบนผิวหน้าที่ขาวผ่องนั้นดูเด่นชัดมาก และมองออกว่าเป็นแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่

"เมื่อคืนมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนร่วมห้องนิดหน่อยครับ" แม้ซูเสี่ยวไช่จะไม่ได้ถาม แต่หยูไห่หมิงก็เลือกที่จะบอกความจริง "พวกเราอยู่ด้วยกันไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่"

"ตอนนี้คุณอาศัยอยู่ที่ไหนคะ?" ซูเสี่ยวไช่ไม่ได้เริ่มคุยเรื่องงานทันที แต่เลือกที่จะคุยเรื่องทั่วไปเพื่อสังเกตนิสัยใจคอของอีกฝ่าย

ผลการเรียนของหยูไห่หมิงไม่ได้โดดเด่นนัก ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นเพราะเขาเรียนหลายอย่างจนเกินไป

หากเป็นพี่น้องกันจริง ๆ ก็สมกับที่เป็นสายเลือดเดียวกันที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือและเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

สิ่งที่หยูไห่หมิงเรียนรู้นั้นล้วนทำไปเพื่อให้หางานได้ง่ายขึ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาสามารถสอบผ่านและได้รับใบประกาศนียบัตรมาครอบครองได้ทั้งหมด

ทั้งคู่คุยไปทานไป ขนมเริ่มจะหมดลง ซูเสี่ยวไช่เห็นหยูไห่หมิงเริ่มคีบหัวไชเท้าฝอยที่ประดับจานมากิน เธอจึงสั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง

"สั่งเยอะขนาดนี้ จะกินหมดเหรอครับ?" หยูไห่หมิงกินหัวไชเท้าฝอยเข้าไปคำหนึ่งแล้ววางตะเกียบลงเพื่อรออาหารจานใหม่

"ลองพูดความคิดเห็นของคุณมาสิครับ ทั้งเรื่องสภาพแวดล้อมการทำงาน ค่าจ้าง และเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน หากมีปัญหาอะไรก็บอกมาได้เลย ในช่วงปิดภาคเรียนฉันต้องออกไปข้างนอกกับทางโรงเรียน งานส่วนใหญ่ของบริษัทจึงต้องฝากไว้ที่คุณ"

หยูไห่หมิง: "เงื่อนไขของผมระบุไว้ในประวัติส่วนตัวหมดแล้วครับ หากคุณยอมรับเงื่อนไขและจ้างผม ผมก็ไม่เกี่ยงที่จะช่วยวิ่งเต้นเรื่องต่าง ๆ ให้ในช่วงแรก"

"ตกลงค่ะ ในเมื่อคุณไม่รังเกียจที่บริษัทของฉันยังเป็นแค่ที่เล็ก ๆ งั้นก็ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะ" ซูเสี่ยวไช่ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าฉวินอ้ายเลยแม้แต่คำเดียว เธอต้องการสืบหาความจริงให้แน่ชัดก่อน และต้องรู้จักหยูไห่หมิงให้ดีพอถึงจะยอมรับเป็นญาติ

ญาติเพียงคนเดียวของเธอคือซูเหล่าตี้ การที่มีพี่ชายโผล่มาอย่างกะทันหัน เธอจึงไม่รู้ว่าควรจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไรดี

"จริงเหรอครับ? ผ่านสัมภาษณ์ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? ไม่ต้องตรวจสอบประวัติ ไม่ต้องพิจารณาอะไรก่อนเหรอครับ?" หยูไห่หมิงรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที หรือว่าเขาจะหลงเข้ามาในแก๊งต้มตุ๋นกันนะ

"ฉันเชื่อใจจี้หลี่ค่ะ"

หยูไห่หมิงยิ้มแห้ง ๆ พลางพยักหน้า ใช่แล้ว การที่จี้หลี่แนะนำเขาให้ซูเสี่ยวไช่ ย่อมต้องมีการสืบประวัติเขามาเป็นอย่างดีแล้ว

การที่ซูเสี่ยวไช่จะตรวจสอบซ้ำอีกครั้งจึงเป็นเรื่องที่ซ้ำซ้อน

ทั้งสองคนจับมือกัน ซูเสี่ยวไช่บอกเขาว่า: "เดี๋ยวจะมีกลุ่มผู้ลงทุน 3 รายเดินทางมาที่นี่ พวกคุณลองทำความรู้จักกันไว้นะคะ ฉันมีเงินไม่มากนัก งานเตรียมการในช่วงแรกคงต้องขูดรีดเอาจากพวกเขาหน่อย เมื่อพวกคุณรู้จักกันแล้ว จะได้ขูดรีดได้สะดวกขึ้นค่ะ"

หยูไห่หมิงนึกในใจ: ช่างเป็นเจ้านายสาวน้อยที่มีความคิดแหวกแนวเสียจริง

ซูเสี่ยวไช่ไม่กังวลเรื่องเงินเลยสักนิด ไม่มีเงินเหรอ? ก็แค่หาคนใจบุญมาจ่ายให้ก็สิ้นเรื่อง

บริกรเพิ่งจะเก็บจานเปล่าออกไป กลุ่มคนใจบุญทั้ง 3 ไม่สิ กลุ่มผู้ลงทุนก็เดินทางมาถึงพอดี

[จบบท]