เกิดใหม่เป็นลิโป้ ตอนที่ 29

เกิดใหม่เป็นลิโป้ ตอนที่ 29

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยวางแผนที่จะลอบเข้าด่านไปคืนนี้เพื่อตามหาหลี่ก้านขอรับ" โกซุ่นกระซิบบอก

"ไม่ได้ ในด่านเต็มไปด้วยทหารศัตรู หากตัวตนของเจ้าถูกเปิดเผยขึ้นมา เจ้าคงตกอยู่ในอันตราย แล้วข้าจะให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร?" ลิโป้กล่าวด้วยความกังวล

โกซุ่นซาบซึ้งใจ เขากุมหมัดก่อนจะกล่าวว่า "ขอท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ข้าจะระวังตัว ไม่เปิดเผยร่องรอยออกไป"

"ซุ่นจื่อ ใจคนยากแท้หยั่งถึง ไม่รู้ว่าหลี่ก้านผู้นั้นยังคงอยู่ในด่านหรือไม่ อีกทั้งเรายังไม่รู้ว่าเขามีใจฝักใฝ่ฝ่ายใด" ลิโป้กล่าวเตือน

"ท่านแม่ทัพ ครั้งหนึ่งข้าน้อยเคยช่วยชีวิตหลี่ก้านไว้ หากสามารถหาตัวเขาพบ ข้าน้อยมั่นใจว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมให้เขาช่วยเหลือเราได้แน่"

ลิโป้กล่าวโน้มน้าวอีกหลายครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าโกซุ่นยืนกรานจะเข้าไปในด่านให้ได้ เขาก็ได้แต่พยักหน้าอนุญาตอย่างไม่เต็มใจสักเท่าใด ในใจเกิดความกังวลอย่างหนัก

"พวกเราเดินทางโดยแทบไม่หยุด ไพร่พลเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ยากจะเดินทางได้ พวกเราตั้งค่ายพักผ่อนสักสองสามวันก่อนเถอะ จากนั้นจึงค่อยเปลี่ยนเส้นทางไปยังจิ่วหยวน" นอกจากลิซกแล้ว ลิโป้ก็ไม่ได้บอกแผนการของโกซุ่นต่อผู้ใดอีก

กลางดึกคืนนั้น ขณะที่หลี่ก้านกำลังนอนหลับ เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาหยิบฉวยกระบี่มาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา "นั่นผู้ใด?"

"ข้าเอง โกซุ่น" โกซุ่นลดเสียงตอบ

"โกซุ่น?" หลี่ก้านสอดกระบี่เข้าฝักและรีบเปิดประตูให้โกซุ่นเข้ามา

"แม่ทัพโก ท่านเข้าด่านมาได้อย่างไร? ตอนนี้แม่ทัพบอกสุ้นเป็นผู้คุมด่าน ท่านต้องระวังตัว" หลี่ก้านเอ่ยเตือน

โกซุ่นที่กล้าเข้าด่านมาโดยลำพังก็เพราะเขาเชื่อใจหลี่ก้าน โกซุ่นมีพระคุณช่วยชีวิตหลี่ก้าน ดังนั้นทั้งสองจึงมีมิตรภาพที่ดีต่อกันเสมอมา เพียงแต่คนนอกไม่ล่วงรู้เรื่องนี้

"แม่ทัพหลี่ นี่เป็นเรื่องเร่งด่วน ข้าขอบอกกล่าวสั้นๆก็แล้วกัน แม่ทัพลิต้องการที่ผ่านด่านแห่งนี้ ทว่าถูกบอกสุ้นปฏิเสธบอกปัด เวลานี้มีชาวบ้านนับแสนคนติดอยู่นอกด่าน ท่านแม่ทัพอุทิศตนเพื่อชาติบ้านเมือง แต่กลับถูกคนถ่อยบอกสุ้นหยามเหยียด ทำให้ชาวบ้านนับแสบต้องทนหนาวเหน็บอยู่ที่ด้านนอกนั่น!" โกซุ่นกล่าวด้วยความโกรธ

"แม่ทัพโก ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่บอกสุ้นเป็นแม่ทัพที่เตียนเอี๋ยงแต่งตั้งให้มาคุมด่าน เวลานี้ข้าไม่มีอำนาจสั่งการแล้ว"

"แม่ทัพหลี่ แม้ตอนนี้เขาจะได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองปิงโจว แต่เขาเป็นคนมีจิตใจคับแคบ ยากจะปกครองคน คงยิ่งใหญ่ได้อีกไม่นานแล้ว ตรงกันข้ามกับท่านลิโป้ ท่านแม่ทัพนำทหารทำศึกกับตั๋งโต๊ะ มีชื่อเสียงเป็นที่ประจักษ์ หากท่านช่วยให้แม่ทัพลิยึดด่านหูกวนได้สำเร็จ จะถือว่าสร้างผลงานชิ้นใหญ่" โกซุ่นกล่าวเกลี้ยมกล่อม

หลี่ก้านหวั่นไหวใจยิ่ง เดิมทีเขาเคยมีตำแหน่งเป็นถึงแม่ทัพคุมด่านหูกวน แต่พอบอกสุ้นเดินทางมาถึง เขาก็ถูกถอดออกจากตำแหน่ง อีกทั้งคนของเขาหลายคนยังถูกแทนที่ด้วยคนของอีกฝ่าย

"หลี่ก้าน แม่ทัพลิเป็นบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าเมืองคนก่อน ท่านเจ้าเมืองเต๊งถูกโจรชั่วตั๋งโต๊ะสังหาร และเตียนเอี๋ยงก็ได้รับการแต่งตั้งให้มาปกครองเมืองจากตั๋งโต๊ะ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความชอบธรรมแต่อย่างใด" น้ำเสียงโกซุ่นแฝงไว้ด้วยความเดือดดาล ในความคิดของเขา ผู้ที่สมควรได้เป็นเจ้าเมืองก็คือลิโป้

"ตกลง พรุ่งนี้ข้าจะรับผิดชอบในการติดต่อกับทหารยามเอง" หลังจากใคร่ครวญอยู่สักพัก หลี่ก้านก็ตอบรับในที่สุด

"ขอบคุณแม่ทัพหลี่ คืนพรุ่งนี้ยามสาม ให้ท่านจุดไฟเป็นสัญญา"

"ท่านและข้าเป็นสหาย จะขอบคุณไปใย อีกทั้งแม่ทัพโกยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าหลี่ก้านไว้" หลี่ก้านยิ้มกล่าว

"เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน" หลังจากโกซุ่นออกจากบ้านหลี่ก้าน เขาก็กวาดมองสำรวจรอบข้างอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงกลืนหายไปกับความมืด

หลังจากได้ฟังรายงานของโกซุ่น ลิโป้ก็กล่าวว่า "หากสามารถยึดด่านหูกวนเอาไว้ได้ แม่ทัพโกจะมีความดีความชอบเป็นอันดับหนึ่ง"

วันรุ่งขึ้น โจเส็งก็ยังคงควบม้าออกไปเจรจากับบอกสุ้นตามคำแนะนำของลิซก

เมื่อถึงยามสามของวันเดียวกัน ทหารม้าปิงโจวก็จัดเรียงแถวพร้อมสรรพ เพียงรอให้คนผู้หนึ่งเปิดประตูด่านให้ จากนั้นก็จะพุ่งตะลุยเข้าไปในด่าน

ลิโป้ยกมือไพล่หลัง เดินไปเดินมาด้วยความกลัดกลุ้มกังวล การยึดด่านหูกวนนั้นมีความสำคัญยิ่ง ไม่เพียงแต่จะสร้างความหวาดกลัวให้เตียนเอี๋ยง แต่มันยังเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดในการเดินทางไปยังจิ่วหยวน สิ่งที่ลิโป้ต้องการมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ เวลา โดยเฉพาะหลังจากได้ฟังคำอธิบายของลิซก เขาก็ยิ่งมองเห็นผลประโยชน์ที่จะได้รับหลังจากยึดด่านหูกวนสำเร็จ

"บอกสุ้นไร้ความสามารถ กลับสกัดขัดขวางแม่ทัพลิซึ่งทำศึกเพื่อบ้านเมือง พวกเราขอติดตามแม่ทัพลิ!" แม่ทัพผู้หนึ่งชูกำปั้นพลางกล่าวอย่างหนักแน่น

ผู้ที่หลี่ก้านติดต่อด้วยย่อมเป็นคนสนิทของเขา ควบคู่ไปกับชื่อเสียงที่เลื่องลือของลิโป้ หลี่ก้านแทบไม่ต้องใช้ความพยายามใด ก็สามารถเกลี้ยมกล่อมแม่ทัพนายกองให้แปรพักต์เข้าร่วมได้อย่างรวดเร็ว

ภายในปิงโจว ลิโป้คือบุตรบุญธรรมของเต๊งหงวน ทั้งลิโป้ยังมีฝีมือสูงเยี่ยม มีชื่อเสียงโด่งดังในปิงโจวอยู่ก่อนแล้ว แม้ว่าเตียนเอี๋ยงจะได้รับตำแหน่งเจ้าเมือง แต่เขามีนิสัยขี้ระแวง ทั้งยังละโมบโลภมาก

"แม่ทัพหลี่? แม่ทัพเตียว? พวกท่านคิดจะทำอะไร?" แม่ทัพที่คุมเวรยาม เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้องก็ตะโกนถามด้วยความตื่นตัว

หลี่ก้านพลันตะโกน "บอกสุ้นไร้ความสามารถ ตอนนี้ข้าแปรพักต์แล้ว ผู้ใดต่อต้าน ฆ่าไม่ละเว้น!"

ในเวลาเดียวกัน ทั่วทั้งเมืองด่านก็บังเกิดเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังขึ้นมา ด่านหูกวนพลันตกอยู่ในความวุ่นวาย

หลี่ก้านและพรรคพวกนำกำลังบุกเข้าสังหารทหารยามบนกำแพงด่าน เมื่อเห็นพวกหลี่ก้านต่อสู้อย่างเหี้ยมหาญ พวกทหารก็ขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขาต่างคนต่างแยกย้ายหลบหนี ละทิ้งการป้องกัน

เมื่อเห็นควันไฟจากภายในเมือง แม่ทัพฝ่ายปิงโจวก็เข้าใจทันทีว่าเกิดเรื่องใด พวกไพร่พลยิ่งกำอาวุธในมือแน่น ใครก็ตามที่กล้าขัดขวางเส้นทางกลับบ้านของพวกเขาล้วนสมควรตาย

ประตูด่านค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ เมื่อลิโป้ที่เฝ้ามองอยู่นานเห็นว่าประตูเปิดออกจนสุดแล้ว เขาก็ยกชูทวน นำกองทหารม้าบุกเข้าไปในเมือง

บอกสุ้นที่นอนหลับอยู่พลันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงการต่อสู้

"ท่านแม่ทัพ แย่แล้วขอรับ หลี่ก้านและพรรพวกแปรพักต์ไปเข้าร่วมกับลิโป้ เวลานี้กำลังมุ่งตรงมาทางจวนของท่านแล้วขอรับ!" ทหารนายหนึ่งที่เลือดท่วมตัววิ่งล้มลุกคลุกคลานเข้ามารายงาน

บอกสุ้นแตกตื่นจนหน้าถอดสี หลี่ก้านและคนของเขาก่อกบฏ เช่นนั้นก็หมายความว่าลิโป้กำลังเข้าเมืองมาแล้ว เมื่อไม่มีกำแพงด่านคอยสกัด เขาก็คาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหากถูกจับตัวไว้

"ท่านแม่ทัพ ประตูด่านถูกเปิดแล้ว! ลิโป้นำทหารม้าบุกเข้าเมืองมาแล้วขอรับ!!!"

เมื่อเห็นว่าไม่อาจกอบกู้สถานการณ์ได้อีกแล้ว บอกสุ้นก็รีบนำทหารตีฝ่าวงล้อมและหลบหนีไปทางจิ้นหยาง

หลังจากเข้าด่านมา ลิโป้ก็สั่งให้ทหารช่วยกันดับไฟ ปลอบขวัญชาวบ้าน และรวบรวมกำลังพล

"ยึดด่านหูกวนได้ในครั้งนี้ ผลงานของแม่ทัพหลี่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจแย่งชิง" ลิโป้รวบรวมทหารประจำด่านที่เหลือมา

"บอกสุ้นไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี กลับสกัดขัดขวางกองทัพของท่านแม่ทัพ เสียดายก็แต่ไม่อาจจับตัวบอกสุ้นเอาไว้" หลี่ก้านกุมหมัดคำนับและกล่าวต่อ "ข้าน้อยเลื่อมใสท่านแม่ทัพมานานแล้ว"

ลิโป้ยิ้มกล่าว "ท่านช่วยข้ายึดด่านหูกวน หากเตียนเอี๋ยงรู้เข้าคงต้องจัดการท่านแน่ ท่านควรเข้าร่วมกับกองทัพของข้าจะดีกว่า"

"รับทราบ" เหล่าแม่ทัพต่างกุมหมัดรับคำ

หลังจากยึดด่านหูกวนได้ ลิโป้ก็ทำตามคำแนะนำของลิซก ไม่สละทิ้งด่านหูกวน ตรงกันข้าม เขาให้เฮาเสงและเซ้งเหลียมนำทหารสองพันรวมทั้งไพร่พลเดิมของด่านเฝ้ารักษาการณ์เอาไว้

หูกวนถือเป็นหน้าด่านสำคัญของปิงโจว ขอเพียงมีด่านหูกวนตั้งอยู่ที่นี่ เหล่าเจ้าเมืองจากภาคกลางก็ยากที่จะผ่านเข้าสู่ปิงโจว

เมื่อด่านหูกวนถูกตีแตก เตียนเอี๋ยงก็วิตกกังวลอย่างหนัก

เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ จากคำกล่าวของลิซก ปิงโจวสามารถมีเพียงลิโป้ ไม่อาจมีเตียนเอี๋ยง

หากต้องการจะตั้งตัวในยุคที่แผ่นดินกำลังจะวุ่นวายเช่นนี้ ท่านก็ต้องบุกเบิกดินแดนอันสงบให้ชาวบ้านและทหาร ท่านจะต้องมีดินแดนเป็นของตนเอง ไม่ว่าเตียนเอี๋ยงจะคิดเห็นอย่างไร แต่สุดท้ายเขาจะต้องกลายเป็นหินรองเท้าให้ลิโป้ก้าวเหยียบขึ้นไป