บทที่ 224 ความตกใจของหลู่เมี่ยวเก๋อ!
บทที่ 224 ความตกใจของหลู่เมี่ยวเก๋อ!
บทที่ 224 ความตกใจของหลู่เมี่ยวเก๋อ!
ในห้องที่ดูเรียบง่ายและสง่างาม
หลู่เมี่ยวเก๋อมองหลู่ฉางเซิงที่ดูมีชีวิตชีวา นางตกตะลึง และพูดไม่ออก
เคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้ สามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตแปลงเทวะ!
รากฐานสมบูรณ์แบบ!
ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้ หรือรากฐานสมบูรณ์แบบ มันไกลเกินเอื้อมสำหรับนาง
มันไม่ใช่สิ่งที่คนระดับนางสามารถเข้าถึงได้!
เคล็ดวิชาที่ดีที่สุดสองสามเล่มของตระกูลหลู่แห่งเขาชิงจู๋ ก็เป็นแค่เคล็ดวิชาระดับสูง
เคล็ดกระบี่ดาวพุธสะท้อนวารี เคล็ดวิชาขั้นประณีตที่นางกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ ก็เป็นหลู่ฉางเซิงที่มอบให้นาง
แต่ตอนนี้ หลู่ฉางเซิงกลับบอกนางว่า เคล็ดวารีเลิศล้ำเล่มนี้ เป็นเคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้ และสามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตแปลงเทวะ!
ขอบเขตแปลงเทวะ มันคืออะไร?
ผู้ฝึกตนเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกผู้ฝึกตนเซียนของอาณาจักรเจียงตอนนี้ ก็มีแค่พลังถึงขอบเขตทารกวิญญาณ!
แถมมีแค่คนเดียว!
ปรมาจารย์ขอบเขตแปลงเทวะ มีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น!
แต่ตอนนี้ หลู่ฉางเซิงกลับมอบเคล็ดวิชาขอบเขตแปลงเทวะให้นางเนี้ยนะ!?
เคล็ดวิชาแบบนี้ คงมีแค่นิกายเทียนเจี้ยน นิกายเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรเจียงถึงจะมี
นิกายเซียนและตระกูลผู้ฝึกตนเซียนทั่วไป ย่อมไม่มีเคล็ดวิชาที่ลึกซึ้งขนาดนี้
นี่คือเคล็ดวิชาสำคัญของสำนัก
เป็นเคล็ดวิชาที่สามารถเป็นรากฐานของนิกายเซียนได้!
ยิ่งรากฐานสมบูรณ์แบบอีก
สำหรับหลู่เมี่ยวเก๋อแล้ว ขอเพียงแค่นางทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ นางก็พอใจแล้ว
ส่วนรากฐานเต๋าแตกสลาย รากฐานเต๋าบกพร่อง รากฐานเต๋าไร้ที่ติ แบะรากฐานสมบูรณ์แบบ นางก็แค่เคยได้ยินจากผู้อาวุโสในตระกูล
นางไม่เคยสนใจว่านางจะสามารถควบแน่นรากฐานเต๋าแบบไหนได้!
เพราะเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับนาง และผู้ฝึกตนเซียนของตระกูลแบบนี้จะหวังได้
แต่ตอนนี้ หลู่ฉางเซิงกลับบอกนางว่า ตอนที่เขาทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ เขาควบแน่นรากฐานสมบูรณ์แบบ!
เป็นรากฐานเต๋าที่ดีที่สุดในการทะลวงขอบเขตสร้างรากฐาน!
เป็นรากฐานเต๋สุดยอดในตำนาน!
หลู่เมี่ยวเก๋อรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
การกระทำและคำพูดของหลู่ฉางเซิง ทำให้นางตกใจจนสับสนไปหมด
ถึงนางจะอยู่กับหลู่ฉางเซิงหลายปี นางรู้ว่าสามีของนางมีความทะเยอทะยานและความฝัน เขามีโอกาสที่จะทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ และตอนี้เขาสามารถทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จจริงๆ
แต่นางก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น
โอสถสร้างรากฐาน!
สมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐานสามชิ้น!
เคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้!
รากฐานเต๋าไร้ที่ติ!
นี่!
นี่!
นี่!
นี่มันช่างเหมือนกับความฝัน!
ทุกอย่างล้วนทำให้นางตกใจอย่างมากจริงๆ
ถึงนางจะฝัน นางก็ไม่กล้าฝันแบบนี้
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ?"
หลู่ฉางเซิงเห็นหลู่เมี่ยวเก๋อตกตะลึง เขาก็โบกมือต่อหน้านาง
"ฉางเซิง...ข้า...ข้ากำลังฝันอยู่หรือไม่?"
หลู่เมี่ยวเก๋อที่ใบหน้าสวยงามและอ่อนโยน ไม่ได้ดูใจเย็นเหมือนกับทุกครั้ง นางเหมือนกับเด็กสาวที่กำลังเหม่อลอย นางพึมพำเบาๆ
ตอนนี้นางไม่รู้ว่านี่คือความจริง หรือความฝัน?
หรือว่านางบำเพ็ญเพียรจนเกิดมารในใจ และเห็นภาพหลอน?
"แน่นอนว่าไม่ใช่ความฝัน"
หลู่ฉางเซิงมองหลู่เมี่ยวเก๋อตรงหน้า เขายิ้มออกมา และบีบใบหน้าที่ขาวราวกับหิมะและมีเลือดฝาดเล็กน้อยของนาง
เขาคาดเดาว่าการที่เขามอบเคล็ดวิชา โอสถสร้างรากฐาน และสมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐานให้หลู่เมี่ยวเก๋อ มันย่อมทำให้นางประหลาดใจและตกใจ
แต่เขาไม่คิดว่าหลู่เมี่ยวเก๋อจะตกใจจนมึนงงไปหมด
พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็พอเข้าใจ
ถึงหลู่เมี่ยวเก๋อจะดูเป็นผู้ใหญ่และใจเย็นต่อหน้าเขาตลอดเวลา แต่นางก็ยังคงอ่อนโยนและใจดี
แต่นางมีความรู้และประสบการณ์เกี่ยวกับโลกผู้ฝึกตนเซียนน้อยเกินไป ทำให้ความคิดของนางค่อนข้างมีข้อจำกัด
เคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้และรากฐานสมบูรณ์แบบ สำหรับหลู่เมี่ยวเก๋อแล้ว มันค่อนข้างน่าตกใจจริงๆ
จากการพูดคุยกับเซียวซีเยว่ หลู่ฉางเซิงรู้ว่าถึงจะเป็นนิกายเซียนอย่างนิกายชิงอวิ๋น ก็มีไม่กี่คนที่สามารถควบแน่นรากฐานสมบูรณ์แบบได้
ส่วนเคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้ ในนิกายชิงอวิ๋นก็เป็นเคล็ดวิชาสำคัญของนิกาย!
มีแค่ศิษย์สายตรง ถึงจะมีคุณสมบัติในการศึกษา!
ถึงเคล็ดวิชาลืมรักไท่ซ่างที่เซียวซีเยว่บำเพ็ญเพียรอยู่ จะเป็นเคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้
แต่มันเป็นเคล็ดวิชาที่อวิ๋นว่านฉาง อาจารย์ของนางได้มาจากดินแดนลับแห่งหนึ่ง
"ที่แท้ข้าไม่ได้ฝันไป นี่...เอ่อ..."
ความรู้สึกบนใบหน้า และใบหน้าที่หล่อเหลาตรงหน้า บอกหลู่เมี่ยวเก๋อว่านางไม่ได้ฝันอยู่
แต่นางก็ยังคงรู้สึกมึนงง และไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ เจ้าไม่ได้ฝันอยู่ นี่เป็นเรื่องจริง!"
หลู่ฉางเซิงเห็นภรรยาของเขายังคงตกตะลึง เขาก็คิดในใจว่าเรื่องประหลาดใจของเขา ทำให้นางตกใจกลัว
เขารีบเข้าไปหานาง ก้มหน้าลง และจูบริมฝีปากที่งดงามและอ่อนนุ่มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา
หลู่เมี่ยวเก๋อรู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย หัวใจของนางเต้นแรง นางหลับตาลง และกอดคอของหลู่ฉางเซิง นางตอบสนองเขาเบาๆ
ไม่นาน จนกระทั่งหลู่เมี่ยวเก๋อหายใจไม่ออก หลู่ฉางเซิงก็ค่อยๆ ปล่อยนาง
เขามองใบหน้าที่สวยงามและอ่อนโยนของหญิงสาวอย่างเงียบๆ และสบตากับนาง
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ เป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวแล้ว และรู้ว่าเจ้าไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม?"
หลู่ฉางเซิงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"อืม...แค่...แค่ไม่อยากจะเชื่อน่ะ..."
หลู่เมี่ยวเก๋อมีใบหน้าที่แดงก่ำ นางรู้สึกถึงความรักในดวงตาของสามี หัวใจของนางเต็มไปด้วยความสุขและความหวานชื่น
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ นี่เป็นแค่การเริ่มต้น ต่อไปพวกเราจะก้าวไปด้วยกัน ขอบเขตแก่นทองคำ ขอบเขตทารกวิญญาณ ขอบเขตแปลงเทวะ!"
หลู่ฉางเซิงมองภรรยาที่อยู่ตรงหน้า จับมือนาง และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมุ่งมั่น
ก่อนหน้านี้เขาทำตัวสบายๆ ต่อหน้าหลู่เมี่ยวเก๋อ
เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องพวกนี้
ถึงเขาจะพูดถึงอนาคต เขาก็บอกว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก เขาพอใจกับปัจจุบัน และแค่อยากจะมีลูกหลานมากมาย
แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป
"อืม..."
หลู่เมี่ยวเก๋อมองหลู่ฉางเซิงที่ดวงตาเป็นประกาย หล่อเหลา และสง่างาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ นางพูดเบาๆ
นางซบไหล่ที่อบอุ่นของหลู่ฉางเซิงอย่างช้าๆ
นี่คือสามีของนาง
สามีของนาง หลู่เมี่ยวเก๋อ!
ตอนนี้ จิตใจของคนทั้งสองสงบมาก
สักพัก
"ฉางเซิง ข้าได้ยินมาว่ายิ่งเคล็ดวิชาแข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งยากที่จะบำเพ็ญเพียร"
"ตอนนั้นเคล็ดกระบี่ดาวพุธสะท้อนวารี ถึงจะมีเจ้าคอยแนะนำและสอน ข้าก็ยังคงใช้เวลานานกว่าจะเริ่มต้นได้ เคล็ดวารีเลิศล้ำเล่มนี้ ข้ากลัวว่า..."
หลู่เมี่ยวเก๋อซบไหล่ของหลู่ฉางเซิง และพูดเบาๆ
เมื่อกี้นางแค่ดูเคล็ดวิชาไท่อี๋กำเนิดวารีคร่าวๆ
นางไม่ได้ดูวิธีการบำเพ็ญเพียรอย่างละเอียด
แต่นางรู้ว่าเคล็ดวิชาแบบนี้ ย่อมลึกซึ้งและยากที่จะเข้าใจ
การที่จะเริ่มต้นบำเพ็ญเพียรมัน ยากมาก!
เคล็ดกระบี่ดาวพุธสะท้อนวารีที่นางกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ ถึงหลู่ฉางเซิงจะสอนนางอย่างตั้งใจ แต่นางก็ยังคงใช้เวลาครึ่งเดือนกว่าจะเริ่มต้นได้
หลังจากนั้น นางก็ค่อยๆ เข้าใจมัน ภายใต้การแนะนำและสั่งสอนของหลู่ฉางเซิง
ถ้าเป็นเคล็ดวารีเลิศล้ำระดับเที่ยงแท้เล่มนี้ นางคงยากที่จะบำเพ็ญเพียรสำเร็จ ถ้าให้นางเข้าใจด้วยตัวเอง
เพราะเคล็ดวิชาไม่ได้ยิ่งสูงยิ่งดี!
ถ้าพรสวรรค์ไม่พอ และความเข้าใจไม่ดี ถึงจะเริ่มต้นบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาระดับเที่ยงแท้ได้ แต่มันก็อาจจะไม่ดีเท่ากับเคล็ดวิชาทั่วไป
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ เจ้าไม่ต้องกังวล"
"หลังจากที่ข้าได้เคล็ดวิชาไท่อี๋กำเนิดวารีเล่มนี้มา ข้าก็เข้าใจมันทั้งหมดแล้ว!"
"เพราะฉะนั้น ขอเพียงแค่มีข้าอยู่ เจ้าจะต้องบำเพ็ญเพียรสำเร็จแน่นอน!"
หลู่ฉางเซิงพูด
หลู่เมี่ยวเก๋อมีความเข้าใจไม่เลว
ไม่อย่างนั้น นางคงไม่มีพรสวรรค์ด้านการสร้างยันต์แบบนี้
อักขระยันต์ที่เขามอบให้นางเมื่อก่อน นางก็เข้าใจมากมาย
ในเมื่อเขายังสอนนางอย่างตั้งใจทุกวัน เขาไม่เชื่อว่าหลู่เมี่ยวเก๋อจะไม่สามารถบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาเล่มนี้ได้
ถ้าหนึ่งเดือนเรียนไม่รู้เรื่อง ก็สองเดือน สามเดือน!
พอเรียนรู้เรื่องแล้ว ยังไงเขาก็อยู่กับหลู่เมี่ยวเก๋อ ถ้าเขามีเวลา เขาก็จะตรวจสอบสถานการณ์และความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของนาง
แบบนี้ เขาไม่เชื่อว่าหลู่เมี่ยวเก๋อจะไม่สามารถควบคุมได้!
ต้องรู้ว่าถึงจะเป็นศิษย์สายตรงในนิกายเซียน อาจารย์ของพวกเขาก็ไม่สามารถคอยดูแลการบำเพ็ญเพียรของพวกเขา และแนะนำพวกเขาได้ตลอดเวลา
พวกเขาต้องเข้าใจด้วยตัวเอง
สาเหตุที่เซียวซีเยว่บำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาลืมรักไท่ซ่างได้ยาก และพลังบ่มเพาะของนางพัฒนาช้า ก็เพราะอาจารย์ของนางไม่ได้บำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชานี้
นางไม่สามารถแนะนำเซียวซีเยว่มากนัก เซียวซีเยว่ได้แต่เข้าใจด้วยตัวเอง
"เข้าใจมันทั้งหมดแล้ว..."
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยิน นางก็ตกตะลึง
ไม่คิดว่าหลู่ฉางเซิงจะเข้าใจเคล็ดวิชาเล่มนี้แล้ว
"หรือว่าฉางเซิงรู้ว่าข้ายากที่จะเข้าใจเคล็ดวิชาเล่มนี้ เขาจึงเข้าใจมันล่วงหน้า?"
หลู่เมี่ยวเก๋อรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
เคล็ดวิชา โอสถสร้างรากฐาน และสมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐานสามชิ้น ก็ทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออกแล้ว
แต่ตอนนี้ หลู่ฉางเซิงยังคงกังวลว่านางจะไม่สามารถเข้าใจและเรียนรู้เคล็ดวิชาเล่มนี้ได้ เขาจึงใช้เวลา และเข้าใจเคล็ดวิชาเล่มนี้ล่วงหน้า
มันเหมือนกับการป้อนข้าวให้นาง...
"ฉางเซิง ทำไมเจ้าถึงดีกับข้าขนาดนี้?"
หลู่เมี่ยวเก๋อเงยหน้าขึ้นมองหลู่ฉางเซิง ดวงตาที่สวยงามของนางเต็มไปด้วยความรัก
"เจ้าเป็นภรรยาของข้า ข้าจะไม่ดีกับเจ้า แล้วจะให้ดีกับใคร?"
"ตอนที่พวกเราแต่งงานกัน พวกเราไม่ได้พูดหรือว่า ต่อไปพวกเราจะก้าวไปด้วยกัน?"
หลู่ฉางเซิงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
ดวงตาของหลู่เมี่ยวเก๋อแดงก่ำเล็กน้อย นางตอบเบาๆ ว่า "อืม"
จากนั้นก็ซบไหล่ของสามีนางอย่างเงียบๆ
"พอกลับไปแล้ว พี่สาวเมี่ยวเก๋อก็สามารถเริ่มศึกษาเคล็ดวิชาเล่มนี้ได้"
"เคล็ดวิชาที่ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ มันเหมือนกับเคล็ดกระบี่ดาวพุธสะท้อนวารีที่พี่เมี่ยวเก๋อกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่"
"ขอเพียงแค่ข้าใช้เคล็ดไท่อี๋บ่มเพาะเต๋า และมอบ 'เมล็ดพันธุ์เต๋าไท่อี๋' ให้เจ้า ตอนนั้นเจ้าก็สามารถเปลี่ยนมาบำเพ็ญเพียรเคล็ดวารีเลิศล้ำได้ พลังบ่มเพาะของเจ้าจะไม่ลดลงมากนัก"
"พอพลังบ่มเพาะของเจ้ามั่นคงแล้ว เจ้าก็สามารถเตรียมทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานได้ทันที"
"ด้วยโอสถสร้างรากฐานและสมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐาน การทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานก็จะเป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับพี่สาวเมี่ยวเก๋อ"
"บางที เจ้าอาจจะสามารถควบแน่นรากฐานเต๋าสมบูรณ์แบบได้"
หลู่ฉางเซิงกอดภรรยา และพูดอย่างช้าๆ
เขาเชื่อว่าด้วย 'เมล็ดพันธุ์เต๋าไท่อี๋' ของเขา ขอเพียงแค่หลู่เมี่ยวเก๋อบำเพ็ญเพียรเคล็ดวารีเลิศล้ำสำเร็จ นางก็มีโอกาสสูงที่จะควบแน่นรากฐานเต๋าสมบูรณ์แบบได้ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่จะเป็นอย่างไรนั้น? ก็ต้องดูสถานการณ์ของหลู่เมี่ยวเก๋อก่อน
เพราะการบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถควบแน่นรากฐานเต๋าสมบูรณ์แบบได้แน่นอน
มันยังคงต้องดูความเข้าใจในเคล็ดวิชา จิตใจ และสถานการณ์ในตอนนั้น
"อืม..."
หลู่เมี่ยวเก๋อตอบเบาๆ และฟังหลู่ฉางเซิงพูด
"ตอนที่ข้าศึกษาเคล็ดวิชาเล่มนี้ ข้าเห็นว่าแต่ละขั้นของเคล็ดวารีเลิศล้ำ ล้วนมีลักษณะพิเศษ"
"ขอเพียงแค่บำเพ็ญเพียรขั้นแรกสำเร็จ ก็สามารถควบแน่นพลังเวทให้กลายเป็น 'วารีไท่อี๋ที่แท้จริง' ได้"
"วารีนี้มีผลลัพธ์ในการชำระล้างร่างกาย บำรุงเส้นชีพจร รักษาอาการบาดเจ็บภายใน และควบแน่นพลังเวท"
"ครั้งนี้ข้ากลับบ้าน ข้าเห็นว่าท่านบรรพชนหยวนจงบาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในของเขายังถูกพิษศพกัดกร่อน บางที 'วารีไท่อี๋ที่แท้จริง' อาจจะสามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บของท่านบรรพชนได้..."
หลู่ฉางเซิงพูดต่อ
"วารีไท่อี๋ที่แท้จริง?"
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยิน นางก็รู้สึกประหลาดใจ
ไม่คิดว่าเคล็ดวิชาเล่มนี้จะมีผลลัพธ์แบบนี้
แน่นอน นางรู้สถานการณ์ของหลู่หยวนจง
พิษศพเข้าสู่อวัยวะภายในของเขา อายุขัยของเขาเหลือน้อย เขาได้แต่ใช้พลังบ่มเพาะขอบเขตสร้างรากฐาน รักษาชีวิตของเขา
ถ้าสามารถบรรเทาอาการของหลู่หยวนจงได้ มันคงจะดีมาก
"ใช่"
"ส่วนมันจะได้ผลกับอาการบาดเจ็บของท่านบรรพชนหยวนจงมากแค่ไหน? ข้าก็ไม่แน่ใจ"
หลู่ฉางเซิงลูบผิวที่ขาวราวกับหิมะและอวบอิ่มของหลู่เมี่ยวเก๋อ
"จริงสิ พี่สาวเมี่ยวเก๋อ ครั้งนี้ข้าออกไปข้างนอก ข้าได้พบกับสตรีคนหนึ่ง นางชื่อว่าหลิงจื่อเซียว..."
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องของหลิงจื่อเซียว
เขาบอกว่าต่อไปหลู่เมี่ยวเก๋อต้องใช้ 'วารีไท่อี๋ที่แท้จริง' บำรุงเส้นชีพจรและตันเถียนของหลิงจื่อเซียว
เขารู้สึกว่าเรื่องแบบนี้ บอกก่อนจะดีกว่า
ไม่อย่างนั้น พอกลับบ้านไป และเจอหลิงจื่อเซียว มันจะดูเหมือนกับว่าเขาไม่จริงใจ
"หลิงจื่อเซียว? ร่างกายมังกรคำราม..."
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยิน นางก็พยักหน้าเบาๆ
นางรู้ว่านิสัยด้านนี้ของสามีนาง คงไม่เปลี่ยนแปลง
นี่คือข้อเสียเพียงอย่างเดียวของสามีนาง
แต่นางต้องยอมรับว่า สามีนางมีเสน่ห์มากจริงๆ
เขาออกไปข้างนอกครั้งหนึ่ง ก็พาสตรีขอบเขตสร้างรากฐานกลับมาหนึ่งคน
นางยังจำได้ว่าตอนที่ตระกูลหลู่ต่อสู้กับตระกูลเฉิน ก็มีสตรีขอบเขตสร้างรากฐานอีกหนึ่งคนบอกรักสามีนาง
"เอ๊ะ?"
พอนึกถึงเรื่องนี้ หลู่เมี่ยวเก๋อก็รู้สึกประหลาดใจ
ด้วยนิสัยของสามีนาง ทำไมเขาถึงได้ปฏิเสธความรักของผู้ฝึกตนหญิงขอบเขตสร้างรากฐานคนนี้?
ถึงเขาจะไม่พานางกลับบ้าน เขาก็ไม่น่าจะไม่เจอนางหลายปีแบบนี้ ใช่ไหม?
"ฉางเซิง ข้าจำได้ว่าตอนที่พวกเราต่อสู้ที่หุบเขาหงเย่ มีคุณหนูเสี่ยวฉานคนหนึ่ง..."
จากนั้น หลู่เมี่ยวเก๋อก็พูด และบอกความสงสัยในใจ
"คุณหนูเสี่ยวฉาน?"
หลู่ฉางเซิงได้ยินหลู่เมี่ยวเก๋อพูดถึงเมิ่งเสี่ยวฉานกะทันหัน เขาก็ตกใจ
เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมิ่งเสี่ยวฉานกับหนานกงมี่หลี
เขาไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนางเป็นอย่างไรบ้าง?
พวกนางยังคงรักษาตัวอยู่ที่สระวิญญาณ หรือพวกนางกลับไปที่อาณาจักรจิ้นแล้ว?
เขาเห็นว่าเด็กร่างกายมังกรคำรามยังอยู่จากจำนวนลูกๆ ในแผงควบคุมระบบ เขาก็รู้ว่าตอนนี้หนานกงมี่หลียังคงปลอดภัย
"คุณหนูเสี่ยวฉานมีธุระบางอย่าง นางจึงจากไป"
"เกิดอะไรขึ้น?"
หลู่ฉางเซิงสูดกลิ่นหอมของเส้นผมของหลู่เมี่ยวเก๋อ และเล่นหน้าอกของนางเบาๆ เขาถาม
"ไม่มีอะไร แค่นึกถึงนางเฉยๆ"
"เพราะคุณหนูเสี่ยวฉานเป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐาน"
"แต่หลายปีมานี้ ข้าไม่เคยเจอนาง และไม่เคยได้ยินฉางเซิงพูดถึงนางเลย"
หลู่เมี่ยวเก๋อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์เล็กน้อยของหลู่ฉางเซิง
นางรู้ว่าเขากับคุณหนูเสี่ยวฉาน น่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
"ตอนนั้นนางมีธุระบางอย่าง และออกจากอาณาจักรเจียงไป"
"โอสถสร้างรากฐานที่ทำให้ข้าทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ เป็นเสี่ยวฉานที่มอบให้"
หลู่ฉางเซิงพูด
เขาบอกเรื่องนี้กับหลู่เมี่ยวเก๋อล่วงหน้า เพื่อที่ต่อไปเขาย่อมสามารถพาเมิ่งเสี่ยวฉานกลับบ้านได้
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยิน นางก็รู้สึกประหลาดใจ
ไม่คิดว่าโอสถสร้างรากฐานของหลู่ฉางเซิง จะเป็นเมิ่งเสี่ยวฉานที่มอบให้
มันทำให้นางไม่รู้จะพูดอะไรดี
นางรู้สึกว่านางตามหลู่ฉางเซิงไม่ทันโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้หลู่ฉางเซิงไม่เพียงแต่ทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ และควบแน่นรากฐานเต๋าสมบูรณ์แบบ!
เขายังมีผู้หญิงขอบเขตสร้างรากฐานอย่างเมิ่งเสี่ยวฉาน ที่ยอมมอบโอสถสร้างรากฐานให้เขา
เขายังมีเซียวซีเยว่ ศิษย์ของนิกายเซียน!
การออกเดินทางครั้งนี้ เขายังแต่งงานกับผู้หญิงขอบเขตสร้างรากฐานอีกคนหนึ่ง
ส่วนตัวนางเอง ได้แต่ทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือของหลู่ฉางเซิง...
"พี่สาวเมี่ยวเก๋อ อย่าคิดมาก พวกเจ้าล้วนเป็นหนึ่งเดียวในใจของข้า"
หลู่ฉางเซิงเห็นว่านางกำลังคิดมาก เขาก็กอดนาง และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"อืม"
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยิน นางก็ตอบรับเบาๆ
หลังจากที่คนทั้งสองอยู่ด้วยกันได้สักพัก พวกเขาก็ลุกขึ้น และจัดเสื้อผ้า
เพราะยังมีเด็กๆ อยู่ในสวน พวกเขาจึงไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ตลอดเวลา
ยิ่งหลู่ฉางเซิงยังต้องไปหาเซียวซีเยว่อีก
"จริงสิ พี่สาวเมี่ยวเก๋อ ข้ายังเตรียมของขวัญไว้อีกชิ้นหนึ่ง"
หลังจากจัดเสื้อผ้าเสร็จ หลู่ฉางเซิงก็นึกถึงหน้าไม้ปราณวารีที่เขาประมูลมาให้หลู่เมี่ยวเก๋อที่เมืองเซียนจิ่วเซียว
"อาวุธวิญญาณชิ้นนี้ชื่อว่า 'หน้าไม้ปราณวารี' มันมีผลลัพธ์ในการโจมตีศัตรู ทำลายเคล็ดวิชา และทำลายการสะกด มันสามารถฝังศิลาจิตวิญญาณได้ และสามารถใช้มันได้โดยไม่ต้องเสียพลังเวท..."
"ถึงพี่สาวเมี่ยวเก๋อจะทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จแล้ว พี่สาวเมี่ยวเก๋อก็สามารถใช้พลังเวทควบคุมมันได้ ข้าคิดว่ามันเหมาะกับเจ้ามาก"
หลู่ฉางเซิงหยิบหน้าไม้ออกมา และแนะนำมันให้หลู่เมี่ยวเก๋อ
"หน้าไม้ปราณวารี..."
หลู่เมี่ยวเก๋อได้ยินคำแนะนำของหลู่ฉางเซิง นางมองหน้าไม้สีฟ้าอ่อนที่ดูเหมือนกับมีวารีไหลอยู่ตรงหน้า
จากคำแนะนำของหลู่ฉางเซิง นางก็รู้ว่าหน้าไม้นี้มีค่ามาก อย่างน้อยก็มีมูลค่าหลายพันศิลาจิตวิญญาณ
"ฉางเซิง ขอบคุณเจ้า ข้าชอบมันมาก"
หลู่เมี่ยวเก๋อพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"ขอเพียงแค่เจ้าชอบก็พอ"
หลู่ฉางเซิงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน และให้หลู่เมี่ยวเก๋อเก็บของพวกนี้ไว้
หลู่เมี่ยวเก๋อถือหน้าไม้ปราณวารี และมองโอสถสร้างรากฐาน รวมถึงสมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐาน นางยังคงรู้สึกเหมือนกับฝัน และรู้สึกว่ามันไม่จริง
โอสถสร้างรากฐานและสมบัติล้ำค่าขอบเขตสร้างรากฐานที่ทุกคนต้องการ กลับถูกวางไว้ตรงหน้านางง่ายๆ มันทำให้นางรู้สึกเหมือนกับฝันไปจริงๆ
"ทำไม? เจายังคงรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือ?"
หลู่ฉางเซิงเห็นหลู่เมี่ยวเก๋อเป็นแบบนี้ เขาก็กอดเอวของภรรยา และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"อืม...นิดหน่อย..."
หลู่เมี่ยวเก๋อพูดเบาๆ
"นี่ไม่ใช่ความฝัน"
หลู่ฉางเซิงยิ้ม บีบใบหน้าของนาง จากนั้นก็จูงมือนางที่ขาวราวกับหิมะ และเดินออกจากห้อง พวกเขามาถึงสวน
หลู่ฉางเซิงถามสารทุกข์สุกดิบหลู่ชิงซงและลูกหลานของตระกูลหลู่สองสามคนในสวนอย่างง่ายๆ
เขาบอกว่าครั้งนี้เขามารับพวกเขากลับบ้าน
"แค่กลับบ้าน?"
ทุกคนได้ยิน พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้หลู่เมี่ยวเก๋อบอกว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่สักพัก
"ทำไม? มาที่นี่แล้วไม่อยากกลับไปแล้วหรือ?"
หลู่ฉางเซิงได้ยิน เขาก็ยิ้มพูด
"ไม่ใช่ขอรับ ก่อนหน้านี้ท่านป้าบอกว่าพวกเราจะอยู่ที่นี่สักพัก นางยังให้พวกเราไปเรียนที่สถาบันฝึกสอน อีกสักพักพวกเราก็จะไปเรียนแล้ว"
เด็กชายที่ชื่อว่าหลู่ฉางหมิงพูด
"มีบางอย่างเปลี่ยนแปลง ช่วงนี้พวกเจ้าก็เที่ยวเล่นที่ย่านการค้าก่อน อีกไม่กี่วันพวกเราก็จะกลับไปแล้ว"
หลู่ฉางเซิงพูด
หลังจากพูดคุยกับเด็กๆ ได้สักพัก หลู่ฉางเซิงก็เดินออกจากสวน และไปหาเซียวซีเยว่