บทที่ 32 กลับบ้าน และเดินทางกลับ!

บทที่ 32 กลับบ้าน และเดินทางกลับ!

หลังจากอยู่ที่พรรคฉีจิงสองวัน หลู่ฉางเซิงก็ออกเดินทางกลับบ้านเกิด

หลี่เฟยอวี่ให้คนสองคนไปกับเขา

เพราะหลู่ฉางเซิงวางแผนว่าหลังจากพบครอบครัวก็จะไปเมืองหรูอวี้ จากนั้นจึงจะกลับไปที่เขาชิงจู๋

หลี่เฟยอวี่ย่อมกลับไปพร้อมกับเขา

การที่พาคนสองคนไปด้วย ก็เพื่อให้พวกเขาช่วยดูแลครอบครัวหลู่ฉางเซิง

"ไม่รู้ว่าข้าออกจากบ้านมาสามปี บิดามารดาข้าจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?"

ระหว่างทางกลับบ้าน หลู่ฉางเซินก็รู้สึกโหวงๆ และประหม่า

ที่นี่คือบ้านที่เขาอยู่มาสิบแปดปี

ถึงจะจำความทรงจำในชาติก่อนได้ แต่สิบแปดปีในชีวิตนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา

หกวันต่อมา

รถม้าที่วิ่งบนถนนลูกรัง ก็มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

หน้าหมู่บ้านมีแท่งหินตั้งอยู่ บนแท่งหินเขียนอักขระ 'หมู่บ้านโว่วหนิว'

หลู่ฉางเซินเห็นภาพที่คุ้นเคยในความทรงจำ เขาก็ให้หยุดรถม้า และเดินเข้าไปในหมู่บ้านคนเดียว

หน้าหมู่บ้านไม่เห็นใคร มีเสียงดนตรีดังมาแต่ไกล หลู่ฉางเซินเดาว่า คงมีครอบครัวไหนจัดงานมงคล ชาวบ้านคงไปร่วมงาน

เขาเดินไปที่บ้านตัวเอง

เขาเห็นบ้านหลังคากระเบื้องสองหลัง ที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่

โดยรอบบ้านมีอักขระ '囍' ติดอยู่เต็มไปหมด ในบ้านและนอกบ้านมีโต๊ะมากมาย ชาวบ้านบางคนยืน บางคนนั่งยองๆ บางคนนั่งคุยกัน

(囍 “ซวงสี่” เกิดจากการนำตัวอักษร “喜” -“สี่” ที่มีความหมายว่า ความสุข มาประกอบกัน เมื่อรวมกันแล้วจึงหมายถึง ความสุขทวีคูณ อันเกิดจากการที่บ่าวสาวแต่งงานกัน มาใช้ชีวิตคู่กัน จนแก่เฒ่า)

มีคนตีกลองและเป่าแตร เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ดูมีความสุขมาก

"นี่มัน… น้องชายข้าแต่งงาน?"

หลู่ฉางเซินมองบ้านที่คุ้นเคย บ้านที่เขาอยู่มาสิบแปดปี เขาก็รู้สึกเหมือนฝันไป

เขาเป็นลูกคนที่สาม มีพี่สาวและพี่ชายหนึ่งคน มีน้องสาวและน้องชายหนึ่งคน

น้องชายอายุห่างจากเขาห้าปี ตอนนี้อายุสิบหก และถึงวัยแต่งงานแล้ว

"คุณชาย ท่านมาหาใคร?"

ตอนนี้เอง สตรีผิวคล้ำคนหนึ่ง เห็นหลู่ฉางเซินมองมาที่นี่ นางก็อุ้มลูก เดินเข้ามาถาม

เห็นสตรีตรงหน้า หลู่ฉางเซินก็รู้สึกตื้นตันใจ

เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดด้วยเสียงแหบพร่า "พี่สาว ข้าคือฉางเซิง"

สตรีตรงหน้า คือพี่สาวของหลู่ฉางเซิง

"ฉางเซิง?"

สตรีผู้นี้ได้ยิน มองชายหนุ่มที่ดูเหมือนคุณชายตรงหน้า ด้วยความไม่เชื่อ

จากนั้นก็มองใบหน้าที่คุ้นเคย คล้ายกับน้องชายที่หายตัวไปสามปี และขาดการติดต่อไป นัยน์ตานางก็แดงก่ำ เสียงสั่นเครือ "ฉางเซิง เจ้าคือฉางเซิง!"

"ฉางเซิง เจ้าหายไปไหนมา? สามปีมานี้เจ้าหายไปเลย บิดามารดาเป็นห่วงเจ้ามาก..."

"กลับมาก็ดีแล้ว เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว เลิ่งจื่อ นี่คือน้าชายเจ้า น้าชายรอง"

สตรีผู้นี้ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา พูดพึมพำ และพูดกับบุตรชายที่อายุสองสามขวบในอ้อมแขนด้วยความดีใจ

จากนั้นก็จะดึงหลู่ฉางเซิงเข้าบ้าน แต่เหมือนกลัวว่าจะทำให้เสื้อผ้าหลู่ฉางเซิงเปื้อน จึงหดมือกลับ

พูดกับหลู่ฉางเซิงว่า "วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉางชิง พี่ไปบอกบิดากับมารดาก่อนนะ"

พูดจบ นางก็อุ้มลูก เดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว และตะโกนว่า "บิดา มารดา ฉางเซิงกลับมาแล้ว"

"ฉางเซิง? ใคร?"

"บุตรชายคนที่สามของลุงหลู่ไง เด็กที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน"

"ตั้งแต่เด็ก ข้าก็รู้สึกว่าเด็กคนนั้นแปลกๆ หายไปสามปี ตอนนี้กลับมาแล้วสินะ?"

"ดูไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย"

"ใช่ ผิวขาวเนียน ดูดีกว่าคุณชายในเมืองเสียอีก"

ชาวบ้านคนอื่นๆ ได้ยิน ก็มองหลู่ฉางเซิงที่หน้าประตู และพูดคุยกัน

ไม่นาน สตรีผู้นี้ก็พาผู้เฒ่าผมหงอกขาวสองคนออกมาจากบ้าน พวกเขามองหลู่ฉางเซิงที่อยู่ในสวน

หลู่ฉางเซินมองผู้เฒ่าทั้งสอง

สามปีมานี้ บิดามารดาของเขาดูแก่ชรากว่าที่เขาคิดไว้มาก

เขาอ้าปากเล็กน้อย ริมฝีปากสั่น และตะโกนว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่!"

วันนี้ เกิดเรื่องใหญ่ในหมู่บ้านโว่วหนิว

บุตรชายคนที่สามของลุงหลู่ที่หายตัวไปสามปี กลับมาแล้ว

เดิมทีเรื่องแบบนี้ ไม่เกี่ยวกับชาวบ้านคนอื่นๆ พวกเขาแค่พูดคุยกัน

แต่หลังจากที่บุตรชายคนที่สามของลุงหลู่กลับมา เขาก็จัดงานเลี้ยงแต่งงานให้น้องชายมากกว่าร้อยโต๊ะ

จัดงานเลี้ยงครึ่งเดือน แถมยังสร้างบ้านหลังใหญ่และซื้อที่ดินให้ครอบครัว รวมทั้งพี่น้องของเขา

ทำให้ลุงหลู่กลายเป็นเศรษฐี

แม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านโว่วหนิว ก็ได้รับเงิน

เรื่องนี้ ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านโว่วหนิวพูดคุยกันหลายสิบปี

หลู่ฉางเซิงที่ถูกพูดถึง หลังจากอยู่บ้านหนึ่งวัน เขาก็ออกจากหมู่บ้านโว่วหนิวกับหลี่เฟยอวี่ และกลับไปที่เมืองหรูอวี้

"ทำไมรีบกลับขนาดนี้? ไม่อยู่ต่ออีกสักพักหรือ?"

บนถนนหลวง หลี่เฟยอวี่มองหลู่ฉางเซิงข้างๆ และถามขึ้น

"ไม่มีอะไรให้อยู่ต่อแล้ว พวกเขาสบายดี ชีวิตความเป็นอยู่ไม่ลำบาก ข้าก็วางใจได้แล้ว"

หลู่ฉางเซินส่ายหน้า มองท้องฟ้าสีคราม และพูดเบาๆ

จากกันสามปี เขาเดินบนเส้นทางที่ต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้กลับบ้าน สายตาที่บิดามารดาและครอบครัวมองเขา มีความแปลกหน้ากับความเกรงใจ

เพราะฉะนั้น หลังจากที่เขาจัดการเรื่องของครอบครัวเรียบร้อย เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวล และเลือกที่จะจากไป

......

เก้าวันต่อมา

เมืองหรูอวี้

นอกประตูเมือง

"หงอี้ ไม่ต้องไปส่งแล้ว พวกเราคงได้พบกันใหม่!"

"พบกันใหม่!"

หลู่ฉางเซิงกับหลี่เฟยอวี่จูงม้าจิตวิญญาณ ประสานมือกับหงอี้ และกล่าวลา

"พบกันใหม่ ขอให้วิถีเซียนของพวกเจ้าราบรื่น!"

หงอี้ประสานมือคารวะ และพูด

เขาดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน

เมื่อสองสามวันก่อน เขาเอายันต์สิบสามแผ่นที่หลู่ฉางเซิงให้ไปให้บิดาเขาดู

บอกว่าสหายของเขากลายเป็นนักสร้างยันต์แล้ว ต่อไปสามารถซื้อขายยันต์กับตระกูลโหวได้อย่างมั่นคง

บิดาเขาได้ยิน หันไปมองยันต์ที่หงอี้ได้มาโดยไม่เสียหินวิญญาณ ท่านก็เชื่อคำพูดของหงอี้

ท่านชมหงอี้ยกใหญ่ บอกให้เขาสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับหลู่ฉางเซิง และมอบหมายงานบางอย่างในตระกูลโหวให้เขารับผิดชอบ

นี่ทำให้หงอี้ดีใจมาก และดูมีความมั่นใจมากขึ้น

หลู่ฉางเซิงกับหลี่เฟยอวี่ก็คารวะ จากนั้นก็ขี่ม้าจิตวิญญาณ และออกเดินทาง

หลังจากเดินทางไปไกลแล้ว หลี่เฟยอวี่ก็พูดขึ้น "ข้ารู้สึกว่าหงอี้กระตือรือร้นกับเจ้ามากขึ้น"

"ถึงหงอี้จะเป็นคนตระกูลโหว แต่เขาเป็นแค่ลูกนอกสมรส ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาก็ไม่ได้ดีมาก"

"การสร้างสัมพันธ์กับข้าที่เป็นนักสร้างยันต์ มันน่าจะมีประโยชน์ต่อฐานะของเขาในตระกูล"

หลู่ฉางเซินรู้ว่าเป็นเพราะอะไร

ตอนที่เขากลับมารับม้าจิตวิญญาณ หงอี้ก็มอบหินวิญญาณสิบห้าก้อนให้เขา เป็นค่าตอบแทนยันต์ก่อนหน้านี้

และบอกว่าเพราะเรื่องนี้ ทำให้เขาได้รับคำชมจากหรูอวี้โหว

เขาหวังว่าต่อไปถ้าหลู่ฉางเซิงจะขายยันต์ ก็ขอให้ขายให้เขาก่อน

หลู่ฉางเซินได้ยิน ก็พยักหน้ารับปาก

ในใจเขาก็คิดว่า เขาสามารถขายยันต์บางส่วนผ่านหงอี้ได้

ไม่อย่างนั้น เขามียันต์เยอะขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครอยู่เบื้องหลัง การขายมันก็เป็นเรื่องที่ลำบาก

"ก็จริง การหาเงินบำเพ็ญเพียรในโลกปุถุชน มันยากมาก"

หลี่เฟยอวี่ถอนหายใจ

หลังจากพูดคุยกันสักพัก พวกเขาก็ขึ้นถนนหลวง และเร่งความเร็ว