บทที่ 22 สุนัขเก้าแดนยมโลก!

บทที่ 22 สุนัขเก้าแดนยมโลก!

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ท่านได้รับลูกสัตว์ 'สุนัขเก้าแดนยมโลก'!]

[รางวัลถูกส่งไปยังช่องเก็บของแล้ว ท่านสามารถตรวจสอบได้ทุกเมื่อ]

ภาพลูกสัตว์สีดำสนิท เหมือนหมาป่าผสมกับสุนัขบ้าน ปรากฏขึ้นบนวงล้อ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ

"ลูกสัตว์? สุนัขเก้าแดนยมโลก?"

หลู่ฉางเซินได้ยิน ก็ชะงัก และมีสีหน้าดีใจ

ถึงจะไม่ใช่เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่เขาต้องการ

แต่สำหรับสัตว์เลี้ยง เขาก็รู้สึกว่ามันไม่เลว

เพราะคนที่เคยเล่นเกมในชาติก่อน ต่างก็รู้ดีว่า 'สัตว์เลี้ยง' มนสำคัญมากแค่ไหน!

ในโลกบำเพ็ญเพียรนี้ก็เช่นกัน

ถ้ามีสัตว์เลี้ยงที่ดีคอยช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ หรือเรื่องอื่นๆ มันก็เป็นประโยชน์อย่างมาก

ถึงเขาจะไม่เคยได้ยินชื่อ 'สุนัขเก้าแดนยมโลก' และไม่รู้ว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับไหน

แต่จากการสุ่มสามครั้งก่อนหน้านี้ หลู่ฉางเซินก็ค่อนข้างเชื่อใจระบบ

เขารู้ว่าของที่ระบบให้มา อาจจะไร้ประโยชน์ แต่มันจะไม่ใช่ขยะ

หลู่ฉางเซินคิดในใจ และมองสุนัขเก้าแดนยมโลกในช่องเก็บของ ทันใดนั้น ข้อมูลก็ปรากฏขึ้น

[สัตว์อสูร: สุนัขเก้าแดนยมโลก]

[ระดับสายเลือด: ระดับสวรรค์ขั้นกลาง]

"หืม! สายเลือดระดับสวรรค์ขั้นกลาง แถมยังแฝงสายเลือดวิญาณศักดิ์สิทธิ์หนึ่งส่วน"

"แค่เติบโตจนถึงจุดสูงสุด ก็สามารถกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสี่ได้!"

หลู่ฉางเซินเห็นข้อมูลของสุนัขเก้าแดนยมโลก เขาก็ตกใจ และดีใจมาก

ในโลกบำเพ็ญเพียร นอกจากมนุษย์แล้ว ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆ อีกมากมาย

เช่น นก สัตว์ สัตว์น้ำ แมลง หรือแม้แต่พืช แน่นอนว่า สัตว์หรือพืชที่สามารถบำเพ็ญเพียรและพัฒนาพลังได้ พวกมันถูกเรียกว่าอสูร

แต่อสูรส่วนใหญ่ยังไม่พัฒนา และไม่มีสติปัญญา พวกมันจึงถูกเรียกว่าสัตว์อสูร

การแบ่งระดับพลังของสัตว์อสูรนั้นง่ายมาก

จากต่ำไปสูง แบ่งเป็น: ระดับหนึ่ง, ระดับสอง, ระดับสาม, ระดับสี่, ระดับห้า...

ซึ่งสอดคล้องกับขอบเขตหลอมปราณ, ขอบเขตสร้างรากฐาน, ขอบเขตแก่นทองคำ, ขอบเขตทารกวิญญาณ, และขอบเขตแปลงเทวะของผู้ฝึกตนเซียน

สัตว์อสูรต่างจากมนุษย์ มนุษย์มีรากจิตวิญญาณ และบำเพ็ญเพียรด้วยเคล็ดวิชา

ส่วนสัตว์อสูรบำเพ็ญเพียรและพัฒนาพลังด้วยสายเลือด

ระดับสายเลือดยิ่งสูง ศักยภาพก็ยิ่งมาก

เท่าที่หลู่ฉางเซินรู้ ระดับสายเลือดของสัตว์อสูรแบ่งเป็น: ระดับต่ำ, ระดับกลาง, ระดับสูง, ระดับปฐพี, และระดับสวรรค์

รวมถึงสายเลือดวิญาณศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน!

สายเลือดระดับต่ำ ก็คือสายเลือดผสม

สัตว์อสูรที่มีสายเลือดแบบนี้ ถ้าไม่มีโอกาสทำให้สายเลือดบริสุทธิ์ หรือกลายพันธุ์ ชาตินี้มันก็ไม่สามารถทะลวงเป็นสัตว์อสูรระดับสองได้

สายเลือดระดับกลาง พอโตเต็มวัยก็จะเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่ง แต่มันมีโอกาสเติบโตเป็นสัตว์อสูรระดับสอง

สัตว์อสูรที่มีสายเลือดระดับสูง พอโตเต็มวัย ส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์อสูรระดับสอง และมีโอกาสกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสาม

สัตว์อสูรที่มีสายเลือดระดับปฐพี พอโตเต็มวัยก็จะเป็นสัตว์อสูรระดับสอง และมีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสามเมื่อเติบโตจนถึงขีดสุด

ส่วนสัตว์อสูรระดับสวรรค์ พอโตเต็มวัยก็จะเป็นสัตว์อสูรระดับสามทันที และมีโอกาสกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสี่เมื่อเติบโตถึงขีดสุด

สุนัขเก้าแดนยมโลกที่หลู่ฉางเซินได้รับ ไม่เพียงแต่มีสายเลือดระดับสวรรค์ขั้นกลาง แถมยังมีสายเลือดวิญาณศักดิ์สิทธิ์แฝงอยู่หนึ่งส่วน

เพราะฉะนั้น ภายในห้าร้อยปี มันย่อมสามารถเติบโตถึงขีดสุด และกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสี่ได้แน่นอน

ซึ่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณ!

"สัตว์อสูรระดับสี่ เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณ!"

"จากข้อมูลที่ข้าเห็นในหอตำราตระกูลหลู่ ในอาณาจักรเจียงที่ข้าอยู่ ขอบเขตทารกวิญญาณคือจุดสูงสุด"

"มีแค่นิกายเทียนเจี้ยนที่มีผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณหนึ่งคน แม้แต่นิกายชิงอวิ๋นที่ข้าเคยเข้าร่วมการทดสอบ ก็ไม่มีผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณ!"

"ถ้าสุนัขเก้าแดนยมโลกเติบโตเป็นสัตว์อสูรระดับสี่ ในอาณาจักรเจียงนี้ ข้าก็สามารถทำอะไรก็ได้สินะ?"

หลู่ฉางเซินตื่นเต้นมาก

ในอาณาจักรเจียงที่เขาอยู่ นิกายที่แข็งแกร่งที่สุดคือนิกายเทียนเจี้ยน

นิกายนี้มีผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณหนึ่งคน

รองลงมาก็นิกายชิงอวิ๋น นิกายลั่วเซี่ย และนิกายอวี้หลิง รวมเป็นสามสำนักเซียน

ถึงสามสำนักเซียนนี้จะไม่มีผู้ฝึกตนขอบเขตทารกวิญญาณ แต่พวกเขามีผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำหลายคน พวกเขามีพลังที่แข็งแกร่งมาก

ใต้สามสำนักเซียน ยังมีสองนิกาย สามเมือง และสามตระกูล รวมเป็นแปดกองกำลังหลัก

แปดกองกำลังหลักนี้ล้วนมีผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำหนึ่งคน พวกเขาคือกองกำลังสูงสุดในอาณาจักรเจียง

ส่วนตระกูลบำเพ็ญเพียรที่มีแค่ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานอย่างตระกูลหลู่แห่งเขาชิงจู๋ มีเยอะมาก พวกเขาจึงไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในตำรา

ยิ่งไปกว่านั้น ตำราที่หลู่ฉางเซินอ่าน มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว

เนื้อหาที่บันทึกไว้ คงมีการเปลี่ยนแปลงไปมิใช่น้อย

แต่ครู่หนึ่ง หลู่ฉางเซินก็ส่ายหน้า

"ขอบเขตหลอมปราณถึงจะบำเพ็ญเพียรถึงขีดสุด มันก็แค่มีอายุขัยร้อยปี หากทะลวงขอบเขตสร้างรากฐาน ก็แค่ยืดอายุได้อีกหนึ่งร้อยปี และมีอายุขัยประมาณสองร้อยปี"

"มีแค่ผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำ ถึงจะมีอายุขัยห้าร้อยปี!"

"เพราะฉะนั้น ถ้าข้าไม่สามารถทะลวงขอบเขตทารกวิญญาณได้ ถึงสุนัขเก้าแดนยมโลกจะเติบโตเป็นสัตว์อสูรระดับสี่ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า"

อายุขัยของสัตว์อสูร มักจะเป็นหลายเท่าของมนุษย์

สำหรับสัตว์อสูร การที่สุนัขเก้าแดนยมโลกใช้เวลาห้าร้อยปีในการเติบโตถึงขีดสุด มันถือว่าเร็วมากแล้ว

แต่เวลานี้ สำหรับมนุษย์ มันค่อนข้างยาวนาน

เพราะผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำก็มีอายุแค่ห้าร้อยกว่าปี

ถึงจะกินโอสถยืดอายุ หรือใช้วัสดุสวรรค์ ก็แค่ยืดอายุได้อีกไม่กี่สิบปี หรือร้อยปี มันก็คือขีดจำกัด

มีแค่การทะลวงขอบเขตทารกวิญญาณ ถึงจะมีอายุยืนยาวมากกว่าหนึ่งพันปี

"ห้าร้อยปีถึงจะเติบโตถึงขีดสุด งั้นสองสามร้อยปีถึงจะโตเต็มวัยสินะ?"

"พอโตเต็มวัย มันก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับสาม ขอบเขตแก่นทองคำ งั้นประมาณร้อยปี มันก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับสอง"

"แบบนี้ก็ยังไม่เลว"

"ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกบำเพ็ญเพียรยังมีวิชาฝึกสัตว์ ซึ่งรวมถึงวิธีการเลี้ยงสัตว์อสูรให้เติบโตอย่างรวดเร็ว"

หลู่ฉางเซินเลียริมฝีปาก และคิดในใจ

การเติบโตของสัตว์อสูร แบ่งเป็น วัยเด็ก, วัยเจริญเติบโต, โตเต็มวัย, และวัยสูงสุด แบ่งเป็นสี่ขั้น

ลูกสัตว์สุนัขเก้าแดนยมโลกที่เขาสุ่มได้ ย่อมอยู่ในวัยเด็ก

แต่เท่าที่เขารู้ ในบรรดาวิชาชีพมากมาย มีวิชาหนึ่งชื่อว่าการฝึกสัตว์

หรือก็คือการฝึกฝนสัตว์อสูรให้กลายเป็นสัตว์จิตวิญญาณ และให้ผู้ฝึกตนเซียนใช้งาน

สัตว์เลี้ยงที่เขาสุ่มได้จากระบบ ไม่ต้องฝึกฝน มันภักดีต่อเขาอย่างแน่นอน

แต่วิชาฝึกสัตว์ มีวิธีการเลี้ยงสัตว์จิตวิญญาณให้เติบโตอย่างรวดเร็ว

เท่าที่หลู่ฉางเซินรู้ นิกายอวี้หลิงในสามนิกายใหญ่ มีชื่อเสียงในด้านการฝึกฝนสัตว์จิตวิญญาณ ศิษย์ทุกคนในนิกายจะฝึกฝนและควบคุมสัตว์จิตวิญญาณหนึ่งตัว

"เรื่องนี้ยังไม่รีบ รอโอกาสเหมาะๆ ข้าจะหาวิชาฝึกสัตว์ ตอนนี้ก็เลี้ยงมันแบบปกติไปก่อน"

"ทว่าตอนนี้ ข้ายังไม่สะดวกที่จะนำสุนัขเก้าแดนยมโลกออกมาจากช่องเก็บของ"

"ถ้าคนอื่นเห็นว่าข้านำลูกสัตว์อสูรออกมาเฉยๆ ข้าก็คงอธิบายไม่ได้"

"พอดีอีกไม่นาน ข้าจะไปยังโลกปุถุชน พอกลับมา ข้าค่อยเอามันออกมา จากนั้นค่อยบอกคนอื่นว่าข้าซื้อมันมาเฝ้าบ้าน และเป็นเพื่อนเล่นให้กับลูกๆ"

หลู่ฉางเซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง และไม่ได้นำลูกสัตว์ออกมาจากช่องเก็บของ เขายังคงเก็บมันไว้ข้างใน

รางวัลของระบบ ถ้าเก็บไว้ในช่องเก็บของ มันจะไม่มีผลกระทบอะไร

แต่พอนำออกมาแล้ว ก็ไม่สามารถเก็บเข้าไปได้อีก