บทที่ 21: ทรมานหลินอีอี (2) - จุดจบของหลินอีอี

เมื่อขยับตัวไม่ได้ หลินอีอีทำได้เพียงกรีดร้องและด่าทอ "ทำไม? ทำไมกันถังหว่าน? ทำไมแกถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้?"

"ฉันไม่เข้าใจ ฉันไปทำอะไรให้แก? เราเป็นเพื่อนรักกันไม่ใช่เหรอ? นังบ้า นังปีศาจ! แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!"

"ทำไมงั้นเหรอ? จะให้เริ่มเล่าจากตรงไหนดีล่ะ? ช่างเถอะ ฉันไม่ชอบเล่านิทาน โดยเฉพาะกับเธอ... แค่รู้ไว้ว่าเธอสมควรตายก็พอ!"

ถังหว่านพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองมาก โดยไม่สนใจเลยว่าหลินอีอีจะด่าเธอว่าเป็นคนบ้าหรือปีศาจ

เพราะในชาตินี้ เธอคือปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากขุมนรก เป็นปีศาจที่กลับมาเพื่อทวงชีวิตคนสารเลวที่เคยทำร้ายเธอ!

เมื่อได้ชำระแค้นเรื่องใบหน้าแล้ว ถังหว่านก็มีความสุขมาก

เธอเล็งกริชไปที่หน้าอกของหลินอีอีอีกครั้ง กะพริบตาปริบๆ พลางพึมพำกับตัวเอง "ใจดวงนี้ของเธอมันโตมายังไงนะ? ทำไมถึงได้อำมหิตนัก?"

"เธอทำใจส่งเพื่อนรักที่คบกันมาเป็นสิบปีไปให้ไอ้สวะนั่นย่ำยีได้ยังไง? ดูท่าใจของเธอคงจะเน่าเฟะไปถึงข้างในแล้วจริงๆ อย่างที่โจวโจวบอก เธอเมันก็นางมารร้ายในคราบดอกบัวขาวชัดๆ!"

หลินอีอีเห็นว่าถังหว่านตั้งท่าจะแทงหัวใจเธอ ก็กรีดร้องขอชีวิต "เสี่ยวหว่าน อย่าทำแบบนี้ ฉันกลัวแล้ว ฉันไม่เข้าใจว่าแกพูดเรื่องอะไร!"

"ฉันไม่เคยทำกับแกแบบนั้น อย่างมาก... อย่างมากที่สุดฉันก็แค่ไล่คนที่อยากเป็นเพื่อนกับแกออกไป ฉันไม่เคยทำร้ายแกจริงๆ นะ! ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลยนะ!?"

"ฉันเป็นเพื่อนรักของแกนะ! เราคบกันมากี่ปีแล้ว! อย่าฆ่าฉันเลยนะ! ฮือๆๆ ฉันยังไม่อยากตาย!"

"เสี่ยวหว่าน ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันจะไม่ทำให้แกโกรธอีกแล้ว จะไม่ให้แกต้องมาคอยง้อฉันอีกแล้ว เสี่ยวหว่าน!"

"อ๋อ... ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันก็สงสัยอยู่ว่าตัวเองก็เป็นคนนิสัยใช้ได้ แต่ทำไมตั้งแต่เจอเธอตอนมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย ถึงไม่มีใครยอมคบฉันเป็นเพื่อนเลยสักคน"

"ฝีมือเธอเองสินะ! แต่ช่างเถอะ คนที่เธอไล่ไปได้ง่ายๆ ก็ไม่คู่ควรจะเป็นเพื่อนฉันอยู่แล้ว ส่วนคนที่อยากดีกับฉันจริงๆ อย่างเช่นโจวโจว... เธอก็ไล่เขาไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ!"

เสิ่นโจวพยักหน้าหงึกหงัก เขาเพิ่มแรงบีบที่แก้มของหลินอีอีพลางพูดด้วยความรังเกียจ "ที่รักพูดถูก คนที่โดนเป่าหูง่ายๆ แบบนั้นไม่คู่ควรเป็นเพื่อนที่รักหรอก หลินอีอี นังผู้หญิงจอมปลอม จิตใจแกมันสกปรก ฉันดูออกตั้งนานแล้วว่าทั้งแกและอู๋หยวนไม่ใช่คนดี"

"มีแต่ที่รักที่ใจดีเกินไปถึงได้โดนพวกแกหลอก ตอนนี้ที่รักตาสว่างเห็นธาตุแท้ของแกแล้ว อย่าหวังว่าจะมาทำร้ายเธอได้อีก!"

ถังหว่าน: "..."

เธอไม่ได้รู้สึกดีใจที่ถูกชมว่าใจดีหรอกนะ เธอยอมรับว่าชาติที่แล้วเธอโง่เองต่างหาก!

ท่าทางด่าทออย่างเกรี้ยวกราดของเสิ่นโจว ในสายตาของถังหว่านกลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

เธออยากจะเอื้อมมือไปบีบแก้มที่ป่องออกเพราะความโกรธของเขา แต่พอเห็นมือตัวเองเปื้อนเลือดของหลินอีอี ก็ต้องล้มเลิกความคิดไป

กริชปักลึกลงไปในอกของหลินอีอีหลายนิ้ว ห่างจากขั้วหัวใจเพียงสองเซนติเมตร หลินอีอีเบิกตาโพลงด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ก่อนจะระเบิดคำด่าออกมา "อ๊ากกก! ถังหว่าน นังโง่ แกคิดว่า... โอ๊ย!"

ถังหว่านไม่อยากฟังเสียงเห่าหอนของหลินอีอีอีกต่อไป เธอจึงกดปลายมีดลึกลงไปในอกของหญิงสาว

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่รีบร้อน "ชาติที่แล้วฉันโง่เกินไป ถึงได้ปล่อยให้เธอทำร้ายจนมีสภาพไม่เหมือนคน แถมยังต้องพลาดจากผู้ชายที่รักฉันด้วยใจจริง ดังนั้นชาตินี้... ฉันจะคืนความเจ็บปวดที่เธอเคยมอบให้ฉันอย่างสาสม!"

หลินอีอีเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ ได้แต่มองดูถังหว่านค่อยๆ กดกริชแทงทะลุหัวใจของเธออย่างหมดทางสู้

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ ปากพะงาบๆ เหมือนอยากจะด่าทอต่อ แต่เพราะเสียเลือดมากเกินไป ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจึงมาถึง

ถังหว่านไม่ได้ดึงกริชออกจากอกของหลินอีอี เธอต้องการให้หลินอีอีได้ลิ้มรสความสิ้นหวังและความทรมานของการรอความตาย...

ดวงตาคู่สวยของถังหว่านจมดิ่งลงในความทรงจำ น้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ "เจ็บแค่นี้ทนไม่ไหวเหรอ? ฉันจำได้ว่าแผลที่ฉันแทงตัวเองในชาติที่แล้ว มันใหญ่กว่านี้เยอะนะ!"

"ขนาดฉันยังนับถือตัวเองเลย ที่ใจเด็ดพอจะลงมือกับร่างกายตัวเองได้ขนาดนั้น"

"รู้ไหม?"

"เพราะความโลภของเธอ เธอถึงได้จ้างคนมาจับตัวฉันส่งไปให้ไอ้สวะนั่น ความทรมานที่ฉันได้รับมันสาหัสกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า!"

"ขนาดฉันกรีดหน้าตัวเอง แทงหัวใจตัวเองจนลมหายใจร่อแร่ ไอ้เดรัจฉานนั่นก็ยังกระทืบซ้ำอยู่นาน ก่อนจะโยนร่างฉันทิ้งเหมือนหมาข้างถนนตัวหนึ่ง!"

ขณะที่ถังหว่านนึกย้อนความหลัง แววตาของเธอก็ฉายแสงแห่งความกระหายเลือดที่ถูกกัดกินด้วยความแค้น

หัวใจของชายหนุ่มทั้งสามบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

พวกเขาผลักร่างของหลินอีอีออกไปราวกับขยะแขยง แล้วรีบตรงเข้าไปหาถังหว่าน อยากจะดึงเธอเข้ามากอดปลอบประโลม

แต่ถังหว่านโบกมือห้าม เป็นสัญญาณว่าเธอไม่เป็นไร

เหล่าชายหนุ่มทำได้เพียงโอบไหล่เธอไว้เพื่อส่งมอบกำลังใจ

ในความทรงจำจากความฝันของลู่เหยียน เขาจำได้เพียงว่าตอนที่ไปพบถังหว่าน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์

โดยเฉพาะแผลที่หน้าอก หากลึกกว่านั้นอีกเพียงเซนติเมตรเดียว ต่อให้เป็นเทวดาก็คงช่วยชีวิตเธอไว้ไม่ได้

พอได้ยินถังหว่านเล่าด้วยตัวเองในตอนนี้ เขาถึงได้รู้ความจริงว่าบาดแผลนั้นเกิดจากการที่เธอพยายามฆ่าตัวตายหนีความอัปยศ

หัวใจของลู่เหยียนเจ็บปวดเจียนตาย ชายผู้เคยยิ่งใหญ่ในวงการธุรกิจทิ้งมาดขรึม กอดไหล่ถังหว่านไว้แน่น

เขาซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ ขอบตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเจ็บปวดใจ

ชายหนุ่มอีกสองคนก็อาการหนักไม่ต่างกัน ที่แท้ราชินีของพวกเขาต้องเผชิญกับเรื่องราวที่สิ้นหวังและถูกทำร้ายมาอย่างแสนสาหัสขนาดนี้

สำหรับพวกเขาในตอนนี้ สถานะของถังหว่านในใจได้ถูกยกย่องขึ้นเป็น 'ราชินี' โดยสมบูรณ์!

ราชินีหนึ่งเดียวที่พวกเขาศรัทธา!

พวกเขาปฏิญาณในใจแล้วว่า ชาตินี้จะไม่ยอมให้ราชินีของพวกเขาต้องเจ็บปวดอีกแม้แต่ปลายเล็บ

พวกเขาจะปกป้องเธอด้วยชีวิต!

เสิ่นโจวรู้แค่ว่าหลินอีอีเป็นคนไม่ดี แต่ไม่คิดเลยว่าจะเนรคุณและจิตใจวิปริตได้ขนาดนี้!

ที่รักของเขา...

เธอถูกนังแพศยานี่ทำร้ายมาอย่างสาหัสสากรรจ์!

เขาอยากจะแล่เนื้อเถือหนังมันสักพันครั้งหมื่นครั้ง ให้มันได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกสับเป็นชิ้นๆ

ถังหว่านถูกชายหนุ่มทั้งสามรุมกอดด้วยท่าทางทุลักทุเล

แต่ความห่วงใยที่พวกเขามอบให้ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธออบอุ่นขึ้นมา!

ความแค้นในใจค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับดวงตาของหลินอีอีที่ปิดสนิทลง

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพรูลมหายใจออกมาอย่างแรง

เมื่อปลดเปลื้องความแค้นได้แล้ว เธอก็ลากพวกผู้ชายให้ลุกขึ้น พยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ขาฉันชาไปหมดแล้ว"

ชายหนุ่มทั้งสามรีบเก็บความโศกเศร้า แล้วกุลีกุจอเข้ามาประคองถังหว่านไปนั่งที่แท่นหินด้านข้าง

คนหนึ่งนวดขา คนหนึ่งเช็ดมือ คนหนึ่งบีบไหล่... ภาพที่เห็นดูเหมือนฉากในวังหลังที่เหล่าขันทีรุมปรนนิบัตินางสนมไม่มีผิด

ถ้าหนุ่มหล่อเหล่านี้ได้ยินความคิดของถังหว่าน พวกเขาคงจะแย้งทันควันว่า... 'ขอบคุณ แต่ไม่เอาครับ พวกเราไม่อยากเป็นขันที และเป็นขันทีไม่ได้ด้วย เพราะพวกเรายังต้องคอยรับใช้องค์ราชินีและอุ่นเตียงให้นาง...'

ถังหว่านยิ้มรับการบริการจากหนุ่มหล่ออย่างเพลิดเพลิน

การได้มองดูพวกเขาวุ่นวายกับการเอาใจเธอ มันช่างทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนนี้เมื่อหนี้แค้นชำระสะสาง และมีหนุ่มหล่อคอยรายล้อม

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าวันสิ้นโลกนี้ ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด...

เสียงทะเลาะวิวาทดังแว่วมาจากถ้ำทางฝั่งซ้ายตลอดเวลา ก่อนหน้านี้ถังหว่านและคนอื่นๆ มัวแต่ยุ่งอยู่กับการทรมานคนเลวเลยไม่มีอารมณ์จะสนใจ

แต่ตอนนี้เสียงทางนั้นเริ่มโวยวายหนักขึ้น ถังหว่านจึงสะกิดพวกผู้ชาย

น้ำเสียงของเธอเจือความเกียจคร้าน "ไปดูกันเถอะ เสียงดังขนาดนี้สงสัยจะแบ่งสมบัติกันไม่ลงตัว เหลียงเจี้ยนกับลูกน้องอีกคนหายหัวไปตั้งแต่พวกเราเข้ามา ดูท่าคำว่า 'กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง' จะเป็นเรื่องจริงแฮะ"

"หมอนั่นไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนที่แสดงออกหรอกครับ ในกลุ่มคนพวกนั้นมีผู้หญิงซ่อนอยู่ด้วยแต่หมอนั่นไม่ยอมบอก เมื่อกี้พี่เหยียนเกือบจะโดนผู้หญิงคนนั้นทำร้ายแล้วเชียว!" เสิ่นโจวฉวยโอกาสฟ้องทันที

เมื่อครู่นี้อันตรายจริงๆ แม้ว่าเขาและลู่เหยียนจะมีเกราะโลหะคุ้มกัน

แต่ผู้หญิงคนนั้นแฝงตัวปะปนอยู่กับกลุ่มผู้หญิงที่ถูกจับมัดเพื่อลอบโจมตี โอกาสสำเร็จมันสูงมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กสาวคนนั้นวิ่งออกมาเตือนด้วยความหวาดกลัว ลู่เหยียนต้องบาดเจ็บแน่ๆ

น่าสงสารที่เด็กสาวคนนั้นต้องถูกทุบตีจนตาย...

"ฉันประเมินมันต่ำไปจริงๆ ไป ไปดูกันเถอะ" ถังหว่านลุกขึ้นเดินนำไปยังอีกฟากของถ้ำ โดยมีชายหนุ่มรีบเดินตามไปติดๆ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสิ่นโจวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันหลังกลับไป

เขาย่อตัวลง ดึงกริชออกจากอกของหลินอีอี เล็งไปที่ตำแหน่งหัวใจแล้วกระหน่ำแทงซ้ำลงไปสุดแรง

เขารอจนแน่ใจว่าหลินอีอีหมดลมหายใจแล้วจริงๆ ถึงได้ลุกขึ้น แล้วกระทืบซ้ำไปอีกหลายทีด้วยความโกรธแค้น

ยังไม่สะใจ เขาเตะอัดร่างไร้วิญญาณนั้นอีกสองสามทีก่อนจะหันหลังวิ่งตามถังหว่านไป