ตอนที่ 104 ครัวที่แท้จริง

เซ็ตสึโนะก็เปิดประตูลับบนพื้นในร้านอาหารของเธอ

“ครัวของคณยายอยู่ใต้ดินหรอ?”โคมัตสึรู้สึกประหลาดใจ

เซ็ตสึโนะก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

พวกเขาจึงเดินลงไปในทางเดินพร้อมกัน ในตอนที่พวกเขาลงไป พวกเขาก็มองเห็นรอบข้างเลยเพราะค่อนข้างมืด

“จะว่าไปแล้ว พวกนายก็จะไปหาซุปศตวรรษกันงั้นหรอ?”โทริโกะก็ถามขึ้นมา เมื่อก่อนหน้านี้เขาได้พบเจอนักล่าอาหารอยู่ในเมืองนี้เต็มไปหมด ในตอนนั้น เขาก็ได้ยินมาว่านักล่าอาหารพวกนี้มาที่นี่ก็เพราะซุปศตวรรษ

ลูฟี่ก็พยักหน้า “ใช่ พวกเรากำลังตามหาซุปศตวรรษอยู่”

“พวกฉันไม่ยอมพวกนายหรอกนะ”โทริโกะก็พูดด้วยรอยยิ้ม

“พวกเราก็เหมือนกัน”ฮารุก็พูดออกมา

เซ็ตสึโนะก็ทำเพียงยิ้มออกมาแล้วเปิดไฟขึ้น “เรามาถึงแล้ว”

พอไฟสว่างขึ้น พวกเขาก็มองเห็นครัวที่แท้จริงของเธอ มันทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจมาก

“ที่นี่มันใหญ่มาก”ทาคิมูระก็พูดออกมา

ตรงหน้าของเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีตู้กระจกน้ำและโต๊ะที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบแปลกๆ รวมถึงยังมีสถานที่สำหรับสัตว์ใหญ่ที่กำลังต่อสู้กันอยู่

“นี่ห้องครัวจริงๆงั้นหรอ?”สึนาเดะนั้นไม่เคยเห็นห้องครัวแบบนี้มาก่อน เธอรู้สึกว่าตั้งแต่เธอได้เดินทางมาที่โลกนี้ ตรรกะของเธอกลับไม่ค่าอะไรเลย

โคมัตสึนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ในขณะที่เขามองฉากตรงหน้า ดวงตาของเขาก็เปร่งประกายขึ้นมาไม่รู้จบ “ผะ-ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เข้ามาในห้องครัวของคุณยายด้วย”

ฮารุก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกเมื่อตอนเข้ามาในห้องครัวนี้อย่างไรดี เขานั้นรู้สึกสงสัยในชื่อวัตถุดิบที่อยู่ในที่แห่งนี้มากๆเนื่องจากเขาไม่รู้จักมันเลยสักอันเดียว

“ว้ากก!!!”

ฮารุก็หันหน้าไปเห็นสัตว์ที่มี 6 ดวงตาและรูปร่างคล้ายหมี “นี่คือตัวอะไรกัน?”

“หมีกริซลี่โดดเดี่ยว”โทริโกะก็พูดออกมาแล้วอธิบายว่า “เนื้อหมีกริซลี่โดดเดี่ยวมันแข็งเกินไปสำหรับมนุษย์ นั่นแหละคือเหตุผลที่เธอปล่อยให่พวกมันสู้กันเพื่อจะทำให้เนื้อมันนุ่มขึ้น พวกมันจะใช้เวลาสู้กันถึงหนึ่งเดือนเพื่อทำให้เนื้ออ่อนนุ่มถึงขีดสุดและมีเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่จะนำเนื้อของมันที่อ่อนนุ่มมาใช้ได้เนื่องจากมันจะมีเวลาที่เนื้อของพวกมันจะกลับมาแข็งเหมือนเดิม”

ฮารุก็ครุ่นคิดว่ารสชาติของเนื้อสัตว์ประหลาดตัวนี้มันควรค่าแก่การเตรียมการหรือไม่ เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถเป็นเชฟที่ต้องสละเวลาไปกับการเตรียมอาหารให้ลูกค้าได้ เขานั้นกังวลว่าตัวเขานั้นจะสามารถสร้างปัญญาประดิษฐ์ที่เอาไว้ทำอาหารได้หรือไม่มากกว่า เขาก็คิดว่าจะเก็บมันไว้พูดคุยทีหลังกับนาซะในตอนที่เขากลับโลกของเขาไปแล้ว

ในตอนนี้พวกเขาก็เดินไปทางไปทั่วห้องครัวพร้อมกับมีโทริโกะช่วยบอกพวกเขาในเรื่องวัตถุดิบที่อยู่ในห้องนี้ และโทริโกะก็บอกพวกเขาอีกว่าการเตรียมการวัตถุดิบพวกนี้มันต้องใช้เวลามากและความพิถีพิถันไปพร้อมๆกัน

“ตอนนี้ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม คุณยายเซ็ตสึโนะถึงเปิดร้านแค่เดือนละครั้ง นั่นเพราะการเตรียมการมันลำบากขนาดนี้นี่เอง”

“ฮ่าฮ่า!! ไม่ใช่หรอก โคมัตสึ!!”เซ็ตสึโนะที่มาหยุดยืนหน้าตรงหน้าโคมัตสึก็พูดออกมา

“ว้าาา!!”โคมัตสึก็ตกใจเมื่อเขาเห็นเธอปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

“ฮ่าฮ่า”ลูฟี่ก็หัวเราะออกมาเพราเห็นปฏิกิริยาของโคมัตสึที่แสดงออกมา

คนอื่นเองก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน

“ไปกันเถอะ”เซ็ตสึโนะก็พูดออกมาใช้เชือกโหนข้ามไปอีกฝั่งของห้องครัว

‘นี่เธอเป็นทาซานหรือไง? ไม่สิ ต้องแม่ทาซานต่างหากพวก’พวกเขาก็คิดขึ้นในและโหนเชือกตามเธอไป

“นี่สนุกจังเลยแหะ!!”ลูฟี่นั้นมี IQ เท่ากับเด็กดังนั้นเขาก็สนใจแค่เพียงความสนุกเท่านั้น

พวกเขาก็ได้โหนเชือกข้ามไปอีกฝั่งทีละคน ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็คิดว่ามันจำเป็นต้องใช้เชือกในการโหนข้ามไปอีกฝั่งด้วยหรือ ต่อมาพวกเขาก็ได้เดินตามเซ็ตสึโนะไป

“งั้นอะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณยายเปิดร้านแค่เดือนละครั้งหล่ะครับ?”โคมัตสึก็ถามขึ้น

“มันคืออารมณ์ไงหล่ะ แต่ไม่ใช่อารมณ์ของฉันนะ แต่เป็นอารมณ์ของวัตถุดิบ”เซ็ตสึโนะก็พูดออกมา

“อารมณ์ของอาหารงั้นหรอ?”สึนาเดะก็ขมวดคิ้ว

“มันมีเรื่องแบบนั้นด้วยหรอ?”โคมัตสึก็ถามขึ้นมา

‘หืม’ฮารุไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรออกไปในสถานการณ์แบบนี้ดีเนื่องจากเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะได้ยินเสียงของวัตถุดิบได้หรือไม่ เขาก็คนรุ่นคิดว่าเขาจะได้ยินเสียงวัตถุดิบที่เรียกให้เขาไปทำอาหารหรือไม่กัน

“ฮ่าฮ่า  ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลกแต่มันเป็นเรื่องจริง”เซ็ตสึโนะก็หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “เธอคิดว่าเชฟจะแค่ไปหยิบวัตถุดิบมาทำอาหารเฉยๆงั้นหรอ?”

“นั่นไม่ใช่หรอ?”ฮารุก็ถามขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า บ้าบอสิ้นดี!! ไม่มีเชฟที่แท้จริงคนใหนเขาทำกันแบบนั้นหรอ! พูดอีกแบบก็คือ อาหารเลือกเชฟและลูกค้ายังไงหล่ะ”เซ็ตสึโนะก็พูดออกมา

“อาหารเป็นผู้เลือกงั้นหรอ? มันเหมือนกับที่คุณเลือกพวกเราสินะ?”ฮารุก็ถามออกมา

เซ็ตสึโนะก็พยักหน้า “ใช่แล้ว ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันอะไรที่ทำให้อวัตถุดิบเหล่านี้อยากจะให้พวกนายกิน แม้ว่าเธอจะทำทรงผมได้เหล่าเหลาขนาดใหนก็ตามแต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันขอให้เธอมากินที่ร้านของฉันหรอกนะ”

พวกเขาก็มองคุณยายเซ็ตสึโนะด้วยสีหน้าแปลกๆและไม่รู้ว่าจะตอบอะไรออกไปดี

‘วัตถุดิบเลือกคนกิน…’ฮารุก็คร่นคิดถึงคำพูดนี้อยู่ในใจ เขารู้สึกว่าคำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้งมาก

“มันน่าปวดหัวจริงๆเลย”ลูฟี่ก็พูดออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ

เซ็ตสึโนะก็หัวเราะออกมา “นั่นก็จริง ทั้งหมดที่ฉันทำก็คือตรวจสอบวัตถุดิบพวกนั้นตลอดเวลาเพื่อจะดูว่าพวกมันรู้สึกอย่างไร ถ้าหากมันชอบ ฉันก็จะเปิดร้านไงหล่ะ”

“งะ-งั้นพวกการเตรียมการที่คุณทำหล่ะ?”

“อืม ไว้วันหนึ่งเดี๋ยวเธอก็เข้าใจเองแหละ ไม่ต้องกังวลไป”เซ็ตสึโนะก้พูดออกมา

“พวกเรามาถึงแล้วหรอ?”สึนาเดะก็มองไปที่แสงสว่างตรงหน้าพวกเขา

“ใช่แล้ว ยินดีต้อนรับสู่ห้องเตรียมซุปศตวรรษ!!”เซ็ตสึโนะก็พูดออกมา

พวกเขาก็เดินเข้าไปในห้องและมองเห็นหม้อขนาดใหญ่ที่สูงมากกว่า30เมตรและกว้าง 30 ตารางเมตร

“สุดยอด!!!”

“โคตรใหญ่เลย!!”

“ฮ่าฮ่า ไปกันเถอะ ฉันจะแสดงซุปศตวรรษให้พวกเธอได้เห็นเอง”เซ็ตสึโนะก้พูดออกมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนหม้อ