บทที่ 9 สัตว์อสูรระดับทองคำที่แข็งแกร่ง

บทที่ 9 สัตว์อสูรระดับทองคำที่แข็งแกร่ง

“ลู่หยวน อยากรู้สถานการณ์ของแผนกผู้ใช้อสูรไหม?”

“นายรู้เหรอ?”

ลู่หยวนมองจางเสี่ยวจวินที่อยู่ข้างๆ อย่างแปลกใจ

จางเสี่ยวจวินยิ้มแล้วตอบว่า “แน่นอนสิ ก็ทางบ้านฉันให้เงินสนับสนุนโรงเรียนไปไม่น้อย ข้อมูลที่ไม่สำคัญบางอย่างฉันก็พอรู้อยู่บ้าง”

ลู่หยวนถึงนึกขึ้นได้ว่า บ้านของจางเสี่ยวจวินเป็นบริษัทขายเวย์โปรตีนสำหรับสัตว์อสูรที่มีชื่อเสียงในเมืองจิ่วเจียง

ว่ากันว่าเวย์โปรตีนที่บ้านเขาผลิต มีผลต่อสัตว์อสูรระดับต่ำกว่าระดับเงิน

ผู้ใช้อสูรหลายคนต่างก็เป็นลูกค้าประจำ เพื่อให้สัตว์อสูรของตัวเองมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์

คำว่า ‘ครอบครัวมีฐานะ’ ก็คือคนอย่างจางเสี่ยวจวินนี่แหละ

“งั้นลองเล่ามาสิ ฉันไม่รู้อะไรพวกนี้เลย”

“อะแฮ่ม ในเมื่อนายถามด้วยความจริงใจ ฉันก็จะตอบให้เพื่อเป็นวิทยาทาน ความแตกต่างใหญ่ที่สุดระหว่างแผนกผู้ใช้อสูรกับแผนกสามัญ ก็คือเรื่องการประลองสัตว์อสูรและการฝึกฝนสัตว์อสูรนี่แหละ”

“การประลองสัตว์อสูร? การฝึกฝนสัตว์อสูร?”

“ใช่ นายก็น่าจะรู้ว่าก่อนถึงม.6 ทุกคนจะได้เรียนความรู้เกี่ยวกับสัตว์อสูรเหมือนกันหมด ต่อให้สุดท้ายปลุกพลังมิติผู้ใช้อสูรไม่ได้ ก็ยังทำงานที่เกี่ยวข้องได้”

“แต่คนที่ปลุกพลังได้ หลังขึ้นม.6 จะต้องทุ่มเทให้กับการฝึกฝนการเป็นผู้ใช้อสูรโดยเฉพาะ ใช้ความรู้ที่เรียนมาเลี้ยงดูสัตว์อสูรของตัวเอง”

“แต่คนเราพรสวรรค์มันไม่เท่ากัน ฉันได้ยินมาว่าบางคนที่พอปลุกพลังมิติผู้ใช้อสูรได้ ก็จะมีพลังพิเศษบางอย่างตื่นขึ้นมาด้วย ผู้ใช้อสูรกลุ่มนี้ กับพวกที่ปลุกพลังได้ตอน 8 ขวบ จะถูกเรียกรวมๆ ว่า ‘อัจฉริยะผู้ใช้อสูร’ ซึ่งเป็นเป้าหมายหลักที่โรงเรียนและรัฐจะทุ่มเทปั้น”

“และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ใช้อสูร ก็คือสัตว์อสูร เพื่อให้แผนกผู้ใช้อสูรมีสภาพแวดล้อมที่ดีในการฝึกฝน ทางโรงเรียนไม่เพียงแค่ระดมครูระดับท็อปของโรงเรียนมาไว้ที่นี่ แต่ยังรวมทรัพยากรที่ดีที่สุดทั้งหมดไว้ด้วย เพื่อให้นักเรียนได้ทั้งความรู้และสามารถเลี้ยงดูสัตว์อสูรได้อย่างเต็มที่ เตรียมพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยผู้ใช้อสูร”

ลู่หยวนฟังจบ ก็เริ่มเข้าใจคอนเซ็ปต์คร่าวๆ

“งั้นนายหมายความว่า ที่แผนกผู้ใช้อสูรต้องแยกไปอยู่อีกวิทยาเขต ก็เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับสัตว์อสูรของพวกเราในโรงเรียนงั้นเหรอ?”

“ถูกต้อง แต่นั่นเป็นแค่เหตุผลหนึ่ง... เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ เพื่อให้สัตว์อสูรของอาจารย์ในแผนกผู้ใช้อสูรมีที่อยู่อาศัย จะได้ไม่ทำให้ฝีมือของอาจารย์ตกต่ำลงเพราะข้อจำกัดของโรงเรียน!”

พูดถึงตรงนี้ จางเสี่ยวจวินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็พูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า “นายรู้ไหมว่าผู้ใช้อสูรที่เก่งที่สุดในโรงเรียนเราคืออาจารย์คนไหน?”

ลู่หยวนส่ายหน้า เขาไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

“คืออาจารย์เสิ่นเหยียน ผู้ใช้อสูรธาตุไฟ เขาเป็นหนึ่งในสองผู้ใช้อสูรระดับทองคำของโรงเรียนเรา และเป็นหนึ่งในห้าผู้ใช้อสูรระดับทองคำของเมืองจิ่วเจียง เรียกได้ว่าเป็นเสาหลักของโรงเรียนและเมืองจิ่วเจียงเลยล่ะ”

“พ่อฉันบอกว่า ถึงการแบ่งห้องตอนม.6 จะเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเลือกอาจารย์ เพราะอาจารย์แต่ละคนมีแรงจำกัด ดูแลนักเรียนได้เต็มที่แค่ 10 คน เป้าหมายของฉันคือต้องทำให้อาจารย์เสิ่นเหยียนเลือกให้ได้ จะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยผู้ใช้อสูรชั้นนำได้ง่ายขึ้น”

การเลือกอาจารย์งั้นเหรอ...

เห็นท่าทางมีความหวังของจางเสี่ยวจวิน ลู่หยวนก็เริ่มครุ่นคิดตาม

ดูท่าการแบ่งห้องของแผนกผู้ใช้อสูร จะไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดซะแล้ว

ถ้าอาจารย์คนหนึ่งรับศิษย์ได้แค่ 10 คน... ใครๆ ก็คงอยากเรียนกับอาจารย์ที่เก่งที่สุด

การแข่งขันคงดุเดือดน่าดู

ภายใต้การนำของครูประจำชั้นหลี่หง กลุ่มของลู่หยวนก็มาถึงสนามกีฬาวิทยาเขตย่อยอย่างรวดเร็ว

เรียกว่าสนามกีฬา แต่จริงๆ แล้วเหมือนลานประลองสัตว์อสูรกลางแจ้งขนาดใหญ่มากกว่า

ตอนนี้นักเรียนที่ปลุกพลังมิติผู้ใช้อสูรได้จากทั่วโรงเรียนมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว

ลู่หยวนกวาดตามองคร่าวๆ มีไม่ถึงร้อยคน

ต้องรู้ก่อนว่า ม.5 ของโรงเรียนที่ 1 มีถึง 10 ห้อง แต่ละห้องมีนักเรียนเกือบ 50 คน

จาก 500 คน มีไม่ถึง 100 คนที่ปลุกพลังได้

และส่วนใหญ่ในจำนวนนี้ ก็เป็นพวกที่เพิ่งปลุกพลังได้ตอนอายุ 16 ปีด้วย

ผู้ใช้อสูรนี่หายากจริงๆ

“เอาล่ะ ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเธอเองแล้ว ครูขอตัวก่อน”

ครูประจำชั้นหลี่หงโบกมือลาด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ลู่หยวนและคนอื่นๆ ยืนรออยู่กับที่

“ไม่เลว ปีนี้โรงเรียนเรามีว่าที่ผู้ใช้อสูรถึง 93 คน ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย”

ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นผู้อำนวยการโรงเรียนที่ 1 ยืนอยู่

ผู้ใช้อสูรระดับทองคำ · โหวอวี่

และด้านหลังผู้อำนวยการโหว คืออาจารย์ประจำชั้นม.6 ทั้ง 10 คนที่มีบุคลิกแตกต่างกันไป

พวกเขาเดินตามหลังผู้อำนวยการโหวมาด้วยท่าทีนิ่งขรึมบ้าง ยิ้มแย้มบ้าง

ท่ามกลางสายตาตื่นเต้นของนักเรียน คณะอาจารย์ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

อาจารย์ทั้ง 10 คนยืนเรียงหน้ากระดาน ราวกับนายทหารที่กำลังรอตรวจพล

ผู้อำนวยการโหวกล่าวกับนักเรียนด้วยรอยยิ้ม “นักเรียนทุกคน ก่อนอื่นครูขอแสดงความยินดีกับพวกเธอ ที่ปลุกพลังมิติผู้ใช้อสูรได้ พวกเธอได้รับตั๋วเข้าสู่โลกของผู้ใช้อสูรแล้ว ในอีกหนึ่งปีต่อจากนี้ ครูและเหล่าคณาจารย์ข้างกายครู จะช่วยเหลือพวกเธออย่างเต็มที่”

“ครูหวังว่าในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยผู้ใช้อสูรปีหน้า ทุกคนจะทำผลงานได้ดี”

“ตอนนี้ ให้ทุกคนเรียกสัตว์อสูรของตัวเองออกมา เพราะวิธีวัดศักยภาพของผู้ใช้อสูรที่ดีที่สุด คือการดูว่าเลี้ยงดูสัตว์อสูรมาเป็นยังไง”

“ครูและอาจารย์ท่านอื่นจะแบ่งห้องเรียนตามสภาพสัตว์อสูรของพวกเธอ เพราะอาจารย์แต่ละคนมีความถนัดต่างกัน แม้ในระดับต้นจะสอนข้ามสายได้ แต่การได้เรียนกับอาจารย์ที่ตรงสายย่อมดีที่สุด”

สิ้นเสียงคำพูด เหล่านักเรียนก็พากันเรียกสัตว์อสูรออกมาจากมิติผู้ใช้อสูร

สนามที่เคยเงียบสงบ พลันอึกทึกครึกโครมขึ้นมาทันที

สัตว์อสูรนานาชนิดปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

กบกระโดดน้ำ · ทาม ของลู่หยวน ดูไม่ค่อยโดดเด่นนักเมื่ออยู่ท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านี้

เพราะมีผู้ใช้อสูรหลายคนที่จับสัตว์อสูรแต่งตัวฉูดฉาดเหมือนกัน

ผ้าคาดหน้าผากที่มีคำว่า ‘น้ำมัน’ และชุดนินจาของทาม จึงไม่ได้ดูแปลกแยกอะไรมากนัก

ผู้อำนวยการโหวไล่สายตามองสัตว์อสูรของนักเรียนผ่านๆ จะหยุดดูนานหน่อยก็เฉพาะตัวที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างโดดเด่นเท่านั้น

และหนึ่งในนั้นก็คือ จิ้งจอกจันทราสีเงินของฉินเยว่ซวง

เห็นได้ชัดว่าผู้อำนวยการโหวพอใจกับจิ้งจอกจันทราสีเงินของฉินเยว่ซวงมาก

หลังจากดูสัตว์อสูรของนักเรียนส่วนใหญ่แล้ว ผู้อำนวยการโหวก็หันไปมองอาจารย์ข้างกาย

อาจารย์ผู้ใช้อสูรธาตุไฟ · เสิ่นเหยียน ที่ยืนข้างผู้อำนวยการโหวพยักหน้า แล้วเรียกสัตว์อสูรของตัวเองออกมา

“โฮก!”

พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง ลิงกอริลลาเพลิงที่มีความสูงกว่า 5 เมตรก็ปรากฏตัวขึ้น

สัตว์อสูรระดับทองคำ · กอริลลาเพลิง!

กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับทองคำแผ่ปกคลุมไปทั่วสนาม กดดันจนทุกคนรู้สึกได้

สัตว์อสูรรอบตัวลู่หยวนต่างแสดงอาการหวาดกลัว หมอบราบลงกับพื้นตัวสั่นงันงก

แต่ในบรรดาสัตว์อสูรเหล่านั้น มีบางตัวที่มีปฏิกิริยาแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

และหนึ่งในนั้น ก็คือ ทาม ของลู่หยวน

ทามมองดูสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ที่กำลังหวาดกลัวพลางเกาหัวผมขาวของตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

ท่าทางของมันเหมือนจะบอกว่า ‘กลัวอะไรกันวะ มีอะไรน่ากลัวตรงไหน?’

ท่าทีของทามดึงดูดความสนใจของผู้อำนวยการโหวและอาจารย์เสิ่นเหยียนทันที

ทั้งสองมองทามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดูเหมือนกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง...

(จบตอน)