บทที่ 418 เข้าหมู่บ้านอีกครั้ง

ตอนเดินออกจากเขาผิงซาน ฟ้าก็มืดแล้ว ทางเดินเขาตอนกลางคืนยิ่งเดินยากเข้าไปใหญ่ แถมผมยังต้องใช้ตุ๊กตากระดาษควบคุมคนไร้วิญญาณหกคนไปพร้อมกัน หลิวเฉิงเองก็ต้องแบกอวี๋อันที่บาดเจ็บ ความเร็วของพวกเราเลยช้ากว่าตอนขามาไม่น้อย

ตกกลางคืน เขาผิงซานย่อมต้องอันตรายยิ่งขึ้น ผมหันกลับไปมองเขาผิงซานด้านหลัง เมฆดำที่ม้วนตัวอยู่กลางท้องฟ้ายามราตรีดูหนาทึบน่ากลัวกว่าเดิม ทั้งที่ออกมาจากเขาผิงซานแล้ว แต่ผมก็ยังสัมผัสได้ถึงไอชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากข้างใน

พวกปู่ยังอยู่ในเขาผิงซาน หวังว่าคืนนี้พวกเขาจะไม่เจอเหตุร้ายอะไรนะ

“วัยรุ่นสมัยนี้ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ นอกจากจะทำพวกเราตกอยู่ในอันตรายแล้ว ตัวเองยังต้องมาตกอยู่ในสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้อีก” อวี๋อันบนหลังหลิวเฉิงที่ขวัญผวากับเหตุการณ์สองวันนี้เริ่มบ่นโทษคนในชมรม

กู้ชิวหนิงเงียบกริบ สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจและรู้สึกผิดมาตลอด

“ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็พูดให้น้อยหน่อยเถอะ” อวี๋หย่งส่องไฟฉายนำทาง สีหน้าเขาเองก็ดูแย่มาก

ถ้านักศึกษาหกคนนี้กลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดกาลจริง ๆ เขาที่เป็นอธิการบดีคงหนีไม่พ้นต้องรับผิดชอบไปด้วย

พอห่างจากเขาผิงซาน ในป่าเขายามค่ำคืนก็เริ่มมีเสียงต่าง ๆ ดังขึ้น ทั้งเสียงแมลง เสียงนกร้อง ไม่ได้เงียบสงัดเหมือนโลกที่ถูกตัดขาดอีกต่อไป

ทางเดินเขาที่เดิมใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง พวกเราใช้เวลาเดินกันร่วมสองชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็มาถึงที่จอดรถตีนเขา

นอกจากรถของพวกเรา ริมถนนยังมีรถออฟโรดจอดอยู่อีกคัน น่าจะเป็นคันที่หยางจิ้งบอกเราตอนจากมา เป็นรถที่พวกเขาขับมา และให้กุญแจไว้กับหลิวเฉิง

พวกเราสิบเอ็ดคน รถสองคันเบียดกันได้แบบพอดี ๆ โชคดีที่รถออฟโรดของหยางจิ้งค่อนข้างกว้างขวาง

“หลงหยวน นายขับรถเรานะ ฉันจะขับออฟโรดคันนี้” หลิวเฉิงพูดจบ ก็เดินไปสตาร์ทรถออฟโรด

ไม่เสียเวลา พวกเราขับรถย้อนกลับ ขับรวดเดียวกลับไปถึงตัวอำเภอ

ส่งอวี๋อันเข้าโรงพยาบาลในตัวอำเภอ ให้อวี๋หย่งอยู่เฝ้า จากนั้นพวกเราก็พากู้ชิวหนิงและคนไร้วิญญาณอีกหกคนไปหาโรงแรมพัก

จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ผมกับหลิวเฉิงก็เตรียมตีรถกลับหมู่บ้านผิงซานทันที ไม่อยากเสียเวลา

ตอนลากัน กู้ชิวหนิงฝากฝังให้ผมกับหลิวเฉิงหาทางตามหาวิญญาณของสมาชิกชมรมทั้งหกคนให้ได้ ผมรับปากไม่ได้ว่าจะหาเจอแน่ ๆ ทำได้แค่บอกว่าเราจะพยายามให้ถึงที่สุด

เธอปาดน้ำตาขอบคุณพวกเรา กำชับให้ระวังตัว จากนั้นผมกับหลิวเฉิงถึงได้ออกจากโรงแรม

ออกจากโรงแรม ผมกับหลิวเฉิงก็มาหยุดหน้าร้านขายเหล้าแห่งหนึ่ง

ตอนเราออกมา สวีจือต้งกระดกเหล้าในน้ำเต้าจนหมดเกลี้ยง ฝากให้พวกเราเอาน้ำเต้ากลับมาเติมเหล้าให้เต็มแล้วเอาไปให้เขาด้วย

พอน้ำเต้าเต็มไปด้วยเหล้า ผมกับหลิวเฉิงก็ขับรถคนละคัน มุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านผิงซานอีกครั้ง

กว่าเราจะมาถึงตีนเขาและจอดรถเรียบร้อย ก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว

เหนื่อยสายตัวแทบขาด ผมกับหลิวเฉิงงีบในรถไปครึ่งชั่วโมง พอแรงฟื้นมาบ้างแล้ว ถึงได้เดินขึ้นเขาต่อ

มีแค่เราสองคน ไม่ต้องพะวงพวกอวี๋หย่งเหมือนก่อนหน้านี้ ฝีเท้าในการเดินทางเลยรวดเร็วมาก

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป พวกเราก็กลับมาถึงหน้าเขาผิงซานอีกครั้ง

มองจากตีนเขาผิงซานขึ้นไป วังวนเมฆดำเหนือหมู่บ้านผิงซานตรงไหล่เขาดูเหมือนถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ดูทั้งอลังการและน่าขนลุก

“ให้ตายเถอะ ถ้าเลือกได้ ที่ผีสิงแบบนี้เฮียไม่อยากมาเหยียบเลยจริง ๆ” หลิวเฉิงมองภาพน่าสยดสยองของเขาผิงซานตรงหน้า แล้วอดบ่นไม่ได้

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในเขาผิงซาน หลิวเฉิงรีบเดินตามมา

พอเข้าเขตเขาผิงซาน ความรู้สึกกดดันก็ถาโถมเข้ามาทันที ไอเย็นยะเยือกวนเวียนอยู่รอบกายไม่ขาดสาย ความรู้สึกต่างจากตอนอยู่นอกเขาผิงซานราวฟ้ากับเหว

เข้ามาในเขาผิงซาน ผมกับหลิวเฉิงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ระแวดระวังสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรอบคอบ ตอนที่ผมใกล้จะถึงไหล่เขา ก็มีเสียงตวาดหยุดพวกเราไว้

“นั่นใคร?” เสียงนี้เป็นเสียงของหยางจิ้ง

“ผมกับหลงหยวนกลับมาแล้ว” หลิวเฉิงจำเสียงเธอได้เหมือนกัน รีบตอบกลับไป

ไม่นาน ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งเหยาะ ๆ มาจากไม่ไกล

“พี่หลี่ พี่หลิว สองคนทำเวลาได้เร็วนี่นา” ฮุ่ยเจวี๋ยวิ่งมาหยุดตรงหน้าพวกเรา พูดอย่างแปลกใจ

ตอนนั้นเอง หยางจิ้งก็เดินตามหลังเขามา บอกว่านึกว่าพวกเราจะกลับมาถึงตอนเช้าพรุ่งนี้ซะอีก

“เป็นห่วงทางนี้ เราสองคนเลยไม่กล้าชักช้า” ผมตอบกลับ

พวกเราสี่คนกลับมาที่จุดพักผ่อน ปรมาจารย์จิ้งหยวนกับปู่ผมนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟ ส่วนสวีจือต้งนอนแผ่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ ส่งเสียงกรนออกมาแล้ว

ได้ยินเสียงพวกเรากลับมา ปู่กับปรมาจารย์จิ้งหยวนก็ลืมตาขึ้น

“พวกนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วรึ?” ปู่เอ่ยถาม

ผมพยักหน้า บอกให้ท่านไม่ต้องห่วง

จากนั้นปู่ก็ให้พวกเรารีบพักผ่อน พรุ่งนี้พอฟ้าสว่าง เราจะเข้าหมู่บ้านผิงซานกัน

ผมเดินไปนั่งข้างปู่ ถามท่านว่าทำไมต้องปิดบังพวกเราเรื่องแกล้งตาย

ท่านถอนหายใจ บอกว่ามันเป็นเรื่องจำเป็น เป็นผลพวงจากความเลือดร้อนในวัยหนุ่ม ที่ปิดบังพวกเราทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อช่วยตระกูลหลี่ และช่วยตัวท่านเองด้วย

“แล้วช่วงที่ผ่านมาปู่ไปไหนมา ไปทำอะไร ทำไมไม่ติดต่อผมเลย?” ผมถามต่อ

ปู่บอกว่าอาศัยโอกาสนี้ ท่านไปเยี่ยมเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานหลายคน และแอบสืบเรื่องราวต่าง ๆ ไปด้วย

คุยกับท่านอยู่นาน สุดท้ายผมก็ยอมไปพักผ่อนตามคำรบเร้าของท่าน

เช้าตรู่ฟ้าเพิ่งสาง เสียงบ่นอย่างไม่พอใจของสวีจือต้งก็ดังขึ้น “ไอ้เด็กเวร เอ็งซื้อเหล้าห่วยแตกอะไรมาวะเนี่ย รสชาติหมาไม่แดกเลย”

เจอคำบ่นนี้เข้าไป หลิวเฉิงก็ของขึ้นทันที บอกว่าเมื่อคืนดึกดื่นป่านนั้น หาที่ซื้อเหล้าได้ก็บุญแล้ว ให้สวีจือต้งอย่าเรื่องมากนัก

สวีจือต้งปากก็ด่าไป แต่มือก็ยกน้ำเต้าเหล้าขึ้นดื่มไม่หยุด ดูไม่เหมือนคนรังเกียจรสชาติเหล้าเลยสักนิด

“ได้เวลาแล้ว เข้าหมู่บ้านกันเถอะ” ปู่ลุกขึ้นบอกพวกเรา

พวกเราจึงเก็บข้าวของกันคร่าว ๆ แล้วเดินมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านผิงซาน

ระหว่างทางฮุ่ยเจวี๋ยก็ยังทำเหมือนเคย แกะไข่ต้มกิน สวีจือต้งที่อยู่ข้าง ๆ มองตาละห้อย เอ่ยปากขอไข่ต้ม

ฮุ่ยเจวี๋ยอิดออด บอกว่าไข่ต้มเหลือไม่เยอะแล้ว ตัวเองยังกินไม่อิ่มเลย

“ไอ้โล้นน้อย ข้าว่าเอ็งอยากเจ็บตัวอีกแล้วสินะ” สวีจือต้งเริ่มขู่

รู้ตัวว่าสู้สวีจือต้งไม่ได้ ฮุ่ยเจวี๋ยจำใจล้วงไข่ต้มออกมาสองสามฟอง ส่งให้สวีจือต้งอย่างเสียไม่ได้

สวีจือต้งยิ้มร่า กินไข่แกล้มเหล้า ท่าทางมีความสุขสุด ๆ

มาถึงริมลำธารหน้าหมู่บ้าน ผมถึงพบว่านอกจากหมู่บ้านผิงซานที่รกร้างจะมีไอหยินลอยคลุ้งแล้ว แม้แต่น้ำในลำธารก็ยังมีไอชั่วร้ายลอยขึ้นมาด้วย

เตือนให้พวกเราตื่นตัวเต็มร้อย ปู่นำหน้าลุยน้ำข้ามลำธาร เดินเข้าหมู่บ้านผิงซานเป็นคนแรก

น้ำในลำธารเย็นยะเยือกบาดกระดูก ข้ามลำธารมาได้ พวกเราก็เข้าสู่หมู่บ้านผิงซาน

“หนาวฉิบเป๋ง หนาวขนาดนี้เดินไม่กี่ก้าวพวกเราคงได้แข็งตายกันหมด” หลิวเฉิงตัวสั่นงันงก มือสองข้างถูกันไปมาไม่หยุด

ไอหยินในหมู่บ้านผิงซานแรงเกินไปจริง ๆ ขนาดผมยังแทบจะทนไม่ไหว

ผมจึงหยิบยันต์เสริมหยางที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา กะจะให้ทุกคนกินเพื่อลดผลกระทบจากไอหยิน

ใครจะรู้ สวีจือต้งแค่ชายตามองยันต์เสริมหยางในมือผมแวบหนึ่ง ก็ทำท่ารังเกียจ “ยันต์เสริมหยางกระจอก ๆ แบบนี้จะมีน้ำยาอะไร ใช้ไปก็เหมือนไม่ใช้ มีปู่เอ็งอยู่ทั้งคน ยังไม่ถึงคราวต้องใช้ยันต์เอ็งหรอก”

จากนั้นเขาก็เร่งปู่ ให้ปู่รีบเขียนยันต์