บทที่ 404 กลับเมืองเอก

เดินออกจากห้อง ผมซ่อนไม้อสนีบาตไว้ข้างหลัง เตรียมจะเซอร์ไพรส์หลิวเฉิง เขาชอบไม้อสนีบาตขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าไม้อสนีบาตถูกหลอมสร้างเป็นอาวุธวิเศษสำเร็จแล้ว ต้องยิ้มแก้มปริแน่ ๆ

มาถึงห้องของเขากับจางเทียนหลิง ก็พบว่าทั้งคู่ไม่อยู่ในห้อง

“หายไปไหนกันนะ?” ผมสงสัย จากนั้นก็เดินมาที่ห้องโถง

ในห้องโถง ทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มชาคุยเล่นกับจ้าวหง ผมถือไม้อสนีบาตเดินเข้าไปหา

“เอ๊ะ? หลงหยวน ได้ยินพวกอี้เฟยบอกว่านายเก็บตัวหลอมสร้างอาวุธวิเศษอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ หรือว่าเสร็จแล้ว?” พอเห็นผม จ้าวหงก็วางถ้วยชาในมือลงแล้วถามอย่างสงสัย

หลิวเฉิงกับจางเทียนหลิงหันมามองผม พอหลิวเฉิงเห็นไม้อสนีบาตในมือผม ก็รีบลุกขึ้นวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าคาดหวังทันที

“หลงหยวน สำเร็จแล้วเหรอ?” เขาจ้องไม้อสนีบาตตาเป็นมัน ละสายตาไม่ได้เลย

ผมพยักหน้า ส่งไม้อสนีบาตให้เขา “อืม ต่อไปอาวุธวิเศษไม้อสนีบาตอันนี้ยกให้นายใช้”

ได้ยินดังนั้น หลิวเฉิงตื่นเต้นจนแทบกระโดดตัวลอย รับไม้อสนีบาตจากมือผมไปประคบประหงม ลูบคลำด้วยความรักใคร่สุดขีด “เยี่ยมไปเลย คราวนี้จะคอยดูสิว่ายังมีวิญญาณหน้าไหนกล้าดูถูกเฮียอีก”

ส่วนจางเทียนหลิงทำหน้าชื่นชม บอกว่าผมหลอมสร้างอาวุธวิเศษสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก พรสวรรค์ร้ายกาจจริง ๆ

จากนั้นเขากับจ้าวหงก็เดินเข้ามา ทั้งคู่ต่างสนใจอาวุธวิเศษไม้อสนีบาตในมือหลิวเฉิง

“หลงหยวน แค่ไม้ท่อนหนึ่งที่เหมือนโดนไฟไหม้แบบนี้ เป็นอาวุธวิเศษจริงเหรอ?” จ้าวหงสัมผัสไม่ได้ถึงไออสนีบาตบนไม้ เลยมองว่ามันเป็นแค่ไม้ธรรมดา ในแววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ

ผมยังไม่ทันอ้าปาก หลิวเฉิงก็ชิงพูดขึ้นก่อน “พี่จ้าว พี่อย่าดูถูกไม้อสนีบาตเชียว ก่อนหน้านี้ที่กำจัดวิญญาณเกราะเหล็กในสุสานแม่ทัพได้ ก็พึ่งไอ้ไม้นี่แหละ”

ผมอธิบายต่อว่าไม้อสนีบาตท่อนนี้เดิมทีก็มีไออสนีบาตอัดแน่นอยู่แล้ว พอถูกหลอมสร้างเป็นอาวุธวิเศษ พลังสายฟ้าก็จะยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่

“ไม่เลว แค่มองฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายฟ้าที่รุนแรงแล้ว เป็นอาวุธวิเศษของจริงแน่นอน” จางเทียนหลิงพยักหน้าพูด แล้วยื่นมือจะไปหยิบไม้อสนีบาตจากมือหลิวเฉิง

นึกไม่ถึงว่าหลิวเฉิงจะทำท่าเหมือนนกตื่นเกาทัณฑ์ รีบกอดไม้อสนีบาตไว้ในอ้อมอก ไม่ยอมให้จางเทียนหลิงแตะ

“นักพรตลามก นายคิดจะทำอะไร?” หลิวเฉิงถามอย่างระแวง

จางเทียนหลิงพูดไม่ออก ตอบกลับไปว่า “ฉันก็แค่จะขอดูหน่อย ทำไม ไม่ได้เหรอ?”

“แหงสิ ของรักของหวงของฉันจะให้นายดูซี้ซั้วได้ไง เกิดทำเปื้อนขึ้นมาจะทำไง” หลิวเฉิงบอกไม่ให้ก็คือไม่ให้

จางเทียนหลิงโกรธจัด “ไอ้คิงคองนี่ ไปตายซะไป”

ผมบอกให้ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกัน แล้วบอกหลิวเฉิงว่าไม้อสนีบาตเป็นอาวุธวิเศษ อานุภาพมหาศาล ถ้าเขาอยากใช้อาวุธวิเศษนี้ให้คล่อง ก็ต้องเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร เป็นผู้ใช้อาคม

“ผู้ใช้อาคม!?” หลิวเฉิงแปลกใจมาก ชี้มาที่ตัวเอง “ฉันก็เป็นผู้ใช้อาคมได้เหรอ?”

จางเทียนหลิงที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างหมั่นไส้ “ไอ้คิงคอง ฉันว่าพรสวรรค์นายห่วยแตก รีบตัดใจซะเถอะ”

“พูดมั่วซั่ว เฮียพรสวรรค์ล้นเหลือ เป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ชัด ๆ นายนั่นแหละอิจฉาตาร้อน” หลิวเฉิงมั่นใจในตัวเองสุด ๆ “ถ้านายตกอยู่ในอันตราย อย่ามาขอให้เฮียช่วยก็แล้วกัน”

“เหอะ ๆ!” จางเทียนหลิงหัวเราะแห้ง ๆ

ไม่สนใจจางเทียนหลิงแล้ว หลิวเฉิงหันมามองผมด้วยความตื่นเต้น ถามว่าเขาต้องฝึกยังไง ผมจะเป็นคนสอนเขาใช่ไหม

“อย่างมากฉันก็ทำได้แค่ช่วยแนะนำนาย ส่วนเนื้อหาการฝึก เดี๋ยวฉันเรียบเรียงเสร็จแล้วจะเอาให้” ผมตอบกลับ

ที่จริงเนื้อหาการฝึกของหลิวเฉิง เสิ่นหนิงซวงเป็นคนจัดการ เธอบอกว่าถึงเวลาจะเอาให้ผม

แต่ในใจผมก็กังวลอยู่บ้าง ถ้าหลิวเฉิงกลายเป็นผู้ใช้อาคมจริง ๆ ก็หมายความว่าเขาต้องก้าวเข้าสู่วงการนี้อย่างเต็มตัว ยากที่จะกลับไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาได้อีก และอันตรายที่ต้องเผชิญก็จะมากขึ้นตามไปด้วย

“คิงคอง การเป็นผู้ใช้อาคม สิ่งที่นายต้องเจอต่อจากนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้วนะ นายแน่ใจนะว่าจะยังเป็นผู้ใช้อาคม?” ผมถามเขาอย่างจริงจัง ให้เขาคิดให้ดีก่อนตอบ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

หลิวเฉิงเกาหัว ตอบกลับมาว่าขนาดจ้าวอี้เฟยยังไม่กลัว เขาจะกลัวอะไร

ผมบอกว่ามันไม่เหมือนกัน ตอนนั้นวิญญาณไฟร้ายเข้าไปในตัวเธอ เธอเลยจำใจต้องเป็นผู้ใช้อาคม ไม่มีทางเลือก ไม่อย่างนั้นเธอคงทนรับวิญญาณไฟในร่างไม่ไหว

คิดไม่ทันไร หลิวเฉิงก็ยืนยันจะเป็นผู้ใช้อาคมอย่างไม่ลังเล “ไม่เป็นไร ฉันคิดดีแล้ว อีกอย่างทุกครั้งที่เห็นนายกับนักพรตลามกปราบปีศาจอย่างเท่ ฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว”

“นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นขายของนะ นายคิดดีแล้วแน่นะ?” จางเทียนหลิงถามย้ำอีกครั้ง

แววตาหลิวเฉิงยังคงแน่วแน่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็คงต้องรับปากเขา

เวลาวันหยุดใกล้จะหมดลงโดยไม่รู้ตัว พวกเราอยู่ที่อำเภอต่ออีกสองวัน จากนั้นก็ตัดสินใจกลับเมืองเอก

จ้าวอี้เฟยก็จะตามพวกเราไปเที่ยวสักสองสามวัน ถึงเวลาค่อยนั่งรถจากเมืองเอกกลับมหาลัยที่เยี่ยนจิง

แต่จางเทียนหลิงกลับบอกว่าครั้งนี้คงไปพร้อมกับพวกเราไม่ได้ ให้พวกเราไปก่อน ถึงเวลาเขาค่อยตามไปหาที่เมืองเอก

“นายจะไปไหน?” หลิวเฉิงอดถามไม่ได้

ผมเองก็สงสัย บอกว่าไอหยางไฟของเขายังรักษาไม่หายขาด ทำไมถึงไม่ไปพร้อมกับเรา

จางเทียนหลิงบอกว่าเขาต้องกลับเขาเหมาซานสักรอบ อยากเอาเรื่องเลี่ยวเจี้ยนไปบอกอาจารย์ แล้วก็อยากเอาวิธีรักษาไอหยางไฟที่เจอแล้วไปบอกท่านผู้เฒ่าด้วย จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเขาอยู่ตลอด

จากนั้น เขาก็พูดต่อ “วางใจเถอะ ต่อให้ไอหยางไฟของฉันหายดีแล้ว ฉันก็จะตามรังควานพวกนายไปตลอดนั่นแหละ”

“ได้ งั้นพวกเราจะรอที่เมืองเอกนะ” ผมยิ้มพลางตอบกลับ

ร่ำลาจางเทียนหลิงและคนบ้านตระกูลจ้าวแล้ว ผม จ้าวอี้เฟย และหลิวเฉิงสามคนก็ขับรถมุ่งหน้าสู่เมืองเอก

ตลอดทาง หลิวเฉิงอารมณ์ดีมาก ฮัมเพลงในลำคอ

ผมถามเขาว่าจะตื่นเต้นอะไรนักหนา อารมณ์ดีเชียว

หลิวเฉิงหัวเราะเฮะ ๆ บอกว่าจากเมืองเอกมาตั้งนาน ก็คิดถึงบ้านอยู่เหมือนกัน แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขาจะได้เจอต่งหลิงที่เฝ้าถวิลหาแล้ว

“ไอ้นี่ ต่งหลิงเขาอาจจะไม่ได้คิดถึงนายก็ได้นะ” ผมยิ้มพลางตอบกลับ

หลิวเฉิงรีบโวยวายว่าเป็นไปได้ไง บอกว่าเมื่อเช้าเขาโทรหาต่งหลิงแล้ว บอกเธอว่าพวกเรากำลังจะกลับเมืองเอก

“เทพธิดาต่งฟังแล้วดีใจจะตาย ยังบอกให้พวกเราถึงแล้วโทรหา เธอจะเลี้ยงต้อนรับ” เขาทำหน้ายิ้มระรื่น

จ้าวอี้เฟยที่ฟังอยู่ข้าง ๆ เริ่มสงสัย เลยถามผมว่าต่งหลิงสวยไหม แล้วชอบผมหรือเปล่า

นึกไม่ถึงว่าเธอจะถามแบบนี้ ผมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

แล้วรีบบอกว่าผมกับต่งหลิงเป็นแค่เพื่อนกัน เราสองคนไม่ได้ชอบกันแน่นอน

“จริงเหรอ?” จ้าวอี้เฟยทำท่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ผมยกมือสาบาน ยืนยันว่าเป็นความจริง ไม่ได้โกหก

ตอนนั้นเอง หลิวเฉิงที่ขับรถอยู่ก็ยิ้มแล้วพูดอย่างหน้าไม่อาย “หลงหยวนพูดถูกแล้ว เทพธิดาต่งชอบฉันคนเดียว ฮ่า ๆ”

ผมกับจ้าวอี้เฟยมองหน้ากัน แล้วอดขำไม่ได้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าหลิวเฉิงเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน