บทที่ 336 น้ำแกงไก่ยาพิษ

“คนบงการผู้อยู่เบื้องหลังอะไรกัน พวกแกพูดให้เคลียร์นะ?” หม่าเจินจ้องเขม็งมาที่ผม ขึ้นเสียงสูง

เจียงเยี่ยนเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ไม่อยากจะเชื่อ “อาจารย์หลี่ เป็นไปไม่ได้มั้งครับ เข้าใจผิดหรือเปล่า?”

อู๋หลีเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับหม่าเจิน เลยถามผมพร้อมกับเจียงเยี่ยนเหวินว่าเข้าใจผิดหรือเปล่า

ถึงหม่าเจินจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่บนตัวเธอกลับเปื้อนไอชั่วร้าย อย่างน้อยก็แสดงว่าช่วงนี้เธอเพิ่งไปขลุกอยู่กับผู้มีวิชามา แถมหม่าเจินที่ไม่ชอบขี้หน้าหลิวอวี้ซิน จนไม่ค่อยกลับมาที่คฤหาสน์ ก็ไม่มีทางที่จะตุ๋นน้ำแกงมาให้หลิวอวี้ซินดื่มด้วยความห่วงใยทุกครั้งที่ท้องได้ ผมคิดว่าในเรื่องนี้คงมีความลับที่บอกใครไม่ได้ซ่อนอยู่

“ผมกับพี่หลี่สงสัยเธอก็มีมูลนะครับ ถึงบนตัวพวกคุณสองสามีภรรยาจะไม่มีไอชั่วร้าย แต่บนตัวเธอกลับมี” จางเทียนหลิงเอ่ยขึ้นในตอนนี้

ทุกคนมองไปที่หม่าเจินด้วยความตกใจ ต่างเผยสีหน้าสงสัยออกมา

จากนั้นผมก็ชี้ไปที่กล่องเก็บความร้อนในมือหม่าเจิน “ผมสงสัยว่าที่หลิวอวี้ซินแท้งลูกโดยไม่ทราบสาเหตุทุกครั้งที่ตั้งท้อง น่าจะเกี่ยวข้องกับน้ำแกงที่คุณตุ๋นให้เธอดื่ม คุณใส่อะไรลงไปในน้ำแกง?”

อู๋หลีกับเจียงเยี่ยนเหวินมองหม่าเจินที่มีแววตาตื่นตระหนกวูบผ่านด้วยความไม่อยากจะเชื่อยิ่งกว่าเดิม อารมณ์ของอู๋หลีก็เริ่มพลุ่งพล่านตามไปด้วย

“แม่ครับ ที่พวกอาจารย์หลี่พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” อู๋หลีคาดคั้น

“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไร” หม่าเจินลนลานนิดหน่อย แต่ก็กลับมาเยือกเย็นได้อย่างรวดเร็ว ด่ากราดผมกับจางเทียนหลิงอย่างเกรี้ยวกราด “ไอ้เด็กเวรสองตัวนี้ อย่ามาพูดจาซี้ซั้วแถวนี้นะ ระวังฉันจะฉีกปากพวกแก”

จากนั้น เธอก็แสร้งทำเป็นผิดหวังพูดกับอู๋หลี “อู๋หลี ฉันเป็นแม่แกนะ แกดันไปเชื่อคำพูดคนนอกพวกนี้แล้วมาสงสัยฉัน ทำฉันเสียใจมากเลยรู้ไหม”

พูดจบ เธอก็ยังบีบน้ำตาแห้ง ๆ ออกมาได้สองสามหยด

“ผม...” อู๋หลีทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

พอเห็นว่าไม้นี้ได้ผล หม่าเจินก็แหกปากร้องห่มร้องไห้ต่อ เธอบอกว่าถึงตัวเองจะเกลียด ไม่ชอบขี้หน้าหลิวอวี้ซิน และอยากให้ทั้งสองคนหย่ากัน แต่ยังไงซะเด็กในท้องหลิวอวี้ซินก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขตระกูลอู๋ เธอถึงได้คอยตุ๋นน้ำแกงมาให้หลิวอวี้ซินดื่มด้วยความห่วงใยทุกครั้ง ก็เพื่อเด็กในท้องนั่นแหละ

ครั้งนี้เธอก็ได้ข่าวว่าหลิวอวี้ซินเหมือนจะท้องอีกแล้ว วันนี้เลยเอาน้ำแกงที่ตุ๋นเสร็จแล้วกลับมา นึกไม่ถึงว่าจะถูกพวกเรามองว่าเป็นคนเลว

อาจเป็นเพราะเสียงหม่าเจินดังเกินไป เลยปลุกหลิวอวี้ซินที่นอนพักอยู่บนเตียงให้ตื่น เธอเดินออกมาจากห้องนอนมายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ฉันเชื่อว่าคุณแม่ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกค่ะ พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ” หลิวอวี้ซินเป็นคนจิตใจดี ยังอุตส่าห์ช่วยพูดแทนหม่าเจินที่ไม่ชอบขี้หน้าตัวเองมาตลอด

“อวี้ซิน คุณไม่นอนพักบนเตียงดี ๆ ล่ะ ออกมาทำไม” อู๋หลีห่วงใยหลิวอวี้ซินสุด ๆ รีบเข้าไปประคองเธอ

ใบหน้าที่ซีดเซียวของหลิวอวี้ซินเผยรอยยิ้ม ส่ายหน้าบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร

เห็นท่าทางรักใคร่กลมเกลียวของทั้งคู่ แววตาของหม่าเจินก็ฉายแววโกรธแค้นวูบหนึ่ง

หลิวเฉิงเองก็สังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของหม่าเจิน อดปากถามไม่ได้ “งั้นทำไมทุกครั้งที่หลิวอวี้ซินกินน้ำแกงที่คุณตุ๋น ถึงได้แท้งลูกโดยไม่ทราบสาเหตุล่ะ เรื่องนี้คุณจะอธิบายยังไง บนโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นหรอก”

“แกพูดอะไรนะ!” เสียงหม่าเจินแหลมปรี๊ดขึ้นมา “มันแท้งลูกแล้วเกี่ยวอะไรกับน้ำแกงฉัน ถ้าน้ำแกงฉันมียาพิษจริง ทำไมโรงพยาบาลถึงตรวจไม่เจอทุกครั้งล่ะ? ฉันว่านังนี่แหละ แต่ก่อนทำตัวเหลวแหลก ถึงได้รักษาครรภ์ไว้ไม่ได้”

เพื่อล้างมลทินให้ตัวเอง หม่าเจินถึงกับยอมสาดโคลนใส่หลิวอวี้ซินที่เพิ่งช่วยพูดแทนเธอเมื่อครู่

นึกไม่ถึงว่าหม่าเจินจะพูดถึงตัวเองแบบนี้ หลิวอวี้ซินที่อ่อนแออยู่แล้วหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ร้องไห้ออกมา “คุณแม่คะ หนูเปล่านะคะ”

“แม่ พูดจาเลอะเทอะอะไรครับ? อวี้ซินเป็นคนยังไงผมจะไม่รู้เหรอ แม่รีบขอโทษเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ” อู๋หลีปลอบหลิวอวี้ซินที่ร้องไห้เสียใจ พลางโมโหใส่หม่าเจิน

ลูกชายตัวเองยอมโมโหใส่แม่เพื่อเมีย หม่าเจินเลยของขึ้น ชี้หน้าด่าหลิวอวี้ซินต่อ “ไอ้ลูกคนนี้ นังนี่มันก็แค่แกล้งทำเป็นใสซื่ออ่อนแอต่อหน้าแก แกถึงกับด่าฉันเพื่อมัน ในสายตาแกยังมีแม่คนนี้อยู่ไหม?”

“ยังไงอวี้ซินก็ไม่ใช่คนแบบที่แม่พูดครับ” อู๋หลีสะบัดหน้าตอบ

เจียงเยี่ยนเหวินก็ช่วยพูดแทนหลิวอวี้ซิน “เสี่ยวหลีพูดถูก อวี้ซินไม่มีทางเป็นคนแบบนั้นหรอก”

“ไอ้แซ่เจียง หุบปากไปเลย เรื่องของตระกูลอู๋เรา มีส่วนไหนให้แกมาแส่?” หม่าเจินโกรธจนสติแตก เริ่มมาลงที่พวกเรา

เหมือนด่าเจียงเยี่ยนเหวินแล้วก็หันเป้ามาเล่นงานพวกเราต่อ “แล้วพวกแกอีก รีบไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลอู๋เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งจับข้อหาต้มตุ๋น หมิ่นประมาท!”

“แม่มเอ๊ย พวกเราเป็นซินแสฮวงจุ้ยที่ลูกชายคุณเชิญมานะ” หลิวเฉิงโกรธจนกัดฟันพูด

หม่าเจินแสยะยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก “เหอะ ๆ พวกแกเนี่ยนะ? ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน ยังจะมาอ้างว่าเป็นซินแสฮวงจุ้ย”

“คุณ...” หลิวเฉิงโกรธจนเต้นเร่า ๆ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้หญิง ป่านนี้คงลงไม้ลงมือไปแล้ว

สายตาผมจับจ้องไปที่กล่องเก็บความร้อนในมือหม่าเจิน แล้วพูดช้า ๆ “อยากรู้เรื่องนี้ให้แน่ชัดง่ายนิดเดียว คุณเอาน้ำแกงในกล่องนั่นมาให้ผมดูหน่อยก็พอ มีปัญหาหรือไม่ผมพิสูจน์ได้เอง”

หม่าเจินหน้าเปลี่ยนสี กอดกล่องเก็บความร้อนไว้อย่างตื่นตระหนก “ทะ ทำไมต้องให้แกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นฉันหวังดีแต่ได้ร้าย น้ำแกงนี่ต่อให้ต้องเททิ้ง ฉันก็ไม่ให้พวกแกหรอก”

ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเธอ ผมส่งสายตาให้หลิวเฉิง เขาเข้าใจทันที ถลกแขนเสื้อเดินเข้าไปหาหม่าเจิน

“แกจะทำอะไร?” หม่าเจินมองหลิวเฉิงที่เดินเข้ามาหาอย่างแตกตื่น ส่งเสียงขู่ “ถ้าพวกแกกล้าแตะตัวฉัน ฉันจะเล่นงานให้หนักเลยคอยดู”

ไม่สนใจคำขู่ของเธอ หลิวเฉิงลงมือจะแย่งกล่องเก็บความร้อนจากมือเธอ

หม่าเจินย่อมไม่ยอมให้ แต่สู้แรงหลิวเฉิงไม่ได้ สุดท้ายกล่องเก็บความร้อนก็ตกไปอยู่ในมือหลิวเฉิง

“หลงหยวน เอ้า!” หลิวเฉิงยื่นกล่องเก็บความร้อนให้ผม

หม่าเจินพุ่งเข้ามาจะแย่งคืนอย่างลนลาน หลิวเฉิงรีบกันตัวเธอไว้ “เอามานะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้”

ดูจากปฏิกิริยาของเธอตอนนี้ก็รู้ว่าในน้ำแกงที่เธอตุ๋นมีปัญหาแน่นอน แต่ผมก็ยังต้องพิสูจน์ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมรับ

ผมเปิดกล่องเก็บความร้อน ข้างในเป็นน้ำแกงไก่กลิ่นหอมฉุย ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ในฐานะจอมขมังเวท ผมกับจางเทียนหลิงก็พบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว

ในน้ำแกงมีไอชั่วร้ายเบาบางซ่อนอยู่ ผมเลยหยิบยันต์สะกดอัปมงคลออกมาแผ่นหนึ่ง โยนลงไปในน้ำแกงไก่

ทันใดนั้น น้ำแกงไก่ที่เคยหอมกรุ่น ก็เปลี่ยนเป็นสีดำข้นคลั่ก ส่งกลิ่นเหม็นประหลาดออกมา

“ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?” จ้าวอี้เฟยที่อยู่ข้าง ๆ อุทานอย่างแปลกใจ

ผมโชว์ให้ทุกคนในที่นั้นดู สีหน้าของทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริดโดยไม่มีข้อยกเว้น

“หม่าเจิน คุณยังกล้าบอกว่าน้ำแกงไม่มีปัญหาอีกไหม?” ผมตวาดถาม

คำโกหกถูกเปิดโปง หม่าเจินสะดุ้งโหยงกับเสียงตวาดของผม

“ไม่รู้ ฉันไม่รู้ แกเล่นตุกติก แกนั่นแหละเล่นตุกติก” เธอยังปากแข็ง บอกว่าผมเป็นคนทำ

เจียงเยี่ยนเหวินถามผมอย่างไม่อยากเชื่อว่า ถ้าน้ำแกงมียาพิษจริง ทำไมโรงพยาบาลถึงตรวจไม่เจอส่วนผสมอะไรเลย

ผมแสยะยิ้ม ตอบกลับไป “เพราะของในน้ำแกงเป็นไสยเวท โรงพยาบาลตรวจไม่เจอก็ไม่แปลกหรอกครับ”

“อาจารย์หลี่ ตกลงน้ำแกงโดนทำอะไรลงไปครับ?” อู๋หลีกับหลิวอวี้ซินหน้าตาตื่น ยังรับความจริงไม่ได้

ผมบอกว่าถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นขี้เถ้าจากยันต์ที่ทำให้แท้งลูก ขอแค่ใส่ลงไปตอนตุ๋นน้ำแกง ก็ทำให้คนท้องแท้งลูกได้โดยไม่มีใครรู้ตัว

“เพราะเป็นวิชามาร พอเจอยันต์สะกดอัปมงคลก็ย่อมเผยร่างจริงออกมา” จางเทียนหลิงช่วยอธิบายต่อแทนผม

หลิวเฉิงมองหม่าเจินที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “หม่าเจิน คุณนี่มันโหดเหี้ยมจริง ๆ แม้แต่หลานแท้ ๆ ของตัวเองยังลงมือได้ลงคอ”

“แม่ ทำไมแม่ทำแบบนี้?” อู๋หลีโกรธจนตัวสั่น

หลิวอวี้ซินร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เอาแต่ถามหม่าเจินว่าทำไม

หม่าเจินหน้าตาตื่นกลัว สุดท้ายก็ทรุดลงนั่งกับพื้น