บทที่ 320 แบกรับกรรม

ดวงของเธอไม่ใช่ธาตุไฟ ต่อให้ใช้ค่ายกลรวมไฟฝืนทำตัวเองให้เป็นภาชนะมนุษย์ของวิญญาณไฟชั่วร้าย ก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของวิญญาณไฟชั่วร้ายให้มันพอใจได้

ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากตำแหน่งไฟหลีในค่ายกลเขาวงกตแปดทิศใต้ดินของคอมมูนิตี้มอลล์นี้ เกรงว่าตั้งแต่แรกเธอคงย้ายวิญญาณไฟชั่วร้ายมาใส่ตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ

ตอนนี้วิญญาณไฟชั่วร้ายย้ายเข้ามาในตัวเธอ พบว่านี่ไม่ใช่ภาชนะที่สมบูรณ์แบบ ก็เริ่มโกรธเกรี้ยว ตอนที่คุยกับพวกเราเมื่อกี้ โจวถิงก็พยายามฝืนกดมันเอาไว้

พลังในตัวเธอเหลืออยู่น้อยนิด ตอนนี้กดวิญญาณไฟชั่วร้ายที่กำลังโกรธจัดไม่อยู่แล้ว

ภายในร่างกายโจวถิงแผ่ไอไฟอันน่าสะพรึงกลัวออกมา เริ่มส่งผลกระทบต่ออุณหภูมิรอบด้าน คลื่นความร้อนที่น่ากลัวถาโถมเข้าใส่พวกเราทันที

“ร้อนมาก!” อุณหภูมิของคลื่นความร้อนทำให้พวกเราจำต้องถอยหลัง

เนื่องจากก่อนหน้านี้เสิ่นเหวยเฟิงใช้แรงไปมาก จึงพยุงเสิ่นหลินที่สลบไม่ไหว คลื่นความร้อนที่อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ผิวหนังของเขากับเสิ่นหลินเริ่มแสบร้อน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วต้องบาดเจ็บแน่

“รีบหนีไป!” โจวถิงกัดฟันพูด ยังคงต่อสู้กับวิญญาณไฟชั่วร้ายที่กำลังอาละวาดในตัว

ในสถานการณ์คับขัน ผมทำได้แค่กัดนิ้วตัวเองวาดยันต์น้ำห้าธาตุกลางอากาศสองแผ่น ซัดใส่เสิ่นเหวยเฟิงกับเสิ่นหลิน เพื่อคุ้มกันทั้งสองคนไว้ก่อน

“หลิวเฉิง นายกับนักพรตลามกรีบเข้าไปช่วยคน” ผมบอกหลิวเฉิงกับจางเทียนหลิงทันที

ทั้งสองพยักหน้า แล้วพุ่งเข้าไปหาเสิ่นเหวยเฟิงกับเสิ่นหลิน

ส่วนผมยังคงใช้เลือดวาดยันต์ต่อ วาดยันต์น้ำห้าธาตุอีกแผ่นซัดใส่โจวถิงที่กำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ยันต์น้ำห้าธาตุซัดเข้าสู่ร่างกายโจวถิง แต่ผลลัพธ์ไม่ชัดเจนนัก ไอไฟบนตัวเธอยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าความโกรธของวิญญาณไฟชั่วร้ายในครั้งนี้ รุนแรงกว่าสองครั้งก่อนที่เกิดกับเสิ่นหลินเทียบกันไม่ได้เลย

ผมสีหน้าเคร่งเครียด เตรียมจะใช้เลือดวาดยันต์อีกครั้ง แต่กลับถูกโจวถิงห้ามไว้

“เปล่าประโยชน์ ไม่ต้องเปลืองแรงหรอก การย้ายร่างของฉัน ทำให้วิญญาณไฟชั่วร้ายตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ลำพังยันต์น้ำห้าธาตุจัดการมันไม่ได้หรอก”

ในขณะเดียวกัน หลิวเฉิงกับจางเทียนหลิงก็พาพ่อลูกตระกูลเสิ่นกลับมาแล้ว

“โอ๊ย โคตรร้อน ไอ้ผีไฟเวร เฮียหลิวจะโดนแกย่างเป็นหมูตายอยู่แล้ว” หลิวเฉิงร้อนจนร้องลั่น อุ้มเสิ่นหลินที่สลบมาในท่าเจ้าหญิง

จากนั้นเขาเหมือนจะรู้ตัวว่าพูดผิดไป รีบแก้คำพูด “ถุย ย่างเป็นคนตายต่างหาก”

“ฮ่า ๆ ไอ้คิงคองตายซาก ในที่สุดนายก็ยอมรับแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คิงคองแต่เป็นหมู” จางเทียนหลิงพยุงเสิ่นเหวยเฟิงที่เดินกะเผลก แต่ก็ไม่ลืมที่จะเยาะเย้ยหลิวเฉิงที่พูดผิด

“ไปตายซะ!” หลิวเฉิงวางเสิ่นหลินลง ด่ากลับไป

ทันใดนั้น โจวถิงก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เสื้อผ้าบนตัวเริ่มลุกไหม้

“หลี่หลงหยวน รีบหาวิธีช่วยเธอหน่อย” แม้โจวถิงจะทำผิดมาก่อน แต่เธอก็กลับตัวกลับใจได้ทัน จ้าวอี้เฟยไม่อยากเห็นเธอถูกวิญญาณไฟชั่วร้ายเผาตาย

ผมถอนหายใจ เพราะทุกอย่างสายไปแล้ว อย่าว่าแต่เรื่องภาชนะมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบเลย เกรงว่าวิญญาณไฟชั่วร้ายในตัวเธอคงทำลายอวัยวะภายในจนเสียหายยับเยินเกินเยียวยาแล้ว เธอไม่รอดแล้ว

เชื่อว่าตอนที่ย้ายวิญญาณไฟชั่วร้าย โจวถิงคงรู้อยู่แล้ว แต่เธอก็ยังเลือกที่จะทำ แสดงว่าเธอเตรียมใจตายไว้แต่แรกแล้ว

“เฮ้อ นี่เป็นทางเลือกของเธอเอง ฉันช่วยอะไรไม่ได้” ผมตอบอย่างจนปัญญา

จ้าวอี้เฟยปิดปาก รู้สึกเศร้าใจ หันหน้าหนีไม่อาจทนดูจุดจบของโจวถิงต่อไปได้

“หลงหยวน เธอไม่รอดแล้วจริง ๆ เหรอ?” หลิวเฉิงก็เริ่มสงสารสาวงามขึ้นมาบ้าง

ผมส่ายหน้า บอกว่านี่คือวิธีที่เธอเลือกช่วยเสิ่นหลิน เรื่องเกิดเพราะเธอ ผลลัพธ์นี้เธอเลือกที่จะแบกรับมันเอง บางทีนี่อาจเป็นการไถ่บาปของเธอ

จางเทียนหลิงก็ถอนหายใจ “กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง เป็นกฎเกณฑ์ที่เที่ยงแท้มาแต่โบราณกาล”

เสิ่นเหวยเฟิงมองโจวถิงที่ไฟเริ่มลุกท่วมตัวด้วยสีหน้าซับซ้อน อ้าปากจะพูด แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

“บาปของฉัน ให้ฉันรับไว้เอง” โจวถิงน้ำตานองหน้า มองผมด้วยความรู้สึกผิด “อาจารย์หลี่ คำขอนี้อาจจะดูน่าขัน แต่ฉันยังอยากจะขอร้องให้คุณกำจัดวิญญาณไฟชั่วร้าย ฉันไม่อยากแบกรับบาปกรรมไปมากกว่านี้”

พูดตามตรง การรับมือกับวิญญาณไฟชั่วร้ายที่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์และกำลังอาละวาด ผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แต่ผมก็ยังพยักหน้า “ได้!”

แววตาของโจวถิงเผยความขอบคุณ จากนั้นหันไปมองเสิ่นหลินที่ไม่ได้สติ “ขอโทษนะ! คุณเป็นผู้ชายที่ดีมาก น่าเสียดายที่ฉันคงไม่คู่ควรกับคุณ แหวนขอแต่งงานของคุณฉันเก็บไว้ในลิ้นชักที่ห้องทำงานคุณแล้ว วันข้างหน้าขอให้คุณหาเจ้าของที่คู่ควรกับแหวนวงนั้นจริง ๆ ให้เจอ แล้วก็… ฉันรักคุณจริง ๆ นะ!”

พูดจบ เธอก็ร้องไห้จนตัวสั่น ดูน่าเวทนาจับใจ

“กรี๊ด!” จากนั้น เปลวเพลิงอันโชติช่วงก็กลืนกินร่างโจวถิงไปทั้งตัว เธอหายไปในกองไฟ

อุณหภูมิสูงลิบของวิญญาณไฟชั่วร้าย คนธรรมดาทนไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้เป็นผู้ใช้วิชาอาคมก็เหมือนกัน พริบตาเดียวโจวถิงก็ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน

“ถอย!” พอขาดการถูกกดพลังจากโจวถิง ไฟของวิญญาณไฟชั่วร้ายก็พุ่งสูงขึ้น ผมรีบตะโกนบอก พาทุกคนถอยร่นไปอีกเพื่อทิ้งระยะห่าง

ทันใดนั้น ในเปลวเพลิงที่ลุกโชน ก็ปรากฏเปลวไฟรูปร่างหน้าคนสี่ห้าหน้า สีหน้าบิดเบี้ยว ปากส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา ฟังแล้วขนลุกซู่

“เฮ้ย นั่นมันตัวอะไร?” หลิวเฉิงมองหน้าคนเปลวไฟที่บิดเบี้ยวพวกนั้นด้วยความหวาดกลัว

คนอื่น ๆ ก็ตกใจกลัวจนหน้าซีด

“นั่นคือวิญญาณอาฆาตของชาวบ้านที่ถูกไฟคลอกตายในอพาร์ตเมนต์เมื่อก่อน สาเหตุที่วิญญาณไฟกลายเป็นวิญญาณไฟชั่วร้าย ก็เพราะกลืนกินพวกเขาเข้าไป ได้รับอิทธิพลจากไอชั่วร้ายของวิญญาณอาฆาต จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณไฟชั่วร้ายที่แยกออกจากกันไม่ได้” ผมทำหน้าเคร่งขรึม พูดช้า ๆ

จางเทียนหลิงก็สีหน้าเคร่งเครียด “วิญญาณอาฆาตห้าดวงพัวพันหลอมรวมจนแยกไม่ออก มิน่าล่ะวิญญาณไฟชั่วร้ายถึงได้ดุร้ายน่ากลัวขนาดนี้ เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากแรงอาฆาตอันมหาศาลของวิญญาณอาฆาตนี่เอง”

“หลงหยวน ในเมื่อวิญญาณไฟชั่วร้ายดุขนาดนี้ นายจะรับมือมันไหวเหรอ?” หลิวเฉิงเริ่มเป็นห่วง ถามอย่างกังวล

ผมบอกเขาว่าไม่ไหวก็ต้องไหว ไม่อย่างนั้นไม่ใช่แค่พวกเราจะตาย คนทั้งคอมมูนิตี้มอลล์ก็คงไม่รอดเหมือนกัน

อาศัยจังหวะที่วิญญาณไฟชั่วร้ายเพิ่งออกมา ยังไม่ชินกับสภาพการณ์ ผมต้องรีบวางค่ายกลวิญญาณน้ำเสวียนอู่ มีแต่วางค่ายกลวิญญาณน้ำเสวียนอู่เท่านั้น พวกเราถึงจะมีโอกาสชนะ

“รูปปั้นทองแดงเสวียนอู่อยู่ไหน?” ผมเอ่ยถาม

ลูกน้องคนหนึ่งของเสิ่นเหวยเฟิงรีบปลดเป้ที่สะพายหลังอยู่ส่งให้ผม “อาจารย์หลี่ อยู่นี่ครับ”

ผมรับเป้มา หยิบรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่สามองค์ส่งให้จางเทียนหลิง “นักพรตลามก เราสองคนรับผิดชอบวางรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่คนละสามองค์”

เพื่อแข่งกับเวลา ผมให้จางเทียนหลิงช่วย เมื่อกี้เขาเห็นผมวางค่ายกลที่ห้องเย็นโรงพยาบาลแล้ว น่าจะยังจำตำแหน่งวางรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่ได้

“รับทราบ” จางเทียนหลิงไม่รอช้า รับรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่สามองค์ที่ผมส่งให้ไป

ในขณะที่พวกเราสองคนเตรียมลงมือ จู่ ๆ วิญญาณไฟชั่วร้ายก็คำรามเสียงดังสนั่น พวกหลิวเฉิงแทบจะสลบเหมือด เอามืออุดหูร้องโอดโอย ส่วนผมก็รู้สึกเลือดลมตีกลับ

จางเทียนหลิงก็อาการหนักเหมือนกัน กัดฟันฝืนทนไว้

ตอนนี้วิญญาณไฟชั่วร้ายสังเกตเห็นพวกเราแล้ว มือเพลิงขนาดยักษ์ยื่นออกมาจากกองไฟที่ลุกโชนพุ่งเข้ามาคว้าจับพวกเรา

ผมตกใจ รีบชูรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่อีกองค์ขึ้นมา มือประสานมุทรา ชี้ไปที่รูปปั้น

ทันใดนั้นรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่ก็เปล่งแสงสีทอง ไอน้ำสายหนึ่งพุ่งออกไปต้านมือเพลิงยักษ์ที่พุ่งเข้ามา

มือเพลิงยักษ์ถูกไอน้ำจากรูปปั้นทองแดงเสวียนอู่กระแทกจนแตกกระจาย ผมเองก็ถึงกับเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดไหลซึมที่มุมปาก

เหตุการณ์มันกะทันหัน ใช้รูปปั้นทองแดงเสวียนอู่แค่องค์เดียวต้านการโจมตีของวิญญาณไฟชั่วร้าย มันฝืนเกินไปจริง ๆ

“หลี่หลงหยวน นายไม่เป็นไรนะ?” จ้าวอี้เฟยเป็นห่วงสุด ๆ ถามอย่างกังวล

ผมบอกว่าไม่เป็นไร เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก

วิญญาณไฟชั่วร้ายคำรามลั่น บังคับเปลวเพลิงที่ลุกโชนให้บีบเข้ามาหาพวกเรา

พวกเราถอยหลังกรูด แต่ขืนถอยอีกก็จะกลับไปที่ตำแหน่งไฟหลี ถึงตอนนั้นวิญญาณไฟชั่วร้ายจะยิ่งแกร่งขึ้นไปอีก

ก่อนตายโจวถิงอุตส่าห์จงใจพาวิญญาณไฟชั่วร้ายมาที่นี่เพื่อลดภาระให้ผม ผมจะปล่อยให้สิ่งที่เธอทำสูญเปล่าไม่ได้

ในแปดทิศก่อนกำเนิด น้ำกับไฟอยู่ตรงข้ามกัน น้ำข่านอยู่ตรงข้ามพวกเรา หรือก็คือข้างหลังวิญญาณไฟชั่วร้าย

“ถอยไม่ได้แล้ว พวกคุณตามผมมา ล่อวิญญาณไฟชั่วร้ายไปที่ตำแหน่งน้ำข่าน” ผมบอกทุกคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วรีบวิ่งเลาะขอบศูนย์กลางค่ายกลเขาวงกตแปดทิศ เป้าหมายคืออ้อมไปที่ตำแหน่งน้ำข่าน